φενεος

Ιησούς Σινά

Εγώ πατήρ, εγώ αδελφός, εγώ νυμφίος, εγώ οικία, εγώ τροφεύς, εγώ ιμάτιον, εγώ ρίζα, εγώ θεμέλιος, παν όπερ αν θέλεις εγώ. Μηδενός εν χρεία καταστείς. Εγώ δουλεύσω.
Ήλθον γαρ διακονήσαι, ου διακονηθήναι. Εγώ και φίλος και ξένος και κεφαλή και αδελφός και αδελφή και μήτηρ. Πάντα εγώ.
Μόνον οικείως έχε προς εμέ. Εγώ πένης δια σέ και αλήτης δια σέ, επι σταυρού δια σέ, άνω υπέρ σου εντυγχάνω τω Πατρί κάτω υπέρ σου πρεσβευτής παραγέγονα παρά του Πατρός.
Πάντα μοι σύ και αδελφός και συγκληρονόμος και φίλος και μέλος.

Τι πλέον θέλεις;

Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Παρασκευή, 28 Φεβρουαρίου 2014

Αυτός που ελέγχει, να μη το κάνει σαν να περιγελά ή να εξευτελίζει...


90ljo09u.jpg
Εάν δης τον φίλο σου να πορνεύη, πες του· είναι κακό πράγμα αυτό που κάνεις, δεν ντρέπεσαι, δεν κοκκινίζεις; είναι κακό αυτό. Αυτός, λέγεις, δεν το ξέρει, ότι εί­ναι κακό; Ναι, το ξέρει, αλλά έλκεται από την επιθυμία. Και οι ασθενείς γνωρίζουν ότι η ψυχροποσία είναι κακό πράγμα, αλλ' όμως χρειάζονται αυτούς που θα τους εμποδίσουν να πιουν το κρύο νερό· διότι αυτός που κατέχεται από το πάθος, δεν θα μπορέση γρήγορα να προφυλαχθή από την ασθένεια. Πρέπει λοιπόν εσύ που είσαι υγιής να φροντίσης για τη θεραπεία του· κι' άν δεν σε ακούση, παρακολούθησε τις κινήσεις του και εμπόδισέ τον ίσως σε ντραπή.

Και ποιό, λέγει, είναι το όφελος, όταν το κάνη αυτό εξ αιτίας μου και επειδή κατακρατήθηκε από μένα; Μή λεπτολογής το πράγ­μα· κατά πρώτον απομάκρυνέ τον με οποιονδήποτε τρόπο από την άθλια πράξι· ας συνηθίση να μη πηγαίνη προς εκείνο το βάραθρο· είτε από σένα, είτε από οποιαδήποτε άλλη αιτία εμποδισθή, θα ωφεληθή από αυτό. Διότι, όταν τον συνηθίσης να μην πηγαίνη προς τη διαφθορά, τότε θα μπορέσης ύστερα από μια μικρή ανάπαυλα, να τον διδάξης, ότι πρέπει να το κάνη αυτό για τον Θεό και όχι για τον άνθρωπο. Μην θέλης με μιας να τα κατορθώσης όλα, διότι δεν θα μπορέσης, αλλά ήρεμα και σιγά-σιγά. Αν τον δης να πηγαίνη για πιοτό και σε συμπόσια που είναι γεμάτα από μέθη, κάνε το ίδιο, κι' αυτόν πάλι παρακάλεσέ τον, κι' αν διακρίνη σε σένα κάποιο ελάττωμα να σε βοηθήση να το διορθώσης. Διότι τότε θα ανεχθή και τον έλεγχο που του κάνεις, όταν δη ότι κι' εσύ έχεις ανάγκη ελέγχων και όχι όταν τον ελέγχης σαν να τα έχης κατορθώσει εσύ όλα, ούτε σαν διδάσκαλος, αλλ' ότι τον βοηθάς σαν φίλος και αδελφός.


Πες του, εγώ σε βοήθησα, υπενθυμίζοντάς σου το συμφέρον σου· και συ, αν δης ότι έχω κάποιο ελάττωμα, εμπόδισέ το, διόρθωσέ το· κι' άν δης ότι εύκολα οργίζομαι και είμαι πλεονέκτης, περιό­ρισε την τάσι μου με τη συμβουλή σου. Αυτό είναι φιλία· έτσι αδελ­φός βοηθούμενος από τον αδελφό μοιάζει με πόλι οχυρωμένη· διότι δεν κάνει την φιλία το φαγητό και το πιοτό· καθόσον τέτοια φιλία έχουν και οι ληστές και οι δολοφόνοι· αλλά εάν είμαστε φίλοι, εάν πραγματικά φροντίζουμε ο ένας για τον άλλο, αυτά ας συμφωνήσουμε μεταξύ μας· αυτά μας οδηγούν σε επικοδομητική φιλία, αυτά μας εμποδίζουν να πάμε στην κόλασι.


Ούτε ν' αγανακτής όταν σε ελέγχουν διότι άνθρωποι είμαστε και έχουμε ελαττώματα· ούτε αυτός που ελέγχει να το κάνη σαν να περιγελά ή να εξευτελίζη και να διαπομπεύη, αλλά κατ' ιδίαν και με πραότητα· διότι πολύ μεγαλύτερη πραότητα χρειάζεται αυτός που κάνει τον έλεγχο για να μπορέση να πείση τον ελεγχόμενο να υπομείνη την εγχείρισι. Δεν βλέπετε τους γιατρούς όταν καυτηριάζουν, όταν χειρουργούν, με πόση πραότητα κάμνουν τη θεραπεία; Πολύ περισσότερο πρέπει να το κάνουν αυτό εκείνοι που ελέγχουν· διότι ο έλεγχος είναι σφοδρότερος και από τη φωτιά και από τον σίδηρο και κάνει τον άνθρωπο ν' αναπηδά· γι' αυτό και οι γιατροί πολλά μηχανεύονται, για να κάνουν την εγχείρισι με ηπιότητα και πραότητα· αρχίζουν δηλαδή την εγχείρισι και σταματούν εάν χρειασθή, για να πάρη λίγο κουράγιο ο ασθενής.


Έτσι πρέπει να κάνουμε και τους ελέγχους, για να μην αποσκιρτήσουν οι ελεγχόμενοι. Κι' άν υβρισθούμε κι' άν πληγωθούμε, να μην εγκαταλείψουμε την προσπάθεια. Διότι και οι χειρουργούμενοι, πολλές κραυγές εξαπολύουν εναντίον των χειρουργών· εκείνοι όμως δεν δίνουν σημασία σε τίποτε από αυτά, παρά μόνο ενδιαφέρονται για την υγεία των ασθενών. Έτσι λοιπόν και εδώ πρέπει να χρησιμοποιούμε όλα τα μέσα για να είναι ο έλεγχος ωφέλιμος, όλα να τα υπομένουμε, αποβλέποντας στον μισθό που μας περιμέ­νει. «Να βαστάζετε», λέγει, «ο ένας του άλλου τα βάρη κι' έτσι να εκπληρώνετε τον νόμο τού Χριστού».


Έτσι λοιπόν ελέγχοντας και υπομένοντας αναμεταξύ μας τους ελέγχους, θα μπορέσουμε να ολοκληρώσουμε την οικοδομή τού Χριστού και θα μειώσετε και τον κόπο τον δικό μου, με το να με συμπαραστέκεσθε σ' όλα, ν' απλώνετε το χέρι σας προς βοήθειά μου, και να μοιράζεσθε μαζί μου το έργο, συμμετέχοντας έτσι και στη σωτηρία ο ένας του άλλου, και στη δική του ο καθένας. Ας υπομένουμε λοιπόν και ας σηκώνουμε ο ένας τα βάρη τού άλλου και ας ελέγχουμε ο ένας τον άλλο, για να κληρονομήσουμε τα αγαθά που μας υποσχέθηκε ο Θεός, με τη βοήθεια του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.



  ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ 

Πέμπτη, 27 Φεβρουαρίου 2014

Πώς εκείνος που έγινε σώμα πόρνης θα μπορέσει να είναι σώμα Χριστού;


230359_101811653241815_100002389410315_14838_6131000_n.jpg


«Να επιδώκετε την ειρήνη με όλους και τον αγιασμό». Τί εννοεί ( ο Παύλος ) «τον αγιασμό»; Τη σωφροσύνη και την κοσμιότητα στον γάμο. Και εάν κάποιος είναι άγαμος, λέγει, ας μένη αγνός, ή ας παντρεύε­ται· και εάν είναι έγγαμος ας μη πορνεύη, αλλά ας χρησιμοποιή τη γυναίκα του· διότι και αυτό είναι αγιασμός.
Πώς; Δεν είναι ο γάμος αγιασμός, αλλά ο γάμος διατηρεί τον αγιασμό που προέρχεται από την πίστι, διότι δεν σε αφήνει να στρέφεσαι προς την πόρνη. Καθό­σον ο γάμος είναι τίμιος, όχι άγιος· είναι καθαρός ο γάμος, όμως δεν προσφέρει και αγιότητα, παρά εμποδίζει να μολυνθή η καθαρότης που έχει δοθή από την πίστι. «Χωρίς αυτόν τον αγιασμό», λέ­γει, «κανείς δεν θα δη τον Κύριο».
Αυτό ακριβώς λέγει και στους Κορινθίους· «μην πλανάσθε· ούτε οι πόρνοι, ούτε οι μοιχοί, ούτε οι ειδωλολάτρες, ούτε οι μαλθακοί, ούτε οι αρσενοκοίτες, ούτε οι πλεονέκτες, ούτε οι κλέπτες, ούτε οι μέθυσοι, ούτε αυτοί που εμπαίζουν τους άλλους, ούτε οι άρπαγες θα κληρονομήσουν τη βα­σιλεία τού Θεού». Διότι πώς εκείνος που έγινε σώμα πόρνης θα μπορέση να είναι σώμα Χριστού;
«Προσέχετε να μην εκπέσετε από τη χάρι τού Θεού· μήπως οι βλαστοί από κάποια ρίζα πικρή πνίξουν τον καλό σπόρο και εξ αιτίας της μολυνθούν πολλοί· ας μην είναι κανείς πόρνος ή ακάθαρτος». Βλέπεις πως παντού στον καθένα εμπιστεύεται την κοινή σωτηρία; «Να παρακινήτε», λέει, «καθημερινά, ο ένας τον άλλο, όσο καιρό διαρκεί το σήμερα αυτής της ζωής».

Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

UNICEF στη Σουηδία! Η παγκοσμιιοποίηση σε όλη της την βλασφημία!







Δεν χρειάζεται να θυσιάσεις τη ζωή σου, να ζεις στη φτώχεια, ή να απαρνηθείς το φαγητό για να κάνεις καλό στον κόσμο. Τουλάχιστον αυτό είναι το μήνυμα που προσπαθεί να περάσει το "Good Guys", μια σειρά διαφημίσεων με πρωταγωνιστές τον Ιησού, τη Μαρία Τερέζα, τον Γκάντι και έναν τυχαίο Σουηδό, που δημιούργησε η Frosman & Bodenfors για τη UNICEF στη Σουηδία.







Τετάρτη, 26 Φεβρουαρίου 2014

Την ώρα της προσευχής κερδίζουμε πολλά...


1017437_423757371093733_747787745_n.jpg


Η διαγωγή μας, όσο βρισκόμαστε μέσα στο ναό, ας είναι η πρέπουσα, όπως αρμόζει σε άνθρωπο που βρίσκεσαι μπροστά στο Θεό. Να μην ασχολούμαστε με άσκοπες συζητήσεις, μα να στεκόμαστε με φόβο και τρόμο, με προσοχή και προθυμία, με το βλέμμα στραμμένο στη γη και την ψυχή υψωμένη στον ουρανό.

Γιατί έρχονται πολλοί στην εκκλησία, επαναλαμβάνουν μηχανικά ψαλμούς και ευχές, και φεύγουν, δίχως να ξέρουν τι είπαν. Τα χείλη κινούνται, αλλά τ' αυτιά δεν ακούνε. Εσύ δεν ακούς την προσευχή σου, και θέλεις να την εισακούσει ο Θεός; Γονάτισα, λες, αλλά ο νους σου πετούσε μακριά. Το σώμα σου ήταν μέσα στην εκκλησία και η ψυχή σου έξω. Το στόμα έλεγε την προσευχή και ο νους μετρούσε τόκους, συμβόλαια, συναλλαγές, χωράφια, κτήματα, συναναστροφές με φίλους. Κι όλα αυτά συμβαίνουν, γιατί ο διάβολος είναι πονηρός, ξέρει πως την ώρα της προσευχής κερδίζουμε πολλά, γι' αυτό τότε επιτίθεται με μεγαλύτερη σφοδρότητα. Άλλες φορές είμαστε ξαπλωμένοι στο κρεβάτι, και τίποτα δεν σκεφτόμαστε, ήρθαμε όμως στην εκκλησία να προσευχηθούμε και ο διάβολος μας έβαλε ένα σωρό λογισμούς, ώστε καθόλου να μην ωφεληθούμε.

Αν, αλήθεια, ο Θεός σου ζητήσει λόγο για την αδιαφορία ή και την ασέβεια που δείχνεις στις λατρευτικές συνάξεις, τι θα κάνεις; Να, την ώρα που Αυτός σου μιλάει, εσύ, αντί να προσεύχεσαι, έχεις πιάσει κουβέντα με τον διπλανό σου για πράγματα ανώφελα. Και όλα τ' άλλα αμαρτήματά μας αν παραβλέψει ο Θεός, τούτο φτάνει για να στερηθούμε τη σωτηρία. Μην το θεωρείς μικρό παράπτωμα. Για να καταλάβεις τη βαρύτητά του, σκέψου τι γίνεται στην ανάλογη περίπτωση των ανθρώπων. Ας υποθέσουμε ότι συζητάς μ' ένα επίσημο πρόσωπο ή μ' έναν εγκάρδιο φίλο σου. Και ενώ εκείνος σου μιλάει, εσύ γυρίζεις αδιάφορα το κεφάλι σου και αρχίζεις να κουβεντιάζεις με κάποιον άλλο. Δεν θα προσβληθεί ο συνομιλητής σου απ' αυτή την απρέπειά σου; Δεν θα θυμώσει; Δεν θα σου ζητήσει το λόγο;


Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Δευτέρα, 24 Φεβρουαρίου 2014

Για τους κεκοιμημένους...στάρετς Στέργιος


starets sergios.jpg
Παράλληλα, σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, ο πατήρ Σέργιος ανέπτυξε έντονη δραστηριότητα προκείμενου να βοηθήσει το ποίμνιο που ο Θεός του εμπιστεύθηκε. Διέσχιζε ασταμάτητα το Παρίσι και τα προάστια με σκοπό να επισκεφθεί αρρώστους και ηλικιωμένους, να βοηθήσει απόκληρους, να παρηγορήσει θλιμμένους, να προπέμψει ετοιμοθάνατους.
Ανταποκρινόταν πάντοτε σε εκείνους που, σε οποιαδήποτε περίσταση, επιζητούσαν την παρουσία του, ας συμβουλές του και την προσευχή του. Έκανε τα πάντα για όλους και ήταν εξ ολοκλήρου διαθέσιμος, αφιερώνοντας στους άλλους τον χρόνο του χωρίς ποτέ να τον υπολογίζει. Έμενε στο σπίτι του μόνο όταν έπρεπε να απαντήσει στα πολυάριθμα γράμματα που του έστελναν ή για να συνομιλήσει στο τηλέφωνο επί ώρες με όλους εκείνους που, απ' τη Γαλλία και το εξωτερικό, ζητούσαν τη βοήθεια του.

Αυτή την αγάπη προς τον πλησίον ο πατήρ Σέργιος την εκδήλωνε και προς εκείνους που είχαν εγκαταλείψει τον παρόντα κόσμο: η προσευχή για τους κεκοιμημένους κατείχε ιδιαίτερη θέση τόσο μέσα στη ζωή του ως μοναχοί, όσο και στη δραστηριότητα του ως ιερωμένου. Ο μεγάλος αριθμός των κεκοιμημένων που ήθελε να μνημονεύει κατά τη Λειτουργία της Κυριακής, είχε ως αποτέλεσμα η Προσκομιδή να ξεκινά γύρω στις οκτώ και μισή, και η Λειτουργία μετά τις έντεκα. 

Επιπλέον, κατά τις ημέρες που η Εκκλησία ιδιαίτερα μνημονεύει τους κεκοιμημένους, οι ακολουθίες διαρκούσαν πάντοτε περισσότερο στον ναό της Vanves, καθώς ο πατήρ Σέργιος συνήθιζε να διαβάζει από διάφορα φύλλα χαρτιού -κιτρινισμένα τα περισσότερα από την πολυκαιρία, και σχεδόν κατεστραμμένα από την πολυχρησία -ολόκληρες λίστες με ονόματα όχι μόνο οικείων του ή προσφάτως τεθνεώτων, αλλά και όλων των αποθανόντων ενοριτών από την αρχή ακόμη της συστάσεως της ενορίας, καθώς και ανθρώπων που γνώριζε από αλλού και οι οποίοι είχαν αποβιώσει. Έτσι, χιλιάδες ήταν αυτοί που μνημόνευε ο πατήρ Σέργιος και για τους οποίους επικαλούνταν τη λυτρωτική Χάρη του ελεήμονος Θεού.
Πράγματι, για τον πατέρα Σέργιο οι νεκροί ήταν πάντοτε παρόντες, και δεν υπήρχε καμιά ασυνέχεια ανάμεσα στον κόσμο των ζώντων και τον κόσμο των κεκοιμημένων. Όλοι, ζώντες και τεθνεώτες, βρίσκονται ταυτόχρονα μέσα στην Εκκλησία, που υπερβαίνει τον χρόνο, γιατί αποτελούν ζωντανά μέλη του Σώματος Εκείνου που είναι η Αιώνια Ζωή. Όλοι τους αξίζουν την ίδια προσοχή και την ίδια αγάπη ...
 Απόσπασμα από το βιβλίο «Ο στάρετς Στέργιος» 
του Jean- Claude Larchet, Εκδόσεις Ακρίτας

πηγή

Κυριακή, 23 Φεβρουαρίου 2014

Ο υπερήφανος πάντοτε ζει με λύπες, πάντοτε αγανακτεί, πάντοτε αδημονεί


big-nature9.jpg.png





















 Αρχή της αμαρτίας είναι η υπερηφάνεια, η πρώτη προσβολή και παρακίνηση προς το κακό, και οπωσδήποτε είναι η ρίζα και το υπόβαθρο του κακού. Γιατί η αρχή δηλώνει η την πρώτη κίνηση προς το κακό η τη σύσταση. Όπως θα μπορούσε να πει κανείς, αρχή της σωφροσύνης είναι η αποχή από άτοπη θέα, δηλαδή η πρώτη ορμή, αν όμως πούμε ότι αρχή της σωφροσύνης είναι η νηστεία, δηλαδή το θεμέλιο και η συγκρότηση, έτσι και η αρχή της αμαρτίας είναι η αλαζονεία, γιατί από αυτήν αρχίζει κάθε αμαρτία κι απ' αυτήν συγκροτείται.
Το ότι λοιπόν όσες καλές πράξεις κι αν κάνουμε, δεν τις αφήνει η κακία να παραμείνουν και να μη διασαλευθούν, γίνεται φανερό από το εξής· πρόσεχε πόσες καλές πράξεις έκαμε ο Φαρισαίος, αλλά τίποτε δεν τον ωφέλησε, γιατί δεν έκοψε τη ρίζα της αλαζονείας κι αυτή κατέστρεψε τα πάντα. Από την αλαζονεία γεννιέται η υπεροψία των φτωχών, η επιθυμία για τα χρήματα, η αγάπη για εξουσία, ο πόθος για δόξα. Αυτού του είδους ο άνθρωπος είναι έτοιμος να αποκρούσει κάθε ενόχληση. Γιατί ο αλαζόνας δεν ανέχεται να τον προσβάλλουν ούτε οι ισχυρότεροι ούτε οι ασθενέστεροι. Κι αυτός που δεν ανέχεται να τον προσβάλλουν ούτε τα δεινοπαθήματα ανέχεται. Πρόσεξε πως αρχή της αμαρτίας είναι η αλαζονεία. Πως αρχή της υπερηφάνειας είναι το να μη γνωρίζεις τον Κύριο; Και πολύ σωστά γιατί αυτός που γνωρίζει το Θεό, έτσι όπως πρέπει να τον γνωρίζει αυτός που γνωρίζει ότι ο Υιός του Θεού έφθασε σε τέτοιο σημείο ταπεινοφροσύνης, δεν υπερηφανεύεται. Αυτός που δεν γνωρίζει αυτά, υπερηφανεύεται. Και η υπερηφάνεια σε οδηγεί στην αλαζονεία.
Πες μου όλοι αυτοί που πολεμούν την Εκκλησία από που ισχυρίζονται ότι γνωρίζουν το Θεό; Όχι από αλαζονεία; Να σε ποιό γκρεμό τους έσπρωξε το ότι δεν γνωρίζουν τον Κύριο. Αν λοιπόν ο Κύριος αγαπά το συντετριμμένο πνεύμα, αντίθετα εναντιώνεται στους υπερηφάνους και δίνει χάρη στους ταπεινούς. Κανένα κακό λοιπόν δεν είναι ίσο με την υπερηφάνεια. Κάμνει τον άνθρωπο δαίμονα, αλαζόνα, βλάσφημο, επίορκο, και να επιθυμεί φόνους και θανάτους. Ο υπερήφανος πάντοτε ζει με λύπες, πάντοτε αγανακτεί, πάντοτε αδημονεί. Δεν υπάρχει τίποτε που να μπορέσει να ικανοποιήσει το πάθος του. Κι αν ακόμα έβλεπε το βασιλιά να σκύβει και να τον προσκυνά, δεν θα χόρταινε, αλλά περισσότερο θα άναβε. Όπως οι φιλάργυροι, έτσι κι οι αλαζόνες όση τιμή κι αν απολαύσουν επιθυμούν ακόμη περισσότερη. Μεγαλώνει σε αυτούς το πάθος (πραγματικά είναι πάθος), και το πάθος δε γνωρίζει όρια, αλλά τότε μόνο σταματά, όταν σκοτώσει αυτόν που το έχει. Δε βλέπεις τους μεθυσμένους που πάντα διψούν για ποτό; Γιατί είναι πάθος. Δεν είναι φυσική επιθυμία, αλλά μια αρρώστια διεστραμμένη. Δε βλέπεις εκείνους που τους ονομάζουν "βουλιμιώντες", γιατί πάντα πεινούν; Είναι πάθος, όπως λένε οι γιατροί, γιατί ξέφυγε από τα φυσικά όρια. Έτσι κι οι πολυπράγμονες και περίεργοι, όσα κι αν πληροφορηθούν δεν σταματούν, γιατί είναι πάθος και όρια δεν έχει.

Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Σάββατο, 22 Φεβρουαρίου 2014

Ημερίδα με θέμα: Θεραπεία Ψυχής (video )


 
TherPs1


Ημερίδα με θέμα: Θεραπεία Ψυχής  (video )




Ο πόλεμος των λογισμών...το κακό αρχίζει από τις κακές σκέψεις


1524597_597917133594827_426560671_n.jpg

Όταν,   κάποια φορά ρωτήσαμε για τον πόλεμο των λογισμών τον Γέροντα Πορφύριο, μας είπε: "Εσείς προχωράτε στο δρόμο σας. Ο διάβολος έρχεται με τους λογισμούς και σας τραβά από το μανίκι, για να σας αποπροσανατολίσει. Εσείς να μη γυρίζετε να πιάνετε κουβέντα μαζί του η ν' αντιδικείτε μαζί του. Εσείς να προχωράτε στο δρόμο σας. Αυτός θα σας τραβά από το μανίκι, αλλά εσείς να προχωράτε στο δρόμο σας και κάπου θα βαρεθεί και θα σας αφήσει".
"Για οποιαδήποτε άδικη κατηγορία εις βάρος σου να μην αγανακτείς, ούτε από μέσα σου. Είναι κακό! Το κακό αρχίζει από τις κακές σκέψεις. Όταν πικραίνεσαι και αγανακτείς, έστω μόνο με τη σκέψη, χαλάς την πνευματική ατμόσφαιρα. Εμποδίζεις το Άγιο Πνεύμα να ενεργήσει και επιτρέπεις στο διάβολο να μεγαλώσει το κακό. Εσύ πάντοτε να προσεύχεσαι, να αγαπάς και να συγχωρείς, διώχνοντας από μέσα σου κάθε κακό λογισμό".

Αγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

Παρασκευή, 21 Φεβρουαρίου 2014

Ἡ ψυχολογική ἀξιολόγηση τῶν κληρικῶν (ἀρχιμ. Σαράντη Σαράντου)


Τετρακόσια χρόνια τουρκικῆς σκλαβιᾶς δέν μᾶς ἐξαφάνισαν ἀπό προσώπου γῆς.  Οἱ σιδηρόφρακτες δυνάμεις τοῦ Ἄξονα τό 1940 δέν κατάφεραν νά συντρίψουν τό ἔκπαλαι αἱματοβαμμένο ἔθνος μας.  Πολύ πιό παλιά οἱ ὀγκωδέστατες Περσικές δυνάμεις δέν ἔλυωσαν τούς ὀλιγοστούς ἀτσαλόψυχους ἀρχαίους προγόνους μας.  Πάντοτε, ἀπό τήν ἀρχαιότητα μέχρι καί τούς δύο ὁριακούς  σταθμούς Τουρκοκρατίας καί γερμανικῆς κατοχῆς, ἑνωμένοι, ἄρχοντες καί λαός μαζί, δώσαμε τίς μάχες μας καί νικήσαμε, μή προσφέροντας σέ κανένα γῆν καί ὕδωρ.

Τώρα βρεθήκαμε ξαφνικά μέ συνοπτικότατες διαδικασίες κατακτημένοι, πουλημένοι ἀπό τούς ντόπιους καί ξένους τυράννους. 
Τώρα βρίσκουν τήν εὐκαιρία ὑπό τήν προστασία τῶν τυράννων μας, νά δραστηριοποιοῦνται οἱ ἐχθροί τοῦ ὑπερτρισχιλιετοῦς πολιτισμοῦ μας καί τῆς ἑλληνορθοδόξου θεανθρωπίνης παραδόσεώς μας.  Αὐτή ἡ ἁγία παράδοση μέ λεπτότατη ἐν Χριστῷ διακριτικότητα μόρφωνε καί ἐξακολουθεῖ νά ἐκπαιδεύει καί νά μορφώνει χρηστούς καί δημιουργικούς πολῖτες, ἀγωνιστές σέ ὅλα τά ἐπίπεδα ζωῆς καί ἔντιμα ἐν Χριστῷ μέλη ἑτοιμαζόμενα γιά τή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.
Μέσα στό ζοφερότατο τοπίο τῆς κατασκευασμένης κρίσεως καί δεινῆς κατοχῆς, στέκεται ἀπόρθητη, ὄρθια ἡ ἁγία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας μέ τούς ἁγίους Ἱεράρχες, μέ τά ἱερά Μοναστήρια, τούς ἁγίους ἡγουμένους καί μοναχούς, τίς ἅγιες μοναχές καί τίς ἅγιες γερόντισσές τους, μέ τούς μαχίμους πρεσβυτέρους, τούς ἐνορίτες μας καί τίς οἰκογενειές τους, μέ ὅλες τίς γνωστές φιλόθεες καί φιλάνθρωπες διακονίες. 
Δυστυχῶς ἡ παμβέβηλη Νέα Ἐποχή πού ἔχει δημιουργήσει τήν ἀπίστευτη διεθνῶς κατάσταση στή χώρα μας πολυβολεῖ καί ἔξωθεν καί ἐκ τῶν ἔνδον, ἐνδοεκκλησιαστικῶς, τήν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος.  Σταδιακή μείωση τῶν ἱερέων, (δέκα ἱερεῖς συνταξιοδοτοῦνται, ἕνας διορίζεται), μόνιμη ἀπειλή πλήρους περικοπῆς τοῦ μισθοῦ τῶν ἱερέων, ἀβάσταχτοι φόροι γιά τά οἰκοδομήματα ἱερῶν ναῶν καί ἱερῶν μονῶν, φραγή στίς δωρεές πρός τούς ἱερούς ναούς καί τά φιλόπτωχα ταμεῖα, κατάργηση τῆς πανσέπτου Κυριακῆς ἀργίας, πρωτοφανής πολυδιαφήμιση τοῦ μολύσματος τοῦ σοδομισμοῦ (ὁμοφυλοφιλίας) καί τῶν συμφώνων βλασφήμου συμβιώσεως ἑτεροφύλων καί ὁμοφυλοφίλων καί ἀπηνής πόλεμος ὅλων τῶν πολιτῶν.
Ἀκόμη πιό λυπηρή εἶναι ἡ μεθοδευμένη καί γενικευμένη ἐπίθεση γνωστῆς παρατάξεως ψυχιάτρων, ψυχολόγων καί ψυχοθεραπευτῶν κατά τῆς μακρᾶς καί δοκιμασμένης ὀρθοδόξου ποιμαντικῆς καί θεόπνευστης ὀρθοδόξου πάμπλουτης λατρείας μας. 
Ἀμέσως παραθέτουμε τήν ἀποκρυσταλλωμένη ἐμπειρία τοῦ ἀειμνήστου καθηγητοῦ τῆς ποιμαντικῆς Ψυχολογίας Ἰ. Κορναράκη, ὁ ὁποῖος ἐπιβεβαιώνει τή συνειδητή ἤ ἀσυνείδητη ἤ καί σκόπιμη ἐπίθεση τῶν ψυχοθεραπευτῶν κατά τῆς θεόπνευστης ποιμαντικῆς καί λατρείας πού ὑπηρετοῦν οἱ ὀρθόδοξοι ἐφημέριοι πνευματικοί καί λειτουργοί. 
Γράφει χαρακτηριστικά ὁ ὥς ἄνω καθηγητής Ἰ. Κορναράκης δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα θεολογούντων ψυχοθεραπευτῶν καί ἐπίσης παραθέτει ἄλλα ἕξι παραδείγματα ψυχοθεραπευτῶν θιασωτῶν τῆς ὑποτιθέμενης συνάντησης ὀρθόδοξης θεολογίας καί μετανεωτερικότητας, γιά νά φανεῖ ἡ ἀδυναμία συνεργασίας καί συγκαρποφορίας τους.
«1. Κληρικὸς ψυχίατρος πρότεινε – ὡς θέμα πρὸς συζήτηση ἀπὸ ὁμάδα ψυχιάτρων, ψυχολόγων καὶ θεολόγων – προσωπικό του πρόβλημα, τὸ ὁποῖο συνειδητοποίησε κατὰ τὴν συμβουλευτική του συζήτηση μὲ τοὺς γονεῖς ἑνὸς ἀλλόθρησκου παιδιοῦ, τὴν θεραπευτικὴ φροντίδα τοῦ ὁποίου εἶχε ὁ ἴδιος ἀναλάβει: ἐνῶ ἤθελε νὰ μιλήσει στοὺς γονεῖς αὐτούς, ὡς κληρικός, γιὰ τὴν θρησκευτικὴ πλευρὰ τῆς συγκεκριμένης περιπτώσεως, κάποια ἐσωτερικὴ ἀναστολὴ τὸν ἐμπόδισε νὰ ἀρθρώσει τὸν λόγο ποὺ ἐπιθυμοῦσε. Τὴν ἑπόμενη Κυριακή, ὡστόσο, στὸ κήρυγμά του, μίλησε ἐλεύθερα ἐπὶ τοῦ θρησκευτικοῦ αὐτοῦ θέματος.
Ἐξετάζοντας τὸ ζήτημα, ἡ ὁμάδα κατέληξε στὸ συμπέρσμα ὅτι, ἐν προκειμένῳ, ὁ ἐν λόγῳ κληρικὸς ψυχίατρος ἐνήργησε μὲ δύο ταυτότητες, ἡ μία ἐκ τῶν ὁποίων – ἡ ψυχιατρικὴ ταυτότητα – ἀπώθησε τὴν ἄλλη – τὴν ἱερατικὴ ταυτότητα –, ἡ ὁποία θὰ μείωνε πιθανῶς, στὰ μάτια τῶν γονέων, τὸ κῦρος τῆς ἰατρικῆς του εἰκόνας. (Σημειωτέον ὅτι, σὲ μιὰ τέτοια ἀπώθηση, δὲν ἀπουσιάζει μιὰ νύξη ἐσωτερικῆς ἐνοχῆς γιὰ τὴν ἀπώθηση τῆς ἱερατικῆς του συνειδήσεως).
2. Ἀντίθετο περισταστικὸ ἐντοπίσθηκε σὲ αἴθουσα ἀναμονῆς ψυχιατρικοῦ ἰατρείου: ὁ ψυχίατρος (λαϊκὸς μὲ θεολογικὸ πτυχίο) ὑποχρέωνε τοὺς ἀναμένοντας ἀσθενεῖς νὰ κρατοῦν κομποσχοίνι μέχρις ὅτου νὰ ἔλθει ἡ σειρά τους νὰ ἐξετασθοῦν. Ὁ παθὼν ποὺ ἔδωσε τὴν πληροφορία, ἐκράτησε τὸ κομποσχοίνι ἐπὶ δύο ὧρες!!!
Εἶναι προφανὲς ὅτι, ὁ ἐν λόγῳ ψυχίατρος – μὲ ἔντονη θρησκευτικὴ συνείδηση (καὶ ἱεραποστολικὴ δράση) – συνεπαρμένος ἀπὸ τὴν θρησκευτική του αὐτοσυνειδησία, ἀπώθησε τὴν ψυχιατρική του ταυτότητα.
Τὰ δύο αὐτὰ παραδείγματα δείχνουν τὸ πόσο προβληματικός, ἢ ἐπικίνδυνος, μπορεῖ νὰ ἀποδεικνύεται, γιὰ τὴν ὀρθόδοξη θεολογία, ὁ ὅρος ἢ ὁ τίτλος ὀρθόδοξος ψυχοθεραπευτής, σὲ κάποιες περιπτώσεις πρακτικῆς θεραπευτικῆς.
Α΄.  Λαϊκός ὀρθόδοξος ψυχοθεραπευτής δημοσιεύει στό περιοδικό τῆς ἐκκλησίας «Ἐφημέριος» ἄρθρο μέ τίτλο «Ἡ ψυχανάλυση τοῦ Μυστηρίου τῆς θείας εὐχαριστίας».
Θεολογικῶς, αὐτὸ σημαίνει ψυχανάλυση τοῦ Χριστοῦ, ἀφ’ ἧς στιγμῆς στὸ Μυστήριο αὐτὸ εἶναι ζῶν ὁ Χριστός!!!
Β. Λαϊκός, ἐπίσης, ὀρθόδοξος ψυχίατρος δημοσιεύει, σὲ περιοδικὸ Μητροπόλεως, ἄρθρο μὲ τίτλο: «Ἡ Εὐλογία τῆς Παγκοσμιοποίησης». Τὸ ἐν λόγῳ κείμενο ἔχει σαφῶς θριαμβικὸ χαρακτῆρα καὶ δείχνει τὴν εὐφροσύνη τοῦ συντάκτη του, ὁ ὁποῖος χαίρεται γιατὶ θὰ ἔλθει ἡ Παγκοσμιοποίηση ὡς λαίλαπα καὶ θὰ καύσει ὅλες τὶς παραδόσεις (καί, φυσικά, τὴν χριστιανικὴ παράδοση), γιὰ νὰ προέλθει, τελικῶς, «κάτι νέον»!!!
Γ. Κληρικὸς ψυχοθεραπευτὴς – ἑταῖρος σὲ ἡμερίδα μὲ θέμα «Ποιμαντικὴ Ψυχολογία καὶ Ἐξομολογητική» – ὅταν καλεῖται σὲ κάποια στιγμή, νὰ ἐκφράσει τὴν θέση του ὡς ἐξομολόγος, διαρρηγνύει τὰ ράσα του ὅτι δὲν εἶναι ἐξομολόγος, ἀλλὰ ψυχοθεραπευτής!!!
Δ. Κληρικὸς ψυχίατρος εἶχε ἐγκαταστήσει στὸν ἐνοριακὸ Ναό, στὸν ὁποῖο ὑπηρετοῦσε, ψυχιατρικὸ ἰατρεῖο. Ὅταν μιὰ κυρία ἀπὸ τὴν Σερβία τηλεφώνησε γιὰ νὰ πάει νὰ ἐξομολογηθεῖ, στὸ τηλέφωνο βγῆκε ἡ ψυχιατρικὴ βοηθός του, ἡ ὁποία εἶπε στὴν κυρία ὅτι, γιὰ νὰ ἐξομολογηθεῖ, θὰ πρέπει πρῶτα νὰ περάσει ἀπὸ ἰατρικὴ ἐξέταση – πού, τότε στοίχιζε 20.000 δραχμὲς – καὶ μετὰ νὰ ἐξομολογηθεῖ.
Ε. Ὁ ἴδιος κληρικὸς ψυχίατρος, μέτοχος σὲ τηλεοπτικὴ συζήτηση γιὰ τὸν διάβολο, δὲν ἄνοιξε τὸ στόμα του νὰ μιλήσει καὶ νὰ εἰπεῖ τὴν θέση τῆς Ἐκκλησίας πάνω στὸ θέμα αὐτό. Ἦταν μὲν παρών, ἀλλὰ ἐκκλησιαστικῶς ἀπών. Σχολιάστηκε δυσμενῶς ἀπὸ πολλοὺς τηλεθεατές!
ΣΤ. Ὁ ὑποφαινόμενος ἐγγυήθηκα σὲ φιλικὸ ζευγάρι τὸ χριστιανικὸ ἦθος λαϊκοῦ ψυχιάτρου, ἐραστῆ τῶν μοναστηριῶν, προκειμένου αὐτὸς νὰ ἀναλάβει τὴν ψυχοθεραπευτικὴ ἀγωγὴ τῆς θυγατέρας τους. Ὕστερα ἀπὸ κάποιο χρονικὸ διάστημα, πληροφορήθηκα ὅτι, ὁ ἐν λόγῳ ψυχίατρος προέτρεψε τὴν θυγατέρα τους νὰ δοκιμάσει μιὰ παθολογικὴ ἐκτόνωση μὲ ἐλεύθερες σχέσεις, προτροπὴ ποὺ τὴν ταλαιπώρησε καὶ ποὺ ἐνέπλεξε ὁλόκληρη τὴν οἰκογένεια σὲ μακροχρόνια προβλήματα.
Καὶ μόνον αὐτὰ τὰ περιστατικὰ εἶναι ἐνδεικτικὰ τῶν «καρπῶν» ποὺ μπορεῖ νὰ προκύψουν ἀπὸ ὀρθόδοξους ψυχοθεραπευτές, οἱ ὁποῖοι εἶναι φορεῖς ἑνὸς διπλοῦ τίτλου, τὸ ἀξιολογικὸ βάρος τοῦ ὁποίου πέφτει κυρίως στὴν πρώτη ταυτότητα. Ἀσυνεπεῖς καὶ ἀδιάφοροι γιὰ τὴν χριστιανική τους ταυτότητα, εὐτελίζουν μαζὶ καὶ τὸ ἐπαγγελματικό τους ἦθος.
Τὸ πρόβλημα, δηλαδή, ποὺ προκαλεῖ ἡ συνύπαρξη δύο ταυτοτήτων σὲ ἕνα ἄτομο εἶναι φανερὸ καὶ αὐτονόητο! Διότι, κάθε ταυτότητα ἔχει τὶς δικές της ἀξιώσεις λειτουργίας, καὶ συνεπαίρνει μὲ τὴν δική της ψυχοδυναμική, ὁλόκληρο τὸν φορέα, ποὺ τὴν ἐνστερνίζεται. Μοιάζει μὲ μιὰ ψυχή, στὴν ὁποίαν, ὅμως, συνυπάρχουν δύο ταυτότητες, δηλαδή, δύο ψυχές. Ἐδῶ βγαίνει ἀληθινὸς ὁ ἅγιος Ἰάκωβος ὁ ἀδελφόθεος, ὅταν ἐπισημαίνει: «Ἀνὴρ δίψυχος, ἀκατάστατος ἐν πάσαις ταῖς ὁδοῖς αὐτοῦ».
Ἡ μεγαλύτερη, ὅμως, σύγχυση καὶ διαταραχὴ τῆς προσωπικότητας παρατηρεῖται στὴν περίπτωση τοῦ ὀρθόδοξου ψυχοθεραπευτῆ, ὁ ὁποῖος ἔχει περιπτυχθεῖ τρυφερὰ τὴν μετανεωτερικότητα. Καὶ τοῦτο διότι, ἀπὸ δεκαετίας καὶ πλέον, ἡ μετανεωτερικότητα μάχεται τὴν ὀρθοδοξία τῆς χριστιανικῆς μας παραδόσεως, εἰδικώτερα δὲ τὴν πατερικὴ θεολογία.
Ἐν προκειμένῳ, ὑπενθυμίζουμε ὅτι, ἤδη τὸ 2003, ἡ μετανεωτερικότητα εἰσέβαλε στὸν χῶρο τῆς θεολογίας τῆς Ἐκκλησίας, μὲ κείμενο στὸ περιοδικὸ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, μὲ τίτλο «Τὸ Θεολογικὸ Ὑπόβαθρο τῆς Λειτουργικῆς Ἀναγέννησης». Στὸ κείμενο αὐτό, ἡ μετανεωτερικότητα ἀξίωνε διαρκῆ ἐπαναπροσδιορισμὸ τῆς ταυτότητας τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας, μὲ κριτήριο τὶς ἐξελίξεις τῶν κοινωνικῶν ἐπιστημῶν καὶ τῆς τεχνολογίας!!! Ἂν ἡ ταυτότητα τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὸ Μυστήριον εἶναι ὁ ζῶν Χριστός, ἀξίωναν – λίγο πολὺ– τὸν διαρκῆ ἐπαναπροσδιορισμὸ τοῦ Χριστοῦ! Γιὰ τὸν λόγο αὐτόν, εἶχε καταγγελθεῖ ἐπισήμως στὴν Διαρκῆ Ἱερὰ Σύνοδο, ὡς διανοίγουσα δρόμο «ἐντὸς τοῦ χώρου τῆς Ἁγιωτάτης ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, στὴν σαρωτικὴ τῶν ἀξιῶν λαίλαπα τῆς Νέας Ἐποχῆς, τῆς Νέας Τάξεως Πραγμάτων στὴν ζωὴ τοῦ κόσμου!».
Κατὰ συνέπεια, ὅταν θεοποιεῖ τὴν μετανεωτερικότητα, ὁ μετανεωτερικὸς ὀρθόδοξος ψυχοθεραπευτὴς ἀντιφάσκει ἔναντι τοῦ ἴδιου τοῦ ἑαυτοῦ, διότι ἀντιφάσκει ἔναντι τῆς ὀρθόδοξης ταυτότητάς του. Πρόκειται ἐδῶ γιὰ ἕνα εἶδος ἐνδοψυχικῆς συγκρούσεως καὶ ἀντιφάσεως, ποὺ ἐγγίζει τὰ ὅρια μιᾶς σχιζοφρένειας!!!
Ὀρθόδοξος, ἐναντίον τοῦ ὀρθόδοξου(;) ἑαυτοῦ του!
Μὲ τὴν εὐλογία τῆς μετανεωτερικότητας, ὁ ὀρθόδοξος ψυχοθεραπευτὴς ἀρνεῖται τὸ ἁγιοπνευματικὸ κῦρος τῆς θρησκευτικῆς του ταυτότητας. Καὶ μὲ τὶς θεωρίες καὶ τὶς θέσεις του, ἐπιδιώκει τὴν κατασκευὴ μιᾶς «ὀρθόδοξης θεολογίας», ἡ ὁποία καταντᾶ φάντασμα τῆς ὑπολανθάνουσας, στὸν ἀσυνείδητο ψυχισμό του, ἀνορθοδοξίας!!!».
Διαπιστωμένα πιά ἡ Νέα Ἐποχή μέσα στίς προτεραιότητές της ἔχει τήν ψυχολογοποίηση τοῦ ποιμαντικοῦ λειτουργήματος σέ ὅλες τίς φάσεις του καί ἀκόμα χειρότερο τήν ψυχολογοποίηση τῆς θεόπνευστης λατρείας μας ἀκόμα δέ καί τῆς θείας Λειτουργίας.
Μιά πρώτη προσπάθεια ἐμπλοκῆς τῆς ψυχολογίας στό ποιμαντικό ἔργο ἔγινε ἀπό τόν προηγούμενο ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Χριστόδουλο.  Ἐμφορούμενος ἀπό ἐκσυγχρονιστικές, οὐμανιστικές ἀντιλήψεις, εἶχε δώσει ὁδηγίες ἤ διαταγές στόν αἰδεσιμολογιώτατο πρωτοπρεσβύτερο π. Ἀδαμάντιο Αὐγουστίδη, ψυχίατρο καί νῦν καθηγητή τῆς Ποιμαντικῆς Ψυχολογίας τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, νά διοργανώσει δεκάμηνο σεμινάριο γιά νά ἐκπαιδευτοῦν οἱ πνευματικοί - ἐξομολόγοι τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀπό ψυχιάτρους καθηγητές τοῦ Πανεπιστημίου.  Ἤθελε μέ ἄλλα λόγια νά μᾶς ἐκσυγχρονίσει καί καί νά μᾶς ἐμπλέξει στόν ἀθεϊστικό ψυχαναλυτικό ὁλοκληρωτισμό, ἀποκόπτοντας de facto τούς ὀρθοδόξους πνευματικούς ἀπό τόν ἀείζωο καί ἀείρροο  ποταμό τῆς μακρᾶς ἁγιοπατερικῆς δοκιμασμένης ὀρθοδόξου παραδόσεως.  Ἔχει ὅμως καμιά σχέση ἡ μέθοδος, ὁ στόχος καί ἡ διδαχή τῶν ψυχοθεραπευτῶν μέ τήν ὀρθόδοξη ἐξομολόγηση; 
Ὡς μάχιμοι ἐφημέριοι καί ἐξομολόγοι ἀντιδράσαμε.  Μετά τοῦ προσήκοντος ἐκκλησιαστικοῦ σεβασμοῦ καταθέσαμε τίς ἀπόψεις μας.  Τό φροντιστήριο πού προοριζόταν γιά ἱερεῖς πνευματικούς, ὅπως προσωπικά καί συναδελφικά μέ εἶχε διαβεβαιώσει ὁ π. Ἀδαμάντιος, συρρικνώθηκε σέ σεμινάριο λαϊκῶν στελεχῶν πολύ μικροτέρου χρόνου ἀπό τόν ἀρχικά προγραμματισθέντα.
Τότε ὡς οἱ τελευταῖοι, ἐλάχιστοι καί πιό ἀνάξιοι τῶν πρεσβυτέρων εἴχαμε πεῖ καί στόν Μακαριώτατο Χριστόδουλο καί τόν π. Ἀδαμάντιο, ὅτι τό φροντιστήριο αὐτό θά ρίξει τά θεμέλια γιά νά ὑψωθεῖ ὁ οὐρανοξύστης τοῦ ψυχαναλυτικοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ μέσα στόν εὐαίσθητο, κτιστό, ἀλλά καί ἄκτιστο χῶρο τοῦ Μυστηρίου τῆς ἱερᾶς ἐξομολογήσεως καί τῶν λοιπῶν ἱερῶν Μυστηρίων, ἐφόσον σιωπηρή ἀπαραίτητη προϋπόθεση γιά τήν εἴσοδο καί διακονία τῆς Ἱερωσύνης θά ἀποτελεῖ τό πιστοποιητικό ψυχιάτρου, ὅπως προτείνεται ἀπό ἕτερο πρωτοπρεσβύτερο ψυχίατρο π. Βασίλειο Θερμό.  Στό βιβλίο του «Ἡ ἱερωσύνη ὡς ψυχολογικό γεγονός» ἐπιμένει ὅτι ὁρισμένοι ἱερεῖς θά πρέπει νά περνοῦν ἀπό ψυχοθεραπευτικά τέστ ὅπως δυστυχῶς καί ἀντιεκκλησιαστικῶς γίνεται σέ ὀρθόδοξες ἐκκλησίες τῆς ἀλλοδαπῆς. Ἰσχυρίζεται ὅτι ὁ ὑποψήφιος καί ἐν συνεχεία ὁ μάχιμος ἐφημέριος πρέπει νά ἔχει ἐγκριθεῖ καί νά ἐγκρίνεται θεσμικά ἀπό τούς ψυχολόγους καί τούς ψυχιάτρους.  Ἡ ἐν Χριστῷ πατρότητά του πρέπει νά ρυθμίζεται ἀπό τά σεμινάρια, στά ὁποῖα ὁ ἴδιος  ὁ κληρικός θά ἀποδέχεται τό κόψιμο καί ράψιμο τῶν ψυχοθεραπευτῶν στή ζωή του ἐν γένει καί στήν ποιμαντική του διακονία πρός καθοδήγηση τῶν ἐνοριτῶν του καί τῶν πνευματικῶν του τέκνων.  Πρέπει νά μάθει νά εἶναι ἐπικοινωνιακός, ἔστω καί μέ κόστος τή μειοδοσία τῆς ὀρθοδόξου πίστεως.  Τό filioque ἐπί παραδείγματι εἶναι μιά λεξούλα.  Εἶναι δυνατόν νά χωρίζει μιά λέξη τήν Ἀνατολική ἀπό τή Δυτική ἐκκλησία;  Στό τέλος τέλος δέν ἀκούσαμε τόν «ἅγιο πατέρα», τόν ἀλάθητο νά προφέρει τό σύμβολο τῆς πίστεως ὁμοῦ μέ τά τῶν ὀρθοδόξων χωρίς τό filioque;  Οἱ ἅγιοι ἡμῶν πατέρες ἱερός Φώτιος, Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός «ἔπεσαν θύματα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως, τοῦ Διαβόλου καί ἔσπασαν τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ».  Φτάσαμε στό σημεῖο μάλιστα τῆς ἠθικῆς πιά μειοδοσίας νά ἀκουσθεῖ μέσα στά σεμινάρια τῶν κληρικῶν ἀπό ψυχοθεραπευόμενο μαθητή ὅτι τουλάχιστον ἄς προσπαθήσει ὁ καλός ποιμήν, ὁ ἐξομολόγος, νά συστήσει στόν ὁμοφιλόφυλο νά ἔχει μόνο ἕνα σταθερό σύντροφο.
Ὅμως τήν κανονική συμμαρτυρία ἔχουν θεσπίσει οἱ θειότατοι ἅγιοι Πατέρες μας.  Δέν εἶναι σέ θέση ὁ πνευματικός πατέρας ἤ ὁ ἐπίσκοπος πού θά χειροτονήσει τόν προτεινόμενο ἀπό τόν πνευματικό πατέρα ὑποψήφιο ἱερέα, νά καταλάβουν ἄν ὑποφέρει ἀπό ψυχική ἀσθένεια ἤ ἄν κατατρύχεται ἀπό ψυχολογικά προβλήματα;  Εἶναι ἀνάγκη νά σπεύδουν οἱ  εἰς τύπον καί τόπον Χριστοῦ ἀρχιερεῖς μας νά χειροτονοῦν, ὅταν δέν γνωρίζουν καλά ἕνα ὑποψήφιο;  Ψυχαναγκασμός ἤ ἄλλου εἴδους κοινωνικές – κοσμικές πιέσεις μποροῦν νά σέρνουν τόν ἐπίσκοπο σέ πρόχειρες χειροτονίες;
Ἐπιτρέψτε μου νά διαβάσω ἕνα ἀπόσπασμα ἀπό τή δημοσιευθεῖσα στίς 30 Μαρτίου 2011 ὁμιλία τοῦ  πρωτοπρεσβυτέρου νομικοῦ καί θεολόγου π. Ἰ. Φωτόπουλου μέ θέμα «Ψυχανάλυση καί λειτουργικές ἐμπλοκές» γιά νά φανεῖ ἐναργέστερα ἡ ἐργώδης προσπάθεια ψυχιάτρων καί ψυχοθεραπευτῶν νά ἀπαλλάξουν τούς ἱερεῖς ἀπό τή «μισαλλόδοξη θρησκευτικότητα καί τήν ἀνορθολογική καί ἀδιάκριτη ὑποταγή σέ κάθε παραδοσιακόμορφο σχῆμα».
Γράφει ὁ π. Ἰωάννης:
«Μιά προσπάθεια ἐμπλοκῆς τῶν ἱερέων στήν ψυχανάλυση ἔγινε μέ τήν πρόταση πού ἔκανε σέ ἡμερίδα τῆς Λειβαδιᾶς ὁ ψυχίατρος κ. Κυριαζῆς νά ἐνταχθοῦν οἱ ἱερεῖς, θεολόγοι, παιδαγωγοί “σέ προγράμματα ψυχαναλυτικοῦ τύπου θεραπείας (ἀτομικῆς, ὁμαδικῆς) ἀπό κατάλληλα ἐκπαιδευμένους ψυχοθεραπευτές”.  “Αὐτό θά βοηθοῦσε τούς ἐνδιαφερομένους νά ἐμβαθύνουν σέ θέματα προσωπικῆς ψυχολογικῆς αὐτογνωσίας καί θεραπείας, ἐνῷ θά ἦταν δυνατόν ἀκόμη καί νά διευκολύνουν τόν πνευματικό τους ἀγῶνα πρός τήν οἰκείωση τῶν δωρεῶν τοῦ πνεύματος, παράλληλα δέ θά τούς ὃπλιζε ἐκπαιδευτικά γιά μιά περισσότερο ἀποτελεσματική δράση στό συμβουλευτικό καί ποιμαντικό τους ἔργο”.  Μέ περισσότερη θρασύτητα ἄλλος κληρικός - ψυχοθεραπευτής διερωτᾶται “μήπως θά ἦταν σκόπιμη ἡ ἐνθάρρυνση κάποιων ὑποψηφίων ἤ κληρικῶν νά δεχθοῦν ψυχοθεραπεία, ἔστω καί ἐν ἀπουσίᾳ συγκεκριμένου προβλήματος”(!)
Ἡ πιό ἐπικίνδυνη πάντως προσπάθεια ἐμπλοκῆς τῶν κληρικῶν στήν ψυχανάλυση γίνεται μέ τήν πρόταση ἀπό κληρικούς-ψυχοθεραπευτές νά θεσπισθεῖ “ὑποχρεωτική γνωμοδότηση συμβουλίου ἀπό κληρικούς καί ψυχολόγους - ψυχιάτρους γιά τήν καταλληλότητα ὑποψηφίου κληρικοῦ.  Ἡ γνωμοδότηση θά ἐκδίδεται δύο ξεχωριστές φορές πού θά ἀπέχουν μεταξύ τους τρία χρόνια καί δέν θά ἔχει δεσμευτικό χαρακτῆρα” (πού λέει ὁ λόγος…)
Ἐννοεῖται ὅτι ἡ ἐπιτροπή αὐτή θά ἐξετάζει τούς ὑποψηφίους κληρικούς ὡς πρός τήν ψυχική τους ἰσορροπία, ἀποκλείοντας ἀπό τήν ἱερωσύνη ὅσους, κατά τήν κρίση καί τίς φροϋδικές καί λοιπές ἰδεοληψίες τῶν ψυχιάτρων, πάσχουν ἀπό ποικίλες διαταραχές τοῦ ψυχισμοῦ τους.  Γιά νά ἀντιληφθοῦμε ποιοί εἶναι οἱ εὐσεβεῖς, μᾶλλον οἱ ἀσεβεῖς πόθοι, ὅσων μεθοδεύουν τέτοιες... ἱεροεξεταστικές ἐπιτροπές διαβάζουμε σέ βιβλίο τοῦ π. Θερμοῦ ὅτι “ἡ περίπτωση τοῦ φανατικοῦ εἶναι μία ἀπό τίς διαταραχές” τοῦ ψυχισμοῦ ἐνῷ ὁ π. Ἀδαμάντιος Αὐγουστίδης στό βιβλίο του ἀπό τό ὁποῖο ἐξετάζονται οἱ σπουδαστές τῆς Ἀνωτέρας Ἐκκλησιαστικῆς Σχολῆς ἐξηγεῖ ὃτι στά “φαινόμενα θρησκευτικοῦ φανατισμοῦ καί φουνταμενταλιστικῶν ἀποκλίσεων’’ περιλαμβάνονται “ἡ συνεχής καί συχνά ἀθεολόγητη ἐνασχόληση μέ τόν ἀντίχριστο ἤ τό 666, τή μαγεία καί τούς ἐχθρούς τῆς πίστης” ἐνῶ κατατάσσει στούς πάσχοντες ἀπό μισαλλόδοξη θρησκευτικότητα ὅσους ἀξιολογοῦν τούς κληρικούς “μέ κριτήριο τά πλέον ἀσήμαντα στοιχεῖα: μαλλιά, γένια, φάρδος στά μανίκια, ξύλινη ἱεροπρεπής γλῶσσα,” ὅσους ζητοῦν “τήν ἐπιστροφή στήν καθαρότητα”, ὅσους διακρίνονται “γιά ἀνορθολογική καί ἀδιάκριτη ὑποταγή σέ κάθε παραδοσιακόμορφο σχῆμα”.
Ἀντιλαμβάνεται κανείς ποῦ μπορεῖ νά ὁδηγήσει αὐτή ἡ ἐπιμελῶς κατασκευασμένη εὐρύτητα τοῦ ὅρου “φανατισμός” καί “φουνταμενταλισμός”.  Κατ᾿ ἀρχάς, φωτογραφίζει καί φακελώνει τό ὀρθόδοξο παραδοσιακό φρόνημα - δέν ἀρνεῖται βέβαια κανείς καί τήν περίπτωση ἀκραίων τοποθετήσεων ἀπό “εὐαίσθητα” ἄτομα καί ἐν συνεχείᾳ, ἀκυρουμένης κατ᾿ οὐσίαν τῆς συμμαρτυρίας τοῦ πνευματικοῦ πατρός, ἀποκλείει ἀπό τήν ἱερωσύνη μέσῳ τῶν γνωμοδοτήσεων τῶν ἐπιτροπῶν ἀπό ψυχιάτρους κάθε ἐμφορούμενο ἀπό ὀρθόδοξο φρόνημα ὑποψήφιο, ἐνιῶ γίνεται εὐμενῶς ἀποδεκτός ὅποιος δέν ἀσχολεῖται μέ θεολογικές συζητήσεις, ὅποιος κοινωνεῖ μέ τούς ἄλλους “μέ τήν ἀμεσότητα τοῦ συναισθήματος” δεδομένου ὅτι, ὅπως λέγει ὁ π. Β. Θερμός “οἱ ἔννοιες, οἱ σκέψεις, οἱ ἰδέες μᾶς διαιροῦν, ἐνῶ τά συναισθήματα μᾶς ταπεινώνουν»
Τί νά ποῦμε γιά ὅσα εὐτελιστικά κατά τῶν συναδέλφων του ἱερέων κατά καιρούς γράφει ὁ π. Βασίλειος Θερμός: «οἱ ἄνθρωποι αἰσθάνονται πρός τούς κληρικούς ὅ,τι καί πρός τά νεκροταφεῖα. Εἶναι ἱερά, προκαλοῦν φόβο καί βρίσκονται ἔξω ἀπό τή ζωή»(π. Β. Θερμοῦ, Ποιμαίνοντες μετ᾿ ἐπιστήμης σ. 23).  Παρεμπιπτόντως συμπληρώνει ὁ π. Φιλόθεος Φάρος: «ὁ κληρικός συνήθως  κατέχεται ἀπό ἕνα σύμπλεγμα κατωτερότητας, θεωρεῖ τόν ἑαυτό του σάν κάποιο πού βρίσκεται στό χαμηλότερο σκαλοπάτι τῆς καθιερωμένης ἐπαγγελματικῆς ἱεραρχίας”.(Φ. Φάρου, Παπαδοσύνης μορφή καί παραμόρφωση σ. 16)  «Εἶναι ἕνας ἐπαγγελματίας προσευχητής», «ἐξυπακούεται ὅτι (οἱ κληρικοί) δέν προσεύχονται ὅταν κάνουν τά πέντε εὐχέλαια, τούς δέκα γάμους, τίς δέκα βαπτίσεις, τούς εἴκοσι ἁγιασμούς, τά πενῆντα τρισάγια στό νεκροταφεῖο πηδώντας ἀπό τάφο σέ τάφο». «Σ᾿ αὐτή τήν περίπτωση ὁ κληρικός κάνει τά ἐξωτερικά τῆς προσευχῆς, ὅπως οἱ ἱερόδουλες κάνουν τά ἐξωτερικά τοῦ ἔρωτα».
Ὅσα προαναφέρθηκαν ἦταν ἄκρως ἐπιλεκτικά τῆς παιδείας, τῆς μεθόδου καί τοῦ σκοποῦ τῶν συγκεκριμένων ψυχιάτρων καί ψυχοθεραπευτῶν.  Τή δική τους νοοτροπία θέλουν νά περάσουν καί στούς κληρικούς.  Ἡ οὐμανιστική τους νοοτροπία εἶναι ἐντελῶς ἀσύμβατη μέ τήν ὑπόσταση τοῦ κληρικοῦ τή δοθεῖσα παρά Κυρίου, τή λάμπουσα, ἐκλεκτή, φλέγουσα καί μή καταφλέγουσα κλήση, τό θεανθρώπινο ἔργο πού καλεῖται νά ἐπιτελέσει καί τά ἱερά Μυστήρια τῆς ἁγίας Ὀρθοδοξίας, τά ὁποῖα θά προσφέρει στό ἐν Χριστῷ ποίμνιο, πού προορίζεται γιά αἰώνια ἐν Χριστῷ ζωή.
Ἡ παραπάνω ἀναφερθεῖσα ὁμάδα τῶν ψυχιάτρων διαφεντεύει τό Ἵδρυμα Ποιμαντικῆς Ἐπιμορφώσεως (Ι.Π.Ε.) τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν.  Εἶναι ἕνας νέος φορέας πού συστάθηκε "μέ σκοπό τήν ἐπιμόρφωση, κατάρτιση, διαμόρφωση, ποιμαντική ἐξειδίκευση καί διά βίου ἐκπαίδευση τῶν πρός χειροτονία καί τῶν ἐν ἐνεργείᾳ κληρικῶν, καθώς καί τῶν λαϊκῶν στελεχῶν, σέ πλήρη συνεργασία μέ τίς ὑπάρχουσες δομές τῆς Διευθύνσεως Ποιμαντικοῦ Ἔργου τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν (ἄρθρα 2 καί 4 τῆς ἀπό 11.3.1999 ἀποφάσεως τῆς Δ.Ι.Σ.: «Περί Ὀργανώσεως τοῦ Ποιμαντικοῦ Ἔργου τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν», Φ.Ε.Κ. 145/τ. A'/12.7.1999) "
Γιά τή φετινή ἀκαδημαϊκή χρονιά ἔχουν προγραμματισθεῖ ἐκπαιδευτικά προγράμματα γιά κληρικούς, τά ὁποῖα λειτουργοῦν στήν Ἱ. Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν καί κατ’ ἐπέκταση σέ ἄλλες μητροπόλεις. Στά σεμινάρια τοῦ Ἱδρύματος Ποιμαντικῆς Ἐπιμορφώσεως συμμετέχουν μεταξύ ἄλλων: π. Σταῦρος Κοφινᾶς, π. Ἀδαμάντιος Αὐγουστίδης, π. Βασίλειος Θερμός, Δημήτριος Κυριαζῆς, Μαρία Ξηρουχάκη ψυχολόγος, Ἀλεξάνδρα Ρούσου παιδοψυχίατρος, Ἑλένη Καραγιάννη ψυχοθεραπεύτρια, Ἀθανάσιος Καρκανιᾶς ψυχίατρος. 
Δυστυχῶς εἶναι ἐκ τοῦ νόμου ὑποχρεωμένοι οἱ ἱερεῖς νά παρακολουθήσουν τά σεμινάρια αὐτά γιατί μοριοδοτοῦνται καί εἶναι ἀπαραίτητα γιά νά προαχθοῦν στόν ἑπόμενο δημοσιοϋπαλληλικό βαθμό.
Διαβάζοντας τά ἐκπαιδευτικά προγράμματα ὅπως γράφονται στό ὑπ’ ἀριθ. 58 ἐγκύκλιο σημείωμα τῆς Ἱ. Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν καί τά θέματά τους διαπιστώνουμε, ὅτι ἀποτελοῦν προσπάθεια τῶν ψυχιάτρων γιά σύγχρονη ψυχολογοποίηση τῆς Ὀρθοδόξου Ποιμαντικῆς, δηλαδή περιορισμό της καί πάλι στά στενά της οὐμανιστικά ἐνδοκοσμικά δεσμά.
Τό Ἵδρυμα, οἱ ἰθύνοντές του ἐπανειλημμένα ἔχουν διακηρύξει ὅτι ὁ παπάς εἶναι μόνο γιά τίς ἁμαρτίες.  Γιά τά ἐπί μέρους ψυχολογικά, οἰκογενειακά, κοινωνικά θέματα θά πρέπει ὁ ἱερέας νά παραπέμπει στούς εἰδικούς, δηλαδή στούς ψυχοθεραπευτές, οἱ ὁποῖοι μέ τίς δικές τους μεθόδους ξύνουν ἤ γδέρνουν ἐπί χρόνια τίς ψυχές τῶν ψυχοθεραπευομένων τους, γιά νά φέρουν λένε ἀπό τό ἀσυνείδητο στό συνειδητό τίς ἀπωθήσεις τους.  Ἡ θεραπεία εἶναι ἀβέβαιη, πολυχρόνια καί πολυδάπανη μέ τίς πολλές συνεδρίες.  Οὐσιαστικά ἀδιέξοδη.
Ὅλοι οἱ Ἅγιοι Πατέρες, παλαιότεροι καί νέοι μέ προεξάρχοντα τόν ταπεινότατο Ἅγιο Πορφύριο πιστεύουν αὐτό πού βροντοφωνεῖται σ’ ὅλες τίς χειροτονίες ἀπό τόν Ἐπίσκοπο, ὅτι «ἡ Θεία Χάρις πάντοτε τά ἀσθενῆ θεραπεύει καί τά ἐλλείποντα ἀναπληροῖ».
Εἶναι δυνατόν τά ἐκσυγχρονιστικά ποιμαντικά θέματα πού θά ἀναπτύσσονται στά ἐκπαιδευτικά προγράμματα νά λύσουν θέματα, νά βοηθήσουν, νά θεραπεύσουν;  Ἡ Θεία Χάρη καί ἡ Ἱερωσύνη τοῦ Χριστοῦ πού φέρουν οἱ κανονικῶς χειροτονημένοι Ὀρθόδοξοι ἱερεῖς δέν μποροῦν νά θεραπεύσουν;
Ταπεινῶς φρονοῦμε ὅτι:
Τό Ἵδρυμα Ποιμαντικῆς Ἐπιμορφώσεως πρέπει νά ἀλλάξει σκοπό, μέθοδο καί διδάσκοντες.  Εἶναι πιά ἀποδεδειγμένο ἐκ τῶν πραγμάτων, ὅτι εἶναι ἄσχετη ἡ ψυχοθεραπεία μέ τήν ἱερωσύνη, πού οὕτως ἤ ἄλλως εἶναι χαρισματική. 
Ἡ Ὀρθόδοξη Ποιμαντική μας καθόλου δέν χρειάζεται ψυχοθεραπευτές, ἀφοῦ ὅλοι ἤ οἱ περισσότεροι κινοῦνται μέσα στά ἐνδοκοσμικά φροϋδικά ψυχοπειράματα.  Οἱ προηγούμενοι ὁμιλητές ἀνέπτυξαν ἀναλυτικά τήν ποιότητα καί τό περιεχόμενο τῆς μορφώσεως τῶν ψυχοθεραπευτῶν, πού δέν συμπίπτει μέ τίς ἀνάγκες, τίς ἀδυσώπητες ἀπαιτήσεις τῶν καιρῶν μας καί μέ τόν πλοῦτο τῆς ὀρθόδοξης θεανθρωπολογίας.  Μόνο ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία θεραπεύει πνευματικά, ψυχικά, σωματικά, σύμφωνα μέ τή βουλή τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ μας καί τό αἰώνιο συμφέρον κάθε ἀνθρώπου.
Προσφάτως εἴχαμε ἕνα σπάνιο καί πανευτυχές γεγονός, τήν ἁγιοκατάταξη στό ἔνδοξο νέφος τῶν παμπληθῶν ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας τοῦ γέροντος Πορφυρίου τοῦ Καυσοκαλυβίτου.  Ἕνας μοναδικός σέ διόραση ἅγιος.  Γνώριζε μέ τό θεῖο φωτισμό, μόνο μέ τό φῶς τοῦ Χριστοῦ ὅλα τά οὐράνια, ὅλα τά ἐπίγεια, ὅλα τά καταχθόνια, σέ ὅλα τά ἐπίπεδα ζωῆς καί σέ ὅλη τή διαχρονία τους, ἀπό πολύ παλαιά ἕως τό ἀπώτατο μέλλον.
Ζῶν ἐν τῇ παρούσῃ ζωῇ θαυματουργοῦσε.  Χιλιάδες ἄνθρωποι ἔχουν νά καταθέσουν θαύματα πού συντελέστηκαν μέ ἕνα πολύ διακριτικό – ταπεινό – τρόπο ἀπό τόν ἅγιο Γέροντα.  Σωτήρια θαύματα γιά τήν ἐν Χριστῷ πνευματική τους ζωή, γιά τά ψυχολογικά τους, γιά τή σωματική τους ὑγεία, γιά ὅλες τίς ἀνθρώπινες σχέσεις, τά ἐπαγγελματικά τους.  Κανένας τομέας ζωῆς δέν βρισκόταν ἔξω ἀπό τή ἐν Χριστῷ θαυματουργία τοῦ ἁγίου Γέροντος.  Ἡ ψηφιακή τεχνολογία, οἱ δορυφόροι, τά μέταλλα, τά ζῷα, τά φυτά, ἅπαντα ἦσαν κάτω ἀπό τή θαυματουργική ἀγάπη τοῦ συγχρόνου μας ἁγίου.  Τά θαύματα συνεχίζονται.
Δέν εἶναι λοιπόν ντροπή σέ ὅλους μας καί σέ μᾶς πού καθόμαστε καί λέμε καί λέμε τά διάφορα καί στούς τώρα ἰθύνοντες στό Ἵδρυμα Ποιμαντικῆς Ἐπιμορφώσεως, δέν εἶναι κρῖμα νά καθόμαστε γύρω γύρω ἀπό ἕνα ψυχαναλυτικό τραπέζι (ὅπως γίνεται τώρα στά σεμινάρια τῶν ἀνυποψίαστων ψυχαναλυομένων κληρικῶν, πού θά μάθουν νά κάνουν τό ἴδιο στά ψυχαναλυόμενα πνευματικά τους τέκνα) καί νά μή πέφτουμε παρά τούς πόδας ἑνός γίγαντα στήν ἄκρα ταπείνωση καί στήν ἀσύλληπτη θαυματουργό γνώση Ἁγίου;
Στό βιβλίο «Βίος καί λόγοι» γέροντος Πορφυρίου καταγράφονται ὅλα τά θαύματα τοῦ Χριστοῦ στή ζωή του καί ὅλες οἱ θαυματουργικές παροχές του στό σύγχρονο ταλαίπωρο ἄνθρωπο.  Γιατί σ’ ἕνα σεμινάριο νά μή τό πάρουμε σάν ἱερό βοήθημα καί μεῖς οἱ κληρικοί, ἀλλά καί ἅπαντες οἱ ὀρθόδοξοι καί μή λαϊκοί, γιά νά βροῦμε τήν ἴαση τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματός μας, ἀγαπώντας θερμότατα τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό;  Ὁ ἅγιος Γέροντας ἄντλησε ὠκεανούς ἀγάπης ἀπό τό Χριστό μας.  Ἐλάχιστες ρανίδες ἄν μάθουμε νά ἀντλοῦμε στό διάβα τῆς τραχείας ζωῆς μας, δέν θά καταφέρουμε νά ἐπιβιώσουμε ἐν Χριστῷ καί φεύγοντας ἀπό ἐδῶ νά δοῦμε, εἰ δυνατόν, ἔστω ἀμυδρά, τό ὑπέρλαμπρο Πρόσωπο τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου μας;  Ἄς διαβάσουμε ἕνα ἀπό τά καλύτερα δείγματα τοῦ θείου ἔρωτος πού ἔζησε ὁ ἅγιος Πορφύριος καί καλεῖ καί μᾶς νά ζήσουμε τή μεγαλύτερη πανευτυχία μέσα σ’ αὐτόν τόν δύσκολο κόσμο.  Στή σελίδα 238 διαβάζουμε:
«… Ἄν δέν ὑπάρχει ταπείνωση δέν μποροῦμε ν’ ἀγαπήσουμε τό Χριστό.  Ταπείνωση καί ἀνιδιοτέλεια στή λατρεία τοῦ Θεοῦ.  «Μή γνώτω ἡ ἀριστερά σου τί ποιεῖ ἡ δεξιά σου».
Κανείς νά μή σᾶς βλέπει, κανείς νά μήν καταλαβαίνει τίς κινήσεις τῆς λατρείας σας πρός τό Θεῖον.  Ὅλ’ αὐτά κρυφά, μυστικά, σάν τούς ἀσκητές.  Θυμᾶστε πού σᾶς ἔχω πεῖ γιά τ’ ἀηδονάκι;  Μές στό δάσος κελαηδάει.  Στή σιγή.  Νά πεῖς πώς κάποιος τ’ ἀκούει, πώς κάποιος τό ἐπαινεῖ; Κανείς.  Πόσο ὡραῖο κελάηδημα μές στήν ἐρημιά!  Ἔχετε δεῖ πῶς φουσκώνει ὁ λάρυγγάς του; Ἔτσι γίνεται καί μ’ αὐτόν πού ἐρωτεύεται τό Χριστό.  Ἅμα ἀγαπάει, φουσκώνει ὁ λάρυγγας, παθαίνει, μαλλιάζει ἡ γλώσσα.  Πιάνει μιά σπηλιά, ἕνα λαγκάδι καί ζεῖ τόν Θεό μυστικά, «στεναγμοῖς ἀλαλήτοις».  Σημεῖον ὅτι ζεῖ τόν Θεό, «ἐν ᾧ τά πάντα ζῇ καί κινεῖται»· διότι «ἐν αὐτῷ ζῶμεν καί κινούμεθα καί ἐσμέν».
Αὐτές τίς βαθύτατες ἐν Χριστῷ ἐμπειρίες καί τήν ἀληθινή ἐν Χριστῷ ἐλευθερία μποροῦν νά παράσχουν οἱ ψυχοθεραπευτές; Ἡ Χάρις ἐλευθερώνει ἀπό τά ψυχικά τραύματα.  Αὐτή εἶναι ἡ βεβαιότητα τοῦ Ἁγίου.  Συνεχίζουμε τήν ἀνάγνωση ἀπό τό παραπάνω βιβλίο στή σελ. 370-371:
 «Ὑπάρχει ὅμως ἕνα μυστικό.  Ὑπάρχει κάποιος τρόπος νά ἀπαλλαγεῖ ὁ ἄνθρωπος ἀπ’ αὐτό τό κακό.  Ὁ τρόπος αὐτός εἶναι ἡ γενική ἐξομολόγηση, ἡ ὁποία γίνεται μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ.  Πολλές φορές ἔχω μεταχειριστεῖ αὐτή τή γενική ἐξομολόγηση καί εἶδα θαύματα πάνω σ’ αὐτό.  Τήν ὥρα πού τά λέεις στόν ἐξομολόγο, ἔρχεται ἡ Θεία Χάρις καί σέ ἀπαλλάσσει ἀπ’ ὅλα τά ἄσχημα βιώματα καί τίς πληγές καί τά ψυχικά τραύματα καί τίς ἐνοχές· διότι τήν ὥρα πού τά λές, ὁ ἐξομολόγος εὔχεται θερμά στόν Κύριο γιά τήν ἀπαλλαγή σου.
Εἶχε ἔλθει σ’ ἐμένα πρό καιροῦ μιά κυρία πού ἔκανε αὐτοῦ τοῦ εἴδους τήν ἐξομολόγηση καί βρῆκε μεγάλη ὠφέλεια.  Βελτιώθηκε ἡ ψυχολογική της κατάσταση, διότι τήν ἐβασάνιζε κάτι.  Ἔστειλε, λοιπόν, αὐτή μιά φίλη της καί πήγαμε ἔξω στό βράχο, στά Καλλίσια.  Καθίσαμε καί ἄρχισε κι ἐκείνη νά μοῦ μιλάει.  Τῆς λέγω:
Νά μοῦ πεῖς ὅ,τι αἰσθάνεσαι.  Ἄν σέ ρωτήσω ἐγώ γιά κάτι, νά μοῦ πεῖς.  Ἄν δέν σέ ρωτήσω, νά συνεχίσεις νά τά λέεις, ὅπως τά αἰσθάνεσαι. 
Ὅλ’ αὐτά πού μοῦ ἔλεγε τά παρακολουθοῦσα ὄχι ἁπλῶς μέ προσοχή, ἀλλά «ἔβλεπα» μέσα στόν ψυχικό της κόσμο τήν ἐπίδραση τῆς προσευχῆς.  Τήν παρακολουθοῦσα μέσα στήν ψυχή της κι «ἔβλεπα» ὅτι πήγαινε Χάρις μέσα της, ὅπως τήν ἐκοίταζα ἐγώ.  Διότι στόν πνευματικό ὑπάρχει Χάρις  καί στόν παπά ὑπάρχει χάρις.  Τό καταλαβαίνετε;  Δηλαδή, ἐνῶ ἐξομολογεῖται ὁ ἄνθρωπος, ὁ ἱερέας προσεύχεται γι’ αὐτόν.  Συγχρόνως, ἔρχεται ἡ Χάρις καί τόν ἐλευθερώνει ἀπ’ τά ψυχικά τραύματα, πού γιά χρόνια τόν βασανίζουν, χωρίς νά γνωρίζει τήν αἰτία τους.  Ὤ αὐτά τά πιστεύω πολύ!».
Θερμότατα ἀπ’ αὐτῆς τῆς θέσεως παρακαλοῦμε τούς ἁγίους ἀδελφούς, πού ἔχουν ἀναλάβει τή διδασκαλία στό Ἵδρυμα Ποιμαντικῆς Ἐπιμορφώσεως Κληρικῶν νά φέρουν κοντά τους καί κοντά στούς διδασκόμενους ἀπό αὐτούς κληρικούς τό βιβλίο αὐτό πού αὐθεντικά περιγράφει τόν ἅγιο γέροντα.  Παρακαλοῦμε ταπεινῶς καί ὄχι αὐθεντικῶς.  Ἴσως χωρίς νά τό ἔχουμε πληροφορηθεῖ ἤδη νά τό ἔχουν κάνει.  Ἄς ἔχουν καί αὐτοί καί ἐμεῖς τίς ἅγιες εὐχές του.
Ἕνα ἄλλο σεμινάριο, τό ὁποῖο θά ρίξει ἄπλετο φῶς γιά τήν ἀληθινή καί ὄχι στρεβλή κατανόηση καί ἑρμηνεία τῶν ἁγίων Γραφῶν εἶναι, κατά τήν ἐμπειρία τοῦ ἁγίου Πορφυρίου ἡ παράλληλη μελέτη τῶν ἁγίων Πατέρων.
«Ἡ τῶν Γραφῶν ἀνάγνωσις τῶν οὐρανῶν ὑπάνοιξίς ἐστιν», λέγει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος.  Οἱ ἅγιοι Πατέρες μας ἔχουν ἑρμηνεύσει τήν Παλαιά καί τήν Καινή Διαθήκη.  Μέ τόν πλήρη φωτισμό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὡς ἄριστοι καί ἔμπειροι δῦτες κατέβηκαν στά ἀσύλληπτα βάθη τῶν Ἁγίων Γραφῶν μας.  Ἔχουμε τόση ἀνάγκη ὅλοι μας καί οἱ νεώτεροι κληρικοί καί οἱ γεροντότεροι «"Καθαρθῆναι πρῶτον καί εἶτα καθάραι, φωτισθῆναι καί εἶτα φωτίσαι, ἐγγίσαι Θεῷ καί προσαγαγεῖν ἄλλους" κατά τόν ἅγιο Γρηγόριο τό Θεολόγο.  Ἔχουμε ἀνάγκη νά διαποτισθοῦμε κλῆρος καί λαός μέ τό φρόνημα τῆς βαθιᾶς μετάνοιας, νά ἑτοιμασθοῦμε κατάλληλα γιά τήν αἰώνια ζωή.  Χανόμαστε, ἀδελφοί!  Πόσοι ἀδελφοί μας συνέλληνες, ὀρθόδοξοι πολῖτες αὐτοκτόνησαν!  Εἶναι δυνατόν νά ἔχουμε τίς καλύτερες ἐν Χριστῷ πνευματικές προμήθειες ἀπό τούς ἁγίους πατέρες μας καί μεῖς νά ραθυμοῦμε καί ἄσιτοι ἀπό πνευματική τροφή νά εἴμαστε κολλημένοι στά ξυλοκέρατα τῆς μεταπατερικότητας πού λανσάρει τήν ψυχοθεραπεία!
Μέ τίς ἑρμηνεῖες τῶν Ἁγίων Γραφῶν οἱ ἅγιοι πατέρες δέν θά μᾶς φουσκώσουν τό μυαλό μέ κούφιες γνώσεις καί περίεργα ἀποκρυφιστικοῦ τύπου καί προέλευσης προϊόντα.  Θά ἀναστήσουν τή νεκρή μας καρδιά καταφλέγοντας, ἀλλά μή καίγοντάς την, μέ τό γλυκύτατο ἄρτο τῆς θεανθρωπίνης σοφίας τους, μέ τόν ἄφθονο θεῖο ἔρωτά τους, μέ τήν κραταιά πρός τόν Κύριο καί πρός τόν ἄνθρωπο ἀγάπη τους.
Ἑκατόν ἑξήντα καί πλέον τόμοι τῆς πατρολογίας τοῦ Migne μέ χίλιες σελίδες, ἀξίας μυρίων ταλάντων ὁ κάθε τόμος, μᾶς περιμένουν γιά νά ἀρχίσουμε, νά τολμήσουμε μιά πιό συστηματική μελέτη καί νά γευόμαστε τῶν ἀθεάτων τά κάλλη, πού ἀποκαλύπτουν οἱ ἐντός αὐτῶν τῶν τόμων κρυπτόμενοι καί ἀποκαλυπτόμενοι ἅγιοι.  Ἐμεῖς δυστυχῶς εἴμαστε μειράκια ἀκόμη στήν ἐν Χριστῷ πνευματική ζωή.  Δέν εἴμαστε Πορφύριοι.  Ὁ ἅγιος γέροντας γνώριζε ὅλη τήν Πατρολογία σπιθαμή πρός σπιθαμή χωρίς νά τήν ἔχει διαβάσει, μέ τό φωτισμό τοῦ Χριστοῦ καί παρακινοῦσε ὅλους μας νά ἀνοίγουμε καί ὄχι νά περιφρονοῦμε τούς θησαυρούς μας.  Εἶναι ἐπί τέλους καιρός, τώρα, ἔστω καθυστερημένα στήν περίοδο τῆς κρίσεως καί τῆς δεινῆς κατοχῆς, νά ἀνοίξουμε τούς θεανθρωπίνους ἁγιοπατερικούς θησαυρούς, γιά νά φωτισθοῦμε ἐμεῖς οἱ ποιμένες, ὁ λαός μας, οἱ ἀνίδεοι ἄρχοντές μας, οἱ παιδαγωγοί μας, οἱ ντόπιοι καί ξένοι κουλτουριάρηδες, οἱ πραγματικοί ἤ δῆθεν ἐπιστήμονες.  Ἄν ἐπιμείνουμε νά σπαταλᾶμε τό χρόνο μας μέ τούς διαφόρων εἰδῶν ψυχοθεραπευτές καί ἀφελεῖς μεταπατερικούς καί ὄχι μέ τούς ἁγίους πατέρες μας, θά μοιάζουμε  σάν ἐκείνους τούς πιλότους πού πῆραν τό πτυχίο τους μέ ἄριστα χωρίς ποτέ ὅμως νά ἔχουν πετάξει μέ ἀεροπλάνο ἤ μέ τούς ἀπόφοιτους τῆς σχολῆς ναυτικῶν δοκίμων, πού δέν ἔχουν οὔτε μιά πλεύση.
Σημειωτέον ὅτι ὄχι μόνο ὁ λαός μας ἀλλά καί ὁ γαλλικός λαός παρηγορήθηκε πολύ ἀπό τίς ἐκδόσεις τῶν ἁγίων Πατέρων.  Οἱ ἐκδόσεις Sources Chrétiennes (Χριστιανικές πηγές) ἄνθισαν κατά τή δεκαετία τοῦ 1960-1970 καί διαφώτισαν τόν δύσμοιρο «ἄθεο» γαλλικό λαό.  Τόν δρόσισαν μέ τά λαμπερά ἀλλά καί διακριτικά φῶτα τῶν ἁγίων πατέρων τῆς ἀδιαίρετης Ἐκκλησίας μας.  Διευθυντής τῶν ἐκδόσεων ἦταν ὁ καρδινάλιος Ντανιελοῦ, καθηγητής τῆς Πατρολογίας τοῦ Πανεπιστημίου Παρισίων.  Ἀπό τά πρῶτα πού ἐξέδωκε, ἦταν τά Ἅπαντα τοῦ ἁγίου Συμεών τοῦ Νέου Θεολόγου, ἀσκητικοῦ καί νηπτικοῦ πατρός.  Ἀρχαῖο ἑλληνικό κείμενο, τό πρωτότυπο ἀριστερά, στή δεξιά σελίδα μετάφραση στά Γαλλικά, εἰσαγωγές καί σχόλια σέ κάθε ἕνα ἀπό τούς ὀκτώ τόμους καθώς καί «apparatus criticus».
Τό ἴδιο μέ τούς Γάλλους, συνέβη καί μέ τούς Ὀλλανδούς.  Οἱ φιλορθόδοξοι μοναχοί, κλασσικοί φιλόλογοι, Βολλανδιστές μετέφρασαν πολλά πατερικά κείμενα καί χαροποίησαν χιλιάδες ἀναγνωστῶν τους, προσφέροντάς τους ρήματα ζωῆς αἰωνίου.  Οἱ ἑτερόδοξοι Εὐρωπαῖοι διψασμένοι γιά τήν ἀλήθεια, γιά τό Χριστό, ἐκτιμοῦν τούς Ἁγίους Πατέρες μας, πού τούς ἀνοίγουν παράθυρα ἐλπίδας καί ἀναζήτησης τοῦ Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.  Τό ἴδιο συμβαίνει καί στή Ἀγγλία, στήν Ἰταλία καί στή Γερμανία.  Τά Πατερικά καί τά Λειτουργικά μας κείμενα συγκινοῦν τούς ἑτεροδόξους καί τούς προβληματίζουν καί σέ θεολογικό ἐπίπεδο καί σέ λατρευτικό καί σέ ἠθικό.  Μακάρι διά τῆς ἀναγνώσεως τῶν ἁγίων Πατέρων νά ἀφήσουν τήν παπική καί προτεσταντική πλάνη καί νά φωτισθοῦν ἐπιστρέφοντας στήν ἁγία Ὀρθοδοξία.
Ἕτερο σεμινάριο πού εἶναι ἐπίσης πολύ ἐνδιαφέρον καί ἀπαραίτητο γιά ὅλους τούς κληρικούς εἶναι τό τῆς λατρευτικῆς ζωῆς.  Ὅλοι οἱ κληρικοί, νέοι καί πρεσβύτεροι, διψᾶμε ἀπό ἐπίγνωση γιά τόν ἄκρατο οἶνο τῆς πάμπλουτης θεόπνευστης λατρείας μας.  Ὁ σκοπός τοῦ σεμιναρίου μπορεῖ νά εἶναι ἐνημερωτικός, πάνω σέ ὅλη τή διαχρονία ἀνάπτυξης τῆς θεόπνευστης καί μοναδικῆς σέ κάλλος, παγκοσμίως ἀναγνωρισμένης λατρείας μας, ἀρχίζοντας ἀπό τήν πολυδοκιμασμένη θεανθρώπινη χριστοτελειότητα τοῦ παρόντος καί φθάνοντας στίς ἐνθουσιαστικές ἀρχές τῆς ἀποστολικῆς πρωτοχριστιανικῆς ἐποχῆς.
Ἅγιοι ὑμνογράφοι, πού συνοψίζουν τίς ἐν Χριστῷ λατρευτικές ἐμπειρίες ὅλων τῶν πρό αὐτῶν γενεῶν καί ὅλων τῶν ἁγίων Ἀποστολικῶν καί μετέπειτα Πατέρων, κώδικες λειτουργικοί, ἅγιοι σχολιαστές, ἀποτελοῦν ἕνα τεράστιο πλοῦτο πολύ χρήσιμο σέ κάθε ὀρθόδοξο λειτουργό γιά νά εἰσέλθει εἰς τά Ἅγια τῶν Ἁγίων τῆς θείας Λειτουργίας καί ὅλων τῶν λατρευτικῶν εὐκαιριῶν, γιά νά μήν αὐθαιρετεῖ καί μολύνει μέ  τόν ἑωσφορικό ἀτομισμό του ὅ,τι ἱερότερο καί τελειότερο διαθέτει ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας.
Ἔτσι, ὄχι μόνο ἡ ἀποκάλυψη τῶν λειτουργικῶν θησαυρῶν θά πραγματοποιηθεῖ, ἀλλά καί ὄντως ἡ ἐπιστημονική ἔρευνα θά ἐπεκτείνεται ὡς ἐπανακατήχηση στούς ὑπνώττοντες ὀρθοδόξους χριστιανούς.  Μέ τήν ἄδολη καί καλοπροαίρετη ἐπιστημονική ἔρευνα θά ἑδραιωθεῖ ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν τόσο πρός τή ρέουσα ἀπό τόν Ὅμηρο μέχρι σήμερα ἑλληνική γλῶσσα τῆς λατρείας, πού ἐκφράζει τήν ἀνθρώπινη ἀρχαιοελληνική τελειότητα, ὅσο καί πρός τό μέλος πού εἰκονίζει τήν ἄκτιστη θεία Χάρη, πού διακριτικώτατα εἰσβάλλει στή ψυχή μας, τή χριστοεμψυχώνει, τή χαριτώνει καί τήν ἀφθαρτοποιεῖ. 
Εἶναι βέβαιο ἐπίσης, ὅτι ἡ ὄντως σοβαρή καί καλοπροαίρετη ἐπιστημονική ἔρευνα, ἀπομακρυσμένη ἀπό τή στεῖρα ψυχολογοποίηση τῆς λατρείας μας ἀπό ψυχιάτρους καί ψυχοθεραπευτές, θά ρίξει πολύ φῶς, ἐλπίδα καί πολλή ἀγάπη στίς καρδιές τῶν ἀπελπισμένων ἑλλήνων ἀδελφῶν μας καί θά προσφέρει δυνατές πνευματικές ἀντιστάσεις καί ἀνατάσεις μέσα στόν τωρινό διωγμό τῆς Νέας Ἐποχῆς ἐναντίον τοῦ εὐσεβοῦς ἔθνους μας.
Ἕνα ἄλλο σεμινάριο πρέπει νά ὀργανωθεῖ γιά τή σωστή ἀνάγνωση, μελέτη, κατανόηση καί χρήση τοῦ πολύ σπουδαίου τόμου, τοῦ Ἱεροῦ Πηδαλίου.  Ἀποτελεῖ τό σύνταγμα τῆς Ἐκκλησίας μας, ἔργο τοῦ χαλκέντερου πατρός Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου.
Περιέχει τό ἱερό Πηδάλιο ὅλους τούς ἱερούς κανόνες τῶν ἑπτά Οἰκουμενικῶν Συνόδων, τῶν τοπικῶν πού θεωροῦνται ἰσόκυρες μέ τίς ἑπτά Οἰκουμενικές καί τῶν ἁγίων Πατέρων.
Εἶναι ἕνα πρωτότυπο ἔργο καί εἶναι μεγάλης ἀξίας θεολογικῆς, ποιμαντικῆς, ἠθικῆς, ἐκκλησιολογικῆς καί φιλολογικῆς – πολιτιστικῆς.
Ὁ ἅγιος Νικόδημος παραθέτει ξεχωριστά κάθε ἱερό κανόνα στό ἀρχαῖο κείμενο.  Κατόπιν ἔχει τήν ἀναλυτικότερη ἑρμηνεία του.  Ἐν συνεχείᾳ παραθέτει ἕνα ἑπόμενο πολύ χρήσιμο κείμενο πού τό ὀνομάζει συμφωνία, ἀναφέρει δηλαδή πῶς ὁ παρατιθέμενος ἱερός κανόνας συμφωνεῖ μέ τούς ἄλλους κανόνες καί μέ τό γενικότερο πνεῦμα τῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.
Ἐξαιρετικά εἶναι τά προσωπικά σχόλια τοῦ ἁγίου Νικοδήμου κάτωθεν τῶν τριῶν προαναφερθέντων κειμένων, τά ὁποῖα ἐπικυρώνουν ἔτι λεπτομερέστερα τή σημασία  τῶν ἱερῶν κανόνων πού καθένας ἐξ αὐτῶν συμφωνεῖ μέ ὅλους τούς ἄλλους. 
Μαζί μέ τό Πηδάλιο θά πρέπει νά διδαχθεῖ τό Ἐξομολογητάριο τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, χρησιμότατο ἐγχειρίδιο γιά τούς ὑποψηφίους πνευματικούς καί γιά τούς ἀσκοῦντες τό ποιμαντικό λειτούργημα τοῦ πνευματικοῦ.  Εἶναι ἀπαραίτητη αὐτή ἡ ἐντρύφηση τῶν πνευματικῶν ἀπό καιροῦ εἰς καιρόν στό παρόν πόνημα τοῦ ἁγίου Νικοδήμου γιά νά ἐλέγχουμε ἕκαστος τῶν πνευματικῶν τή σχέση μας μέ τά γραφόμενα ἀπό τόν ἅγιο Νικόδημο καί ποιούς ἐν Χριστῷ πνευματικούς κανόνες θά χρησιμοποιοῦμε πρός σωτηρίαν τῶν ψυχῶν.
Ἐπίσης σέ κάποιο σεμινάριο ἐπιμορφώσεως θά πρέπει νά διδαχθοῦν οἱ κληρικοί ὅ,τι σχετίζεται μέ τή διοίκηση τοῦ Ἱεροῦ ναοῦ, ἐφημεριακοῦἤ μοναστηριακοῦ, τίς οἰκονομικές ὑποχρεώσεις καί πῶς ἐκπληρώνονται, πῶς διακινεῖται ἡ ἀλληλογραφία, τά πιστοποιητικά καί κάθε ἐπικοινωνία μέ τό ποίμνιο καί μέ τήν ἐν γένει κοινωνία.
Σεβαστοί Πατέρες,
ἀγαπητοί ἀδελφοί,
Μετά ἀπό ὅλα ὅσα χωρίς φόβο καί πάθος ἀκούστηκαν, ταπεινῶς φρονοῦμε ὅτι στίς ἡμέρες μας πρέπει νά γίνουμε ὅλοι οἱ ποιμένες, καίτοι ἀνάξιοι, πολύ προσεκτικοί. 
Ἀπορῶ καί ἐξίσταμαι: Πῶς εἶναι δυνατόν οἱ Σεβασμιώτατοι σέ ὅλη τήν ταλαίπωρη πατρίδα μας νά καλοῦν ψυχιάτρους, ψυχολόγους, νέες κοπέλες ψυχολόγους, ψυχοθεραπευτές καί ψυχοθεραπεύτριες νά μιλοῦν καί νά διδάσκουν τά ποίμνιά τους ἐπί παντός ψυχικοῦ ἤ πνευματικοῦ θέματος; Οἱ ψυχίατροι ἔχουν ψυχολογοποιήσει τά πάντα, ἀκόμα καί τή θεία Λειτουργία.  Ὁ π. Βασίλειος Θερμός δέν ἔκανε εὐμενή κριτική σέ νέα καί παράδοξη θεία Λειτουργία;  Εἷς ἐξ αὐτῶν δέν ἔγραψε καινούργια ἀκολουθία τοῦ Βαπτίσματος;  Ἕνας ἐξ αὐτῶν δέν σχολίασε καινούργια ἀκολουθία τοῦ Γάμου, μέ ἄλλο Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα συμβατότερο μέ τή νοοτροπία τοῦ συγχρόνου νεονύμφου;
Ἔγραφε ὁ Γέρων Παΐσιος:
 «Αὐτοί πού δέν εἶναι καλά πνευματικά εἶναι μερικοί ἱερωμένοι πού σπουδάζουν ψυχολογία γιά νά βοηθήσουν τίς ψυχές   (μέ ἀνθρώπινες τέχνες). Καί τό παράξενο εἶναι πού οἱ δάσκαλοί τους οἱ ψυχολόγοι δέν πιστεύουν στόν Θεό καί δέν παραδέχονται οὔτε ψυχή, ἤ τήν παραδέχονται μέ ἕνα δικό τους τρόπο (σχεδόν ὅλοι). Ἀπό αὐτήν τήν πράξη τους οἱ κληρικοί αὐτοί φανερώνουν ὅτι πνευματικά εἶναι ἄρρωστοι καί ἔχουν ἀνάγκη ἀπό Ἁγιοπατερικές ἐξετάσεις, καί, ἀφοῦ θεραπευθοῦν, τότε θά διακρίνουν καί μόνοι τους τό ἄρρωστο αὐτό πνεῦμα καί θά γνωρίσουν παράλληλα καί τή θεία Χάρη, γιά νά χρησιμοποιοῦν στό ἑξῆς στίς ψυχές πού πάσχουν τήν θεία ἐνέργεια καί ὄχι τίς ἀνθρώπινες τέχνες.
Ὅταν ὁ ἄνθρωπος βοηθηθεῖ νά πιστέψει στό Θεό καί στή μέλλουσα ζωή, τήν αἰώνιο – συλλάβει δηλαδή τό βαθύτερο νόημα τῆς ζωῆς – καί μετανοήσει, ἀλλάξει ζωή, ἔρχεται ἀμέσως ἡ θεία παρηγοριά μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ἀλλοιώνει τόν ἄνθρωπο, διώχνοντας καί ὅλα τά κληρονομικά του. Ἔτσι ἔγινε σέ πολλούς ἀνθρώπους πού μετανόησαν, ἀγωνίστηκαν μέ φιλότιμο ταπεινά, χαριτώθηκαν, ἔγιναν καί Ἅγιοι καί τούς προσκυνᾶμε τώρα μέ εὐλάβεια καί ζητᾶμε καί τίς πρεσβεῖες τους, ἐνῶ πρίν εἶχαν πολλά πάθη καί κληρονομικά».
Στίς ἐκδόσεις Ἁρμός, στήν Ἀθήνα, στή βιβλιοπαρουσίαση τοῦ τόμου «Τά θρησκευτικά στό σύγχρονο σχολεῖο», στίς 18-01-2014 ὁ Σεβασμιώτατος μητροπολίτης Δημητριάδος κύριος Ἰγνάτιος, σέ παρέμβασή του μᾶς θεωρεῖ κάστα συσπειρωμένη καί καλά ὀργανωμένη, πού δέν ἀφήνουμε τούς μεταπατερικούς νά ἀλλοτριώσουν τά ὀρθόδοξα θρησκευτικά, ἀλλά ἐπιμένουμε καί ἀντιστεκόμαστε.  Τρέμω, ἔλεγε χαρακτηριστικά, μήπως ἔλθει στό σῶμα τῆς Ἱεραρχίας καί μόνο αὐτή ἡ συζήτηση.  Νά ἄλλη μιά τραγική κορυφαία ἐπιχειρούμενη ψυχολογοποίηση στό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν.
Δοξάζουμε τόν ἐν Τριάδι Θεό, γιατί παρά τούς πολλαχόθεν ἐπικίνδυνους πολυβολισμούς κατά τῆς Ἁγίας Ὀρθοδόξου Παραδόσεώς μας, κρατάει ὁ Κύριος ὄρθια, ὀρθόδοξη τήν ἁγιωτάτη Ἐκκλησία μας ἐξουδετερώνοντας καί θεραπεύοντας κάθε ἀλλότριο καρκίνωμα μέσα στό θεανθρώπινο Σῶμά Της.


Τοῦ ἀρχιμ. Σαράντη Σαράντου,ἐφημερίου Ἱ.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Ἀμαρουσίου.

 πηγή

 

 


Πόσα και ποιά είναι τα Ψυχοσάββατα;

  kollyva.JPG

Ψυχοσάββατα στην εκκλησιαστική μας παράδοση υπάρχουν δύο. Το ένα είναι το Σάββατο προ των Απόκρεω και το δεύτερο, το Σάββατο προ της Πεντηκοστής.
Επίσης στη Βόρειο Ελλάδα υπάρχει κι ένα τρίτο καθιερωμένο ως Ψυχοσάββατο που πιθανόν έχει να κάμει με τους εορτασμούς του πολιούχου της πόλεως Θεσσαλονίκης, Αγίου Δημητρίου.
Στη λειτουργική μας Παράδοση έχουμε εκτός της Μεγάλης Εβδομάδας του Κυρίου μας κι άλλες εβδομάδες, ή άλλους κύκλους μεγάλων εορτών που τείνουν να μοιάσουν προς τη Μεγάλη Εβδομάδα του Πάσχα.
Αυτή είναι μία μιμητική καλή πράξη που άρχισε πολύ παλαιά και είναι θα λέγαμε η γενεσιουργός μητέρα όλων των άλλων μεγάλων εορτών, σε υμνογραφία και νηστεία. Έτσι της εορτής του Αγίου Δημητρίου προηγείται Μεγάλη Εβδομάδα που καθιερώθηκε τελευταίως ανελλιπώς, κάθε χρόνο στην αγιοτόκο Θεσσαλονίκη, προνοία του οικείου Παναγιωτάτου Μητροπολίτου. Το Σάββατο που προηγείται της Εβδομάδας του Αγίου Δημητρίου, υπάρχει ως τρίτο Ψυχοσάββατο για το οποίο κάναμε λόγο παραπάνω.
Επίσης εκτός των παραπάνω ψυχοσαββάτων σε ορισμένα μέρη, κυρίως στην κεντρική Ελλάδα και σ' αυτή την πρωτεύουσα των Αθηνών συνηθίζονται και άλλα δύο Σάββατα να αφιερώνονται στους κεκοιμημένους, αποκαλούμενα κι αυτά ως Ψυχοσάββατα. Αυτά είναι το Σάββατο μετά το Ψυχοσάββατο της Απόκρεω δηλ. Το Σάββατο της Τυρινής κι επίσης το αμέσως επόμενο Σάββατο της πρώτης εβδομάδος των Νηστειών, το λεγόμενο Ψυχοσάββατο των Αγίων Θεοδώρων.
Το πρώτο Ψυχοσάββατο, το μετά την Κυριακή του Ασώτου Σάββατον λέγεται «Σάββατον των ψυχών» ή «Ψυχοσάββατον», διότι κατ' αυτό η αγία μας Εκκλησία τελεί μνημόσυνα υπέρ πάντων των κεκοιμημένων. Σχετικά αναφέρει το εκκλησιαστικόν βιβλίον που λέγεται Τριώδιον: «Εξ αυτών των Αποστολικών Διαταγών εν βιβλίω, έλαβεν η του Χριστού Εκκλησία την συνήθειαν του επιτελείν τα λεγόμενα τρίτα και ένατα και τεσσαρακοστά και λοιπά μνημόσυνα των κεκοιμημένων. Επειδή δε πολλοί κατά καιρούς απέθανον άωρα ή εις ξενιτείαν, ή εις θάλασσαν, ή εις όρη και κρημνούς, ίσως δε και πένητες όντες ουκ ηξιώθησαν των διατεταγμένων μνημοσυνών. διά τούτο φιλανθρώπως οι θείοι Πατέρες κινούμενοι, εθέσπισαν σήμερον μνημόσυνον κοινόν πάντων των απ' αιώνος ευσεβώς τελευτησάντων χριστιανών, ίνα και όσοι των μερικών μνημοσυνών ουκ έτυχον συμπεριλαμβάνωνται εις το κοινόν τούτο κακείνοι.
Προς τούτοις, επειδή αύριον ποιούμεν την ανάμνησιν της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού, και επειδή οι κεκοιμημένοι ουδέ εκρίθησαν, ουδέ έλαβον έτι την τελείαν αντάμειψιν ευκαίρως ακαίρως μνημονεύει σήμερον των ψυχών η Εκκλησία και, εις το άπειρον έλεος του Θεού θαρρούσα, δέεται ίνα ελεήση τους αμαρτωλούς. Ότι δε απάντων κοινώς των τεθνεώτων η μνήμη ενθυμίζει τον κοινόν θάνατον και εις ημάς εν καιρώ αρμοδίω και διεγείρει προς μετάνοιαν, τούτο έστι τρίτον αίτιον του παρόντος μνημόσυνου». τα ίδια γράφει το Ωρολόγιον και για το Ψυχοσάββατον της Πεντηκοστής.
Το δεύτερο Ψυχοσάββατον είναι έτήσιον μνημόσυνον υπέρ των ψυχών των κεκοιμημένων και η Εκκλησία μας το τελεί εννέα ημέρες μετά την Ανάληψη του Σωτήρος Χριστού, δηλ. το Σάββατο προ της Πεντηκοστής του Πάσχα. «Κατά την ημέραν ταύτην μνήμην ποιείται η Εκκλησία πάντων των από Αδάμ ευσεβώς κοιμηθέντων, δέεται υπέρ αυτών και αιτείται παρά .Χριστού του θεού του αναληφθέντος εις τους ουρανούς και εν δεξί καθεσθέντος του Πατρός, όπως εν ώρα της κρίσεως απολογίαν αγαθήν δώσωσιν αυτώ τω πάσαν κρίνοντι την γην, τύχωσι της εκ δεξιών αυτού παραστάσεως εν χαρά, εν μερίδι δικαίων και εν κλήρω φωτεινώ αγίων και γίνωσιν άξιοι της ουρανίου βασιλείας κληρονόμοι».

Ο άγιος Νεκτάριος σημειώνει σχετικώς:
«Η Εκκλησία δεομένη υπέρ όλων αυτών που κοιμήθηκαν ευσεβώς, από Αδάμ μέχρι σήμερα, εύχεται όχι μόνο βέβαια υπέρ των χριστιανών διότι κανείς χριστιανός δεν υπήρχε από Αδάμ μέχρι του Χρίστου, αλλά δέεται για κάθε ψυχή ολοκλήρου του ανθρωπίνου γένους που έζησε ενάρετα, είτε σύμφωνα με το νόμο, είτε εν ακροβυστία εύχεται (ενν. Η Εκκλησία) στα τροπάρια, ώστε κάθε άνθρωπος που διέπραξε σωστά τα του βίου και προς τον Θεό μετέστη, να τον αξιώσει ο Θεός της ουρανίου Βασιλείας Του». «Διά της παρούσης διατεταγμένης ακολουθίας υπέρ των ευσεβώς κοιμηθέντων, η Εκκλησία διακηρύττει ότι οι τελειωθέντες ενάρετοι άνδρες από Αδάμ μέχρι Χριστού, είναι άξιοι του θείου ελέους και παρακαλεί το Θεό γι' αυτούς, ώστε να τους δώσει κατά την ημέρα της κρίσεως «ευπρόσδεκτον απολογίαν». Το φρόνημα αυτό της Εκκλησίας, το όποιο γνωρίζουμε από τους αποστολικούς χρόνους, είναι πολύ ορθό και δίκαιο διότι, αφού ο Κύριος ήλθε για να σώσει τον κόσμο, συνεπάγεται ότι επρόκειτο να σώσει κι όλους, όσους πέρασαν το βίο τους ενάρετα προ της ελεύσεως αυτού (ενν. του Χριστού)" διότι η έλλειψις αρετής στον κόσμο δεν προκάλεσε την ανάγκη της ενσάρκου οικονομίας του Υιού του Θεού, αλλά η έλλειψις της αγαθής σχέσεως προς το Θεό και το μεσότοιχο της έχθρας που αποτελούσε διαχωριστικό μεταξύ Θεού και ανθρώπου και το οποίο ο Υιός του Θεού ήλθε να γκρεμίσει. Αιτία λοιπόν της ελεύσεως του Υιού του Θεού στη γη ήταν η συμφιλίωσις του Θεού με τον άνθρωπο κι όχι η έλλειψις αρετής...».
Ο ίδιος ο άγιος Νεκτάριος για το δεύτερο Ψυχοσάββατο αναφέρει:

«Η ακολουθία των κεκοιμημένων τοποθετήθηκε πολύ κατάλληλα, μετά την Ανάληψη του Σωτήρος, διότι δι' αυτής ο Κύριος ανερχόμενος στους κόλπους του Πατρός κι αφού έλαβε κάθε εξουσία στον ουρανό και στη γη, έγινε Κύριος και των ζώντων και των νεκρών. Η Εκκλησία λοιπόν θέλοντας αφ' ενός μεν να ομολογήσει τον Ιησού Χριστό ζώντων και νεκρών εξουσιαστή, αφ' ετέρου δε (θέλοντας ενν.) να ανακηρύξει την πίστη της στη δευτέρα Παρουσία, συνέταξε την ακολουθία υπέρ των κεκοιμημένων».

πηγή
orthmad.gr
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Ελάτη



Ιερά Μονή Δοχειαρίου


Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου



Ιερά Μονή Οσίου Δαβίδ