Ιησούς Σινά

Εγώ πατήρ, εγώ αδελφός, εγώ νυμφίος, εγώ οικία, εγώ τροφεύς, εγώ ιμάτιον, εγώ ρίζα, εγώ θεμέλιος, παν όπερ αν θέλεις εγώ. Μηδενός εν χρεία καταστείς. Εγώ δουλεύσω.
Ήλθον γαρ διακονήσαι, ου διακονηθήναι. Εγώ και φίλος και ξένος και κεφαλή και αδελφός και αδελφή και μήτηρ. Πάντα εγώ.
Μόνον οικείως έχε προς εμέ. Εγώ πένης δια σέ και αλήτης δια σέ, επι σταυρού δια σέ, άνω υπέρ σου εντυγχάνω τω Πατρί κάτω υπέρ σου πρεσβευτής παραγέγονα παρά του Πατρός.
Πάντα μοι σύ και αδελφός και συγκληρονόμος και φίλος και μέλος.

Τι πλέον θέλεις;

Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2014

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΟΣΙΟΥ ΔΑΒΙΔ ΓΕΡΟΝΤΟΣ - ΕΥΒΟΙΑ







imosdavid.jpg
Η ίδρυση και ανέγερση της Μονής, περί το έτος 1540, οφείλεται στον Όσιο Δαβίδ.
Νέος ακόμη στην ηλικία, επέτυχε την ανοικοδόμησή της σε υψόμετρο 500 περίπου μέτρων, κάτω από την σκέπη του Τελεθρίου όρους, ανάμεσα σε πυκνό δάσος πεύκων και ελάτων.
Ο Όσιος καταγόταν από τη Γαρδινίτζα. Νέος ακόμη έγινε μοναχός. Διετέλεσε ηγούμενος της Μονής Βαρνακόβης, ασκήτεψε στο Στείριον όρος και δοκιμάσθηκε από τον οθωμανό άρχοντα της Λιβαδειάς.                
 «Θείω οδηγηθείς Πνεύματι», πέρασε στην Εύβοια, όπου έκτισε Ναό της Μεταμορφώσεως του Κυρίου, σε σημείο όπου προϋπήρχε παλαιότερος Ναός, κοντά στο χωριό Ροβιές και «τελείαν συνεστήσατο Μονήν», στην οποίαν συνέρρευσαν σύντομα πολλοί μοναχοί.                     

http://eikonografos.com/album/albums/uploads/agioi/normal_dayid_o_en_eyboia1.jpg
                                                                        
 Η φήμη της αγιότητός του ξαπλώθηκε γρήγορα, έκανε πολλά θαύματα και πριν την οσιακή κοίμηση του      (1 Νοεμβρίου) πολλούς οδήγησε προς σωτηρία «μέγας φανείς εν λόγω και εργω».                                               
 Η Μονή, στα χρόνια του Βυζαντίου είχε τιμηθεί με Αυτοκρατορικούς τίτλους, οι οποίοι δυστυχώς καταστρά-φηκαν κατά την πυρπόλησή της.                                                                                                                                Ακόμη, Πατριαρχικό σιγίλιο του 1638, επί Πατριάρχου Κυρίλλου, αναγνώριζε την Σταυροπηγιακή και Πατριαρχική αξία της Μονής.
Κατά τη διάρκεια της επαναστάσεως του 1821, οι Μοναχοί βοήθησαν στον Αγώνα, με αποτέλεσμα νά προκαλέσουν την οργή των Τούρκων, οι οποίοι κατέστερψαν ολοσχερώς το Μοναστήρι, το οποίο ανακαινίσθηκε το 1877.
Σε απόσταση χιλιομέτρου βορείως της Μονής βρίσκεται το «Αγιονέρι». Κατά την παράδοση, ο Όσιος Δαβίδ χτύπησε με το ραβδί του το βράχο και ανέβλησε καλό, άφθονο και ιαματικό νερό. 
Ακόμη, σε απόσταση 20 λεπτών με τα πόδια στα νότια της Μονής, υπάρχει το «Ασκητήριο» του Οσίου Δαβίδ, ένα μικρό σπήλαιο σε βράχο, με το παρεκκλήσιο του Αγ. Χαραλάμπους.
Ημέρες δόξης και ανάπτυξης γνώρισε η Μονή στά χρόνια της Ηγουμενίας του μακαριστού Αρχιμ. Ιακώβου Τσαλίκη (1975-1991), ο οποίος άφησε φήμη και μνήμη οσίου ανδρός.
Πολλοί χριστιανοί από όλη την Ελλάδα, επισκέπτονται τή Μονή γιά να προσκυνήσουν τά Άγια λείψανα πολλών Αγίων και φυσικά του ιδρυτού της Οσίου Δαβίδ του Γέροντος.

 

Kι έτσι καθαρά ύψωνέ τα χέρια σου σε προσευχή

11040_1153846134708_1484328068_343405_5481724_n.jpg
Πριν υψώσουμε, λοιπόν, ικετευτικά τα χέρια μας στον ουρανό, ας βάλουμε αρχή μετάνοιας. Άλλωστε, επειδή με τα χέρια εκτελούμε πολλές πονηρές πράξεις, γι' αυτό ακριβώς έχει καθιερωθεί να τα υψώνουμε, όταν προσευχόμαστε, ώστε η υπηρεσία που προσφέρουν για την προσευχή, να τα εμποδίζει από την κακία και να τ' απομακρύνει από την αμαρτία.
Έτσι θα θυμάσαι, δηλαδή, όταν πρόκειται ν' αρπάξεις κάτι ή να χτυπήσεις κάποιον, ότι αυτά τα χέρια θα τα υψώσεις στο Θεό ως συνηγόρους σου και ότι μ' αυτά θα Του προσφέρεις την πνευματική θυσία της προσευχής.
Γι' αυτό μην τα μολύνεις, μην τα ντροπιάζεις, μην τα κάνεις ανάξια εμφανίσεως στο Θεό, με την τέλεση οποιασδήποτε ανομίας. Καθάριζέ τα με την ελεημοσύνη, με τη φιλανθρωπία, με την καλοσύνη, κι έτσι καθαρά ύψωνέ τα σε προσευχή.
Αν δεν προσεύχεσαι ποτέ με χέρια λασπωμένα, πολύ περισσότερο μην το κάνεις με χέρια λερωμένα από την αμαρτία. Γιατί κακό δεν είναι το να υψώνεις χέρια άπλυτα προς τον Κύριο· το να υψώνεις, όμως, χέρια καταμολυσμένα από αναρίθμητα αμαρτήματα, αυτό είναι φοβερό και προκαλεί την οργή του Θεού.
Αλλά μόνο έτσι παροργίζουμε τον Πατέρα μας; Με πόσους τρόπους, αλήθεια, αμαρτάνουμε, ακόμα και μέσα στην εκκλησία, την ώρα της λατρείας!
Αναπολόγητοι θα είμαστε, αν ο Θεός λογαριάσει τους αισχρούς λογισμούς που έχουμε στο νου μας, τις πονηρές επιθυμίες που έχουμε στην καρδιά μας, τις κατακρίσεις που ξεστομίζουμε καθημερινά για τον πλησίον μας, τα ψεύδη και τις συκοφαντίες, τις πανουργίες και τις δολοπλοκίες, τις κακότητες και τις αδικίες μας.
Λύπη μας προξενεί η προκοπή των άλλων, ακόμα και των φίλων μας. Ευχαρίστηση δοκιμάζουμε, όταν ο συνάνθρωπός μας υποφέρει, θεωρώντας τη συμφορά εκείνου ως παρηγοριά για τη δική μας δυστυχία.
Ασύνετα ζητάμε από το Θεό πράγματα φθαρτά κι ανώφελα, πράγματα που Εκείνος πρόσταξε να τα περιφρονούμε. Αθεόφοβα καταριόμαστε τους αδελφούς μας, ενώ έχουμε εντολή να δίνουμε ευχές και στους εχθρούς μας.
Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2014

Ο Χριστιανισμός ένα συνεχές θαύμα

8031.jpg

Είναι ο χριστιανισμός μια θρησκευτική ιδεολογία;

Είναι ένα μάθημα και ένα σύστημα αληθειών που καλείται κανείς να το δεχτεί διανοητικά;

(Είναι ένα σύστημα ηθικών κανόνων που καλείται κανείς να εφαρμόσει σαν μια θεωρία;(

Είναι μετάδοση μιας διδασκαλίας ενός μαθήματος που ξεχωρίζει «θεωρητικά» την ορθοδοξία από κάποια άλλη χριστιανική ή μη χριστιανική διδασκαλία;

Ο χριστιανισμός δεν είναι ένα άσαρκο κατασκεύασμα. Δεν είναι μια θρησκεία, δηλαδή, ένα ανθρώπινο κατασκεύασμα, αλλά αποκάλυψη του Θεού: «Και ο λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν, και εθεασάμεθα την δόξαν αυτού, δόξαν ως μονογενούς παρά πατρός..» (Ιω. 1,14).

Ο χριστιανισμός, όπως μας τον παρουσιάζει ο ιστορικός της Καινής Διαθήκης, ο Ευαγγελιστής Λουκάς, στο βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων, δεν είναι μια θεωρητική ανάπτυξη κάποιων ιδεών, αλλά ένα συνεχές θαύμα.

Η θεραπεία του Αινέα («ιάται σε Ιησούς ο Χριστός· ανάστηθι και στρώσον σεαυτώ»), η ανάσταση της Ταβιθά («Ταβιθά ανάστηθι») κατά την ακριβή μαρτυρία του Αποστόλου και Ευαγγελιστού Λουκά, η θεραπεία του Παραλυτικού («έγειρε, άρον τον κράββατόν σου και περιπάτει»).

Όπως η διδασκαλία του Χριστού ήταν μια αδιάκοπη μετάδοση ενός τρόπου ζωής, μιας εμπειρίας, έτσι και η ζωή του Χριστιανού, που βρίσκεται στο ίδιο μήκος κύματος με αυτή τη διδασκαλία και αυτόν τον τρόπο ζωής, είναι ένα διαρκές θαύμα. (Γι' αυτό, όπως σημειώνει χαρακτηριστικά ο π. Γεώργιος Μεταλληνός, διδασκαλία και θαύμα, διδαχή και σημεία, που είναι τα θαύματα, συμπορεύονται αχώριστα.

Γι' αυτό και στην περίπτωση αυτή πραγματοποιείται η υπόσχεση του Χριστού προς τους μαθητές Του: «Σημεία δε τοις πιστεύσασι ταύτα παρακολουθήσει· εν τω ονόματί μου δαιμόνια εκβάλουσι· γλώσσαις λαλήσουσι καιναίς, όφεις αρούσι· καν θανάσιμόν τι πίωσιν, ου μη αυτούς βλάψει· επί αρρώστους χείρας επιθήσουσι, και καλώς έξουσιν» (Μαρκ. 16,17-18).

(Α) Τι είναι όμως τα θαύματα για τα οποία γίνεται πολύς λόγος σήμερα; (Υπάρχουν ή δεν υπάρχουν; (Ρώτησα έναν ασκητή πριν από αρκετά χρόνια στην αγιορειτική πολιτεία και μου απήντησε χαρακτηριστικά : «Όλη η ζωή μου είναι ένα θαύμα. Θα ήθελα να έχω πάρα πολύ ώρα στη διάθεσή μου να σου διηγηθώ αμέτρητα σημεία της παρουσίας του Θεού, της Παναγίας και των Αγίων».

(Τα θαύματα, τα οποία συναντούμε μέσα στο χώρο της Εκκλησίας μας, με τις πρεσβείες των Αγίων, δεν είναι μία απλώς ανθρώπινη ενέργεια, αλλά ενέργεια του Θεού. (Όπως ο Θεός δίνει στον κάθε άνθρωπο χαρίσματα, ανάλογα με την δεκτικότητά του και με την κοινωνία που έχει μαζί Του, έτσι δίνει και στον Άγιο, το θεούμενο δηλαδή πρόσωπο, το χάρισμα της θαυματουργίας, αφού το πρόσωπο αυτό διαθέτει την κατά φύσιν φιλανθρωπία. (

Δηλαδή, όποιος διαθέτει ανιδιοτελή αγάπη, όποιος αγαπά το Θεό και συγχρόνως αγαπά και την εικόνα του Θεού που είναι ο άνθρωπος και συμπάσχει για όλη την κτίση, λαμβάνει από το Θεό το χάρισμα των ιαμάτων.

b_1886_1058.jpg

(Τα θαύματα, ακόμη, μας υπενθυμίζουν οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας, δεν είναι για τους πιστούς, αλλά για τους απίστους, προκειμένου αυτοί να δουν την παρουσία του Θεού, να φωτιστεί ο νους τους, να έρθουν σε μετάνοια και σε αληθινή αυτογνωσία και να δεχθούν να συγκαταλεγούν στο μυστικό σώμα του Χριστού που είναι η Εκκλησία μας.

Οι πιστοί δεν χρειάζονται τα θαύματα, που στη γλώσσα της Εκκλησίας μας ονομάζονται σημεία. Οι πιστοί διαθέτουν την εκ θεωρίας πίστη που είναι καρπός του φωτισμού του νου και της θέας του Θεού.(Οι άπιστοι και οι δύσπιστοι χρειάζονται θαύματα για να μπορέσουν να πιστέψουν.

Ο πολυσέβαστος και πολυαγαπητός Γέροντας Δοσίθεος Κανέλλος, Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Τατάρνης, σημειώνει τα εξής χαρακτηριστικά που του τα περιγράφει Ιερέας στην Πόλη και που τόσο γλαφυρά εξιστορεί στο γεμάτο συγκινήσεις βιβλίο του «Θέλω να πιώ όλο τον Βόσπορο»: "Ένας ήρθεν από το Ερζερούμ.

Είδε όραμα τον Άγιο Δημήτριο. Θα πας, του λέγει, στο τάδε μέρος και θα λουσθής τρεις φορές στο αγίασμά μου και θα θεραπευθής.

Ξεκίνησε απ' τα βάθη της Μικράς Ασίας, ήλθε, έπραξεν όπως του παρήγγειλεν ο Άγιος και έγινε καλά. Ήλθε με πατερίτσες και έφυγε πηδώντας.

Άφισε στον Άγιο τα δεκανίκια του".(Και συνεχίζει στον παπα-Δοσίθεο ο Πολίτης Ιερέας: "Δέκα πέντε χρόνια παπάς είμαι, άμα ένα όραμα δεν είδα. Αυτοί «λεγάμενοι» είναι, αλλόθρησκοι είναι, οράματα βλέπουν, όνειρα βλέπουν. Τι πράγματα είναι αυτά;"(Και του απαντά ο γέροντας Δοσίθεος : "Εμείς, πάτερ μου, βρισκόμαστε μέσα στην αλήθεια, κολυμπάμε μέσα στο θαύμα της Εκκλησίας. Δεν χρειαζόμαστε οράματα. Άμα ζης μέσα στο άπλετο φως, τι θα σε ωφελήση το φως ενός κεριού ή έστω μιας λαμπάδας; Αυτοί ζουν μέσα στα πηχτά σκοτάδια, εις το ψηλαφητόν σκότος.

Γι΄ αυτό τους δίδει ο Άγιος Θεός λίγο φως, κάποια οράματα, κάποια θαύματα. (- Αν είναι έτσι, καλά είναι ...", συμπλήρωσε ο Ιερέας. (Στο βιβλίο του, ακόμη, "Ορθόδοξος Πίστις και Ζωή", ο σεβαστός Γέροντας Δοσίθεος γράφει τα εξής χαρακτηριστικά, τα οποία πρέπει πάντοτε να έχουμε υπ' όψη μας, άν θέλουμε να αντιμετωπίζουμε ορθόδοξα το μεγάλο θέμα των θαυμάτων, που και σήμερα γίνονται, αλλά πολλές φορές δεν έχουμε τη δυνατότητα να τα δούμε με τα μάτια μας, λόγω των αμαρτιών μας και της απιστίας μας:(«Και ατυχώς (ή μάλλον δυστυχώς) δεν αρκούμεθα εις το παμμέγιστο θαύμα της Εκκλησίας, εις το θαύμα της δημιουργίας, εις το θαύμα της μεταβολής του άρτου και του οίνου εις Σώμα και Αίμα Χριστού.

Επιζητούμεν θαυματίδιά τινα εξιστώντα προς στιγμήν και λησμονούμενα τη επαύριον.(Ημείς, ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί με πίστι βαθειά και ακράδαντη, δεν χρειαζόμεθα θαύματα για να πιστεύωμε. «Τα σημεία ου τοις πιστοίς αλλά τοις απίστοις και παχυτέροις» δηλαδή, «τα μεγάλα θαύματα δεν γίνονται για τους πιστούς, αλλά για τους απίστους και τους ανεγκέφαλους», λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος (Ομιλία ΛΕ' εις τον Ιωάννην).



vizantina.jpg

Και εις το ερώτημα «Τίνος ένεκεν σημεία ου γίνεται νυν;» απαντά ο αυτός Ιερός Πατήρ: «Ουχ ως πιστοίς αλλ' ως απίστοις εγίνετο τα σημεία, ίνα γίνωνται πιστοί. Ουχί ατιμάζοντος ημάς Θεού, αλλά τιμώντος εστί το συστείλαι την των σημείων επίδειξιν» δηλαδή, «τα μεγάλα θαύματα δεν γίνονται για τους πιστούς, αλλά για τους απίστους, ώστε να γίνουν πιστοί.

Δεν μας υποτιμά με αυτό ο Θεός, αλλά είναι ίδιον αυτού που μας τιμά. Να περιορίση την επίδειξι των μεγάλων θαυμάτων». (Και ταύτα ως απάντησις εις τους επιζητούντας καθημερινώς θαύματα, σημεία και τέρατα.».(

Β) Τι είναι τα θαύματα; (Πέρα από τα σημεία, όπως το χάρισμα των ιαμάτων που έχουν οι Άγιοι της Εκκλησίας μας, γι' αυτό και τους αποδίδεται το ιδιαίτερο όνομα του θαυματουργού, υπάρχουν μεγαλύτερα χαρίσματα, που είναι κατά τον Αγιο Ιωάννη της Κλίμακος «υπέρτερα τούτων και απόκρυφα», π.χ. το χάρισμα της μετανοίας: όταν ένας άνθρωπος εγκαταλείπει την αμαρτία και έρχεται στη θεογνωσία.

Αυτός, λέει ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος, είναι μεγαλύτερος από εκείνον που έχει αναστήσει νεκρούς.(Το χάρισμα της αγάπης, την οποία εξυμνεί ο Απόστολος Παύλος στην Α΄ προς Κορινθίους επιστολή του (κεφ. 12, 31). Γιά τον Απόστολο αυτός που διαθέτει αγάπη ανιδιοτελή, αυτό το χάρισμα «ουδέποτε εκπίπτει» (Α΄ Κορινθίους κεφ.13, 8).

Γι' αυτό οι Άγιοι της Εκκλησίας μας, ιδιαίτερα τόνιζαν τόσο τη μετάνοια όσο και την προσφορά της αγάπης.(Μέσα στο ίδιο πνεύμα των Πατέρων της Εκκλησίας μας, κινήθηκε και η Αγία Σοφία της Κλεισούρας, η οποία τιμάται ιδιαίτερα στην Ιερά Μητρόπολη Καστορίας και οι πιστοί προστρέχουν στη χάρη της και τη μεσιτεία της.(

Μετά από όλα όσα εκτέθηκαν παραπάνω φαίνεται περίτρανα, γιατί σήμερα, ενώ υπάρχει αφθονία του λόγου του Θεού, παρουσία πολλών βιβλίων, εκκλησιαστικών ραδιοφωνικών σταθμών, δεν μπορούμε να πείσουμε, παρ' όλες τις προσπάθειές μας, σε θέματα πίστεως, όπως και πάλι σημειώνει ο π. Γεώργιος Μεταλληνός, τον άνθρωπο της εποχής μας.

Διότι μας λείπει ο φωτισμός και η παρουσία του Αγίου Πνεύματος· αυτό, δηλαδή, που είχαν οι Άγιοι. (Προσφέρουμε με ζήλο θεωρητικές αλήθειες, όχι όμως τον ζωντανό Χριστό, τη σαρκωμένη αλήθεια.

Γι' αυτό χρειάζεται στη ζωή μας να χρησιμοποιούμε, τη ζωή των Αγίων. Να μεταφέρουμε το πνεύμα τους, τον τρόπο ζωής, τον δικό τους αγιασμό, τη δική τους χάρη που πραγματικά θα αλλάξει την πορεία του κάθε ανθρώπου. (

Γιατί αυτό το οποίο χρειάζεται σήμερα ο άνθρωπος, ο κόσμος, η κοινωνία και ιδιαίτερα εμείς οι Νεοέλληνες είναι, όχι φιλοσοφικοί στοχασμοί ούτε ωραιολογίες και ηθικά κηρύγματα, αλλά τα αποστολικά γεγονότα.

Η παρουσία του Αγίου Πνεύματος στη ζωή των Αγίων Αποστόλων, στη ζωή των Αγίων μας. Αυτό χρειαζόμαστε σήμερα ...

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καστορίας κ. Σεραφείμ

πηγή

Ρομφαία

Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2014

Λασπωμένο σκουλήκι...







Χθες λούστηκα. Δοξασμένος ας είσαι Συ, Άσπιλε και Αμόλυντε Κύριε, που καταδέχεσαι να μας πλύνεις με το μυστήριο της εξομολογήσεως.
 Πόση ανακούφιση νοιώθω ύστερα από κάθε εξομολόγηση! Πόσοι δυστυχείς, όσοι δεν ξέρουν ακόμη αυτό το μοναδικό παυσίπονο. Χθες εξομολογήθηκα. Μα μήπως σήμερα είμαι άγιος; 
Δυστυχώς κάθε λεπτό έχει και τη δική του μαυρίλα. Ένα με παρηγορεί, ότι υπάρχει η βάσις, η ελπίδα στον Ιησού, η εκζήτηση του Ελέους Του.
 Τέτοιος ας μείνω για πάντα,έστω και αν είμαι τόσο άθλιος ηθοποιός, τόσο λασπωμένο σκουλήκι.


Μητροπολίτης Χαλκίδος
+ Νικόλαος Σελέντης

Ελάτη

Ιερά Μονή Διονυσίου

Ιερά Μονή Δοχειαρίου

Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου

Ιερά Μονή Οσίου Δαβίδ