φενεος

Ιησούς Σινά

Εγώ πατήρ, εγώ αδελφός, εγώ νυμφίος, εγώ οικία, εγώ τροφεύς, εγώ ιμάτιον, εγώ ρίζα, εγώ θεμέλιος, παν όπερ αν θέλεις εγώ. Μηδενός εν χρεία καταστείς. Εγώ δουλεύσω.
Ήλθον γαρ διακονήσαι, ου διακονηθήναι. Εγώ και φίλος και ξένος και κεφαλή και αδελφός και αδελφή και μήτηρ. Πάντα εγώ.
Μόνον οικείως έχε προς εμέ. Εγώ πένης δια σέ και αλήτης δια σέ, επι σταυρού δια σέ, άνω υπέρ σου εντυγχάνω τω Πατρί κάτω υπέρ σου πρεσβευτής παραγέγονα παρά του Πατρός.
Πάντα μοι σύ και αδελφός και συγκληρονόμος και φίλος και μέλος.

Τι πλέον θέλεις;

Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Δευτέρα, 31 Μαρτίου 2014

πατήρ Κύριλλος Γεραντώνης...Δίκαιοι εις τον αιώνα ζώσι








...Άξιος διάδοχος του προκατόχου του, Οσίου Γέροντος π. Ιακώβου, στην θέση του Ηγουμένου και Πνευματικού Πατρός της Ιεράς Μονής του Οσίου Δαυίδ του Γέροντος, επί είκοσι και πλέον έτη, στήριξε και καθοδήγησε τόσο τους πατέρες της Μονής, όσο και πλήθος άλλων ανθρώπων, που συνέρρεαν από κάθε γωνιά της Ελλάδος και όχι μόνον, σε δύσκολες ώρες λύπης, ασθένειας, πόνου και απόγνωσης.
Ήθελε να μοιράζεται την ευλογία του Αγίου Δαυίδ με όλους, γι’ αυτό, παρά τις μεγάλες δυσκολίες, που αντιμετώπιζε εξαιτίας της επιβαρυμένης, λόγω μακροχρόνιων προβλημάτων, υγείας του, συνόδευε με μεγάλη χαρά την Αγία Κάρα του Οσίου Δαυίδ, όπου οι πιστοί χριστιανοί καλούσαν τον Άγιο για βοήθεια και ευλογία.
Αναμφισβήτητα, ο μακαριστός Γέροντας δεν ζούσε για τον εαυτό του άλλα για τον Θεό και τους ανθρώπους, που Εκείνος του εμπιστεύτηκε. Γι’ αυτό δεν επέτρεπε στον εαυτό του ξεκούραση, αλλά αναλώθηκε στην διακονία του Θεού και του ανθρώπου. Ακόμη και στο κρεβάτι του πόνου, όταν νοσηλευόταν στα διάφορα νοσοκομεία, ενώ ψηνόταν στον πυρετό, δεν σταμάτησε την εξομολόγηση και την ακρόαση των προβλημάτων των ανθρώπων και τους καθοδηγούσε με τις φωτισμένες του νουθεσίες.
Κανείς δεν ξέρει πόσο υπέφερε από τα προβλήματα υγείας και τις ποικίλες επώδυνες ιατρικές πράξεις και επεμβάσεις, κατά τα δύο τελευταία μαρτυρικά χρόνια, γιατί όχι μόνο δεν διαμαρτυρήθηκε ποτέ, άλλα ούτε με κάποια σύσπαση του προσώπου του επέτρεπε να φανεί ότι πονούσε. Δεχόταν όλες τις δοκιμασίες αγόγγυστα και με ιώβειο υπομονή, γιατί, όπως χαρακτηριστικά έλεγε: «εγώ με τον Θεό δεν τσακώνομαι». Στην ερώτηση μάλιστα «πως είστε, Γέροντα;», απαντούσε μέχρι τις τελευταίες στιγμές: «Δόξα τω Θεώ καλά, πολύ καλά».
Έχοντας σε όλη την διάρκεια της επίγειας πορείας του ισχυρούς αρωγούς και οδοδείκτες τον Άγιο Δαυίδ, τον Μακαριστό Γέροντα π. Ιάκωβο και την «Γλυκιά του Μανούλα», όπως συνήθιζε να προσφωνεί την Παναγία μας, πέτυχε μία άμεση και ειλικρινή, αξιοζήλευτη και αξιομίμητη σχέση με τους Αγίους και τον Θεό.
Φιλόθεος, λοιπόν, και φιλάγιος, φιλόπονος και φιλακόλουθος, φιλάδελφος και φιλεύσπλαχνος, εφάρμοσε πιστά και με συνέπεια το Ευαγγέλιο της αγάπης σε όλη του την ζωή και πολύ περισσότερο τα χρόνια, που εγκαταβίωσε στην αγιοτρόφο Μονή του Οσίου Δαυίδ. «Ταπεινός τη καρδία» φρονούσε τα υψηλά, τα οποία και έβλεπε με τα μάτια της αγνής, παιδιόθεν, ψυχής του, όπως ο ίδιος πολλές φορές μας αποκάλυπτε.
Σε όσους είχαμε την ιδιαίτερη ευλογία να τον αναστραφούμε και να μαθητεύσουμε κοντά του, ο άγιος Γέροντας, αποτελεί φωτεινό παράδειγμα στον αγώνα για την σωτηρία της ψυχής μας. Το κενό που άφησε τεράστιο. Η αίσθηση από την απουσία του οδυνηρή.
Μεγάλη μας όμως παρηγοριά το ότι η προς όλους αγάπη του μας συνοδεύει πάντα. «Η των πραγμάτων αλήθεια» αποδεικνύει ότι οι υπέρ ημών πρεσβείες του προς τον Κύριον της Δόξης, Εκείνον, που τόσο πολύ σ’ όλη του τη ζωή αγάπησε, είναι συνεχείς και αδιάλειπτες.
Ευσεβής πόθος μας ήταν, στο Ετήσιο Μνημόσυνο του Μακαριστού Γέροντος μας, να προσφερθεί στους πιστούς, ως ευλογία, ένα εκτενές περί αυτού πόνημα, αλλά τούτο δεν κατέστη δυνατό. Ευχαριστούμε πάντως και δοξάζουμε τον Θεό, που μας αξίωσε να εκδώσουμε, έστω και αυτό, το μικρό τεύχος προς δόξαν Αυτού, εις ένδειξη τιμής, σεβασμού και αγάπης προς το ιερό πρόσωπο του Μακαριστού Γέροντος μας, και προς ωφέλεια των πιστών.
Ελπίζουμε, ευχόμαστε και προσευχόμαστε ο Χορηγός όλων των αγαθών Παντοκράτωρ Κύριος μας, με τις πρεσβείες της Καλής μας Παναγίας και του Οσίου και Θεοφόρου Πατρός ημών Δαυίδ του Γέροντος του θαυματουργού, και τις ευχές των μακαριστών αγίων Γερόντων Ιακώβου και Κυρίλλου να μας βοηθήσει να προβούμε και στη νέα έκδοση.
Στην έκδοση αυτή που ήδη ετοιμάζεται και η οποία ελλείψει χρόνου έχει καθυστερήσει, καταγράφεται κατά πλάτος ο πολύτιμος πνευματικός θησαυρός της ενάρετης ζωής, των θείων εμπειριών αλλά και των ισχυρών δοκιμασιών του Γέροντος καθώς και των θεοσόφων διδαχών του.
Θα συμπεριληφθούν επίσης και οι μαρτυρίες πολλών άλλων ακόμη αδελφών μας που είχαν την καλωσύνη να τις καταθέσουν στην Ιερά Μονή μας για το πρόσωπο του Γέροντος, ώστε και δί’ αυτών να δοξασθεί το Πανάγιο Όνομα του Θεού και να προστεθεί πίστη στους ανθρώπους.
Θερμότατα ευχαριστούμε τον Σεβασμιώτατο Ποιμενάρχη μας κ.κ. Χρυσόστομο διά την παροχή της σχετικής ευλογίας και διά την προς ημάς εν γένει πατρική στοργή, στήριξη και αγάπη του.
Ευχαριστίες, επίσης, εκφράζουμε και προς τις αδελφές του τυπογραφείου «Μέλισσα», για την πολύτιμη βοήθειά τους αλλά και προς όλους τους πνευματικούς αδελφούς που συνέβαλαν στην έκδοση του παρόντος.
Η ευχή του Αγίου Γέροντος να μας σκεπάζει.
Ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Οσίου Δαυίδ του Γέροντος
Αρχιμανδρίτης Γαβριήλ και οι συν εμοί εν Χριστώ αδελφοί



1

Κυριακή, 30 Μαρτίου 2014

Νέοι, γέροι, παιδιά…. παλεύουν, για λίγη «πίστωση» χρόνου…. για λίγη παράταση….





Με  την «καραμέλα» της κρίσης, σταματήσαμε να διαχωρίζουμε  τα πολύτιμα, από τα  ημιπολύτιμα…. Την ουσία από την επιφάνεια… Την αξία από τη σημασία…   Κάποιοι από μας εκεί έξω, αντί να σπάμε τ’ αδιέξοδα, και να δημιουργούμε   δρόμους, «πνιγόμαστε» στα χάπια και φτάνουμε στον τερματικό σταθμό,  αυτοκτονώντας…
Ενώ  κάποιοι, άλλοι,  δίνουν καθημερινή μάχη, για να κερδίσουν, αυτό που εμείς  έχουμε ως «δεδομένο» και το παραπετάμε…  Νέοι, γέροι, παιδιά…. παλεύουν,  για λίγη «πίστωση» χρόνου…. για λίγη παράταση…. για άλλη μια ευκαιρία, να δουν  τη ζωή με άλλο μάτι…. Να αναθεωρήσουν και ξαναζήσουν…
Πέρασαν 13  χρόνια από τότε… που ο «μικρός» ηλικιακά Αντρέας Βασιλείου, από την Κύπρο,   νοσούσε από λευχαιμία… έχρηζε άμεσης μεταμόσχευσης μυελού των οστών και  έπρεπε μέσα σε ένα διάστημα τεσσάρων εβδομάδων να βρει τον κατάλληλο ιστοσυμβατό  δότη για  μεταμόσχευση. Μετά από δημόσιες εκκλήσεις, που έκαναν οι γονείς  του, μέσω των ΜΜΕ, ξεκίνησε άμεσα μία απίστευτη κινητοποίηση για την εξεύρεση  ιστοσυμβατού δότη, με εθελοντική αιμοληψία.
Παρ’  όλο που οι πιθανότητες εξεύρεσης, δότη μηδαμινές, εντούτις  η αγάπη, η  θέληση, η αλληλεγγύη, κατάφεραν και νίκησαν τους αριθμούς… Όλος ο κόσμος έγινε  μια γροθιά, για το μικρό τότε Αντρέα… Ο μικρός «ήρωας» χειρουργήθηκε, στην  Αμερική,  για αλλογενούς μεταμόσχευση αρχέγονων κυττάρων μυελού των οστών  από ομφάλιο λώρο… (θεωρήθηκε προτιμότερη η συγκεκριμένη μέθοδος, από  μεταμόσχευση μυελού των οστών από μη συμβατό δότη)…  Χημειοθεραπείες,  απομόνωση, φόβος, αγωνία… μα η θέληση μεγάλη και η προσευχή συνεχής…
Λίγο  πριν, οι γονείς, επικοινώνησαν με το Γέροντα της Αγίας Μαρίνας, της Άνδρου, και  ζήτησαν την ευλογία της Αγίας… ο Γέροντας, ευχήθηκε, «η Αγία Μαρίνη να είναι  δίπλα, στο «μικρό μαχητή» στο χειρουργείο»…
Μετά  τις προκαθορισμένες, εξετάσεις ο Αντρέας, εισήλθε στο χειρουργείο… Λίγη ώρα  πριν, παρουσιάστηκε στο χειρουργό, μια γυναίκα, όπου  παρακάλεσε να  παρακολουθήσει την εγχείρηση, ως η προσωπική γιατρός του Αντρέα… Ο καθηγητής,   της απάντησε, πως δεν επιτρέπεται να βρίσκεται στο χειρουργείο ξένος  ιατρός…. Η επιμονή όμως της γυναίκας άλλαξε τα δεδομένα… Άφησε τα στοιχεία της,  στη γραμματεία και εισήλθε στο χειρουργείο… Η γυναίκα επιστήμονας, όχι απλά  παρακολούθησε την επέμβαση, αλλά συμμετείχε κιόλας ενεργά… Αρκετές ήταν οι  στιγμές, που έδωσε και τις κατευθύνσεις, για το ποια θα έπρεπε να είναι η πορεία  της επέμβασης…
Ο  γιατρός του νοσοκομείου, του Χιούστον, ευχαρίστησε την ελληνίδα συνάδελφο του  και εξήλθε του χειρουργείου, προς ενημέρωση τη οικογενείας… «Όλα πήγαν πολύ  καλά, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω, πως είχατε μία τέτοια γιατρό και ήλθατε σε  μένα?» Οι γονείς του μικρού σάστισαν, και του απάντησαν πως δεν γνώριζαν τίποτα  απ’ όλα αυτά, αλλά κυρίως δεν είχαν φέρει καμία γιατρό… Ο χειρουργός  όμως,  επέμενε και τους είπε ότι όταν  βγήκε ο ίδιος από το χειρουργείο, η άγνωστη  γυναίκα, ήταν ακόμα μέσα με το μικρό και την υπόλοιπη ομάδα…
Έψαξαν, στους  διαδρόμους, προσπάθησαν να την βρουν σ’ όλο το νοσοκομείο, μα μάταια… Η «άγνωστη  Ελληνίδα ιατρός» είχε εξαφανισθεί… Όταν έψαξαν τα στοιχεία της, από τη  γραμματεία του νοσοκομείου, διαπίστωσαν έκπληκτοι, πως η «γιατρός» υπέγραψε με  το όνομα Μαρίνα από την Άνδρο (Marina from Andros).
Σήμερα ο  «μικρός» Αντρέας, μεγάλωσε και είναι 19 χρονών…. Δεν έγινε πιλότος, όπως  «δήλωνε» τότε στα κυπριακά κανάλια… Προς το παρών υπηρετεί, επάξια τη  στρατιωτική του θητεία και τον Ιούλιο, του 2014 απολύεται, και ονειρεύεται τη  μετέπειτα ζωή του… Μάλιστα το τελευταίο, διάστημα, ενώ ήθελε, να αποφεύγει τη  δημοσιότητα, τα κανάλια, για να ζήσει μια ήσυχη προσωπική ζωή, αποφάσισε να  αφήσει τους «εγωισμούς» στην άκρη και να βρεθεί και δημόσια στο πλευρό του  5χρονου Γιώργου Φιλιππίδη, που πάσχει από λευχαιμία… Άλλος ένας μικρός, που  μέχρι πρότινος έψαχνε και τηλεοπτικά για έναν άλλο δότη … Ο Αντρέας, ξέρει πως  είναι το αυτό το συναίσθημα γιατί έχει το ζήσει… Ξέρει να διαχωρίζει τα  πολύτιμα, από τα ημιπολύτιμα… Δίνει αξία στα πράγματα, όχι γι’ αυτό που αξίζουν,  αλλά γι’ αυτό που σημαίνουν… Από 5 χρόνων έμαθε να παλεύει και να κερδίζει όχι  μόνο τη μάχη, αλλά και τον πόλεμο… Τα παιδιά που έχουν περάσει ή περνούν από  παιδικό καρκίνο, δεν έχουν καμία διαφορά με τα υπόλοιπα παιδιά… Μπορεί για ένα  αρκετό μεγάλο χρονικό διάστημα, να ταλαιπωρούνται, να χάνουν τα μαλλάκια τους,  να κάνουν εμετούς, να διακόπτουν  το σχολείο τους, τις δραστηριότητες τους,  μα στην επανένταξη τους, επιστρέφουν δριμύτεροι, γεμάτοι θέληση, περηφάνια  και  δίψα… και με πολλά, πολλά παράσημα από μια κυρία που λέγεται   ΖΩΗ….
Το  παρόν κείμενο είναι αφιερωμένο σε όλα τα παιδάκια, που πέρασαν ή περνούν   παιδικό καρκίνο…. (και είμαι σίγουρη πως θα βγουν νικητές)… Ο καρκίνος της  παιδικής ηλικίας, ΝΑΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΙΑΘΕΙ… και οι «μικροί» μας φίλοι δεν  είναι τίποτα άλλο παρά αληθινοί ήρωες… πραγματικοί μαχητές ζωής….
Η  ζωή είναι πολύ πολύτιμη, γι’ αυτό, μάθε και εσύ  να παλεύεις, όπως  ακριβώς παλεύουν καθημερινά, σε χιλιάδες νοσοκομεία, σε όλο τον πλανήτη,  εκατομμύρια  παιδιά…. για να αποκτήσουν, αυτό που ΕΣΥ ο «αχάριστος», τόσο  απλά πετάς…   «Και ναι η ζωή ίσως να είναι και ένα ένδυμα… Όταν είναι  λερωμένο το καθαρίζουμε, όταν τρυπήσει το μπαλώνουμε, αλλά μένει κανείς ντυμένος  όσο πιο πολύ μπορεί…. Ο θάνατος προέρχεται μόνο από τη λήθη… Και ότι δε φόρεσες,  είναι ότι δεν πόθησες, ότι δεν πίστεψες, ότι δε ζήτησες»…. Και έτσι απλά   «ΖΗΣΕ»…


 Της ΕΛΛΗΣ  ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ

Εστία Πατερικών Μελετών Εκδήλωση για την Κύπρο


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Ελάτη



Ιερά Μονή Δοχειαρίου


Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου



Ιερά Μονή Οσίου Δαβίδ