φενεος

Ιησούς Σινά

Εγώ πατήρ, εγώ αδελφός, εγώ νυμφίος, εγώ οικία, εγώ τροφεύς, εγώ ιμάτιον, εγώ ρίζα, εγώ θεμέλιος, παν όπερ αν θέλεις εγώ. Μηδενός εν χρεία καταστείς. Εγώ δουλεύσω.
Ήλθον γαρ διακονήσαι, ου διακονηθήναι. Εγώ και φίλος και ξένος και κεφαλή και αδελφός και αδελφή και μήτηρ. Πάντα εγώ.
Μόνον οικείως έχε προς εμέ. Εγώ πένης δια σέ και αλήτης δια σέ, επι σταυρού δια σέ, άνω υπέρ σου εντυγχάνω τω Πατρί κάτω υπέρ σου πρεσβευτής παραγέγονα παρά του Πατρός.
Πάντα μοι σύ και αδελφός και συγκληρονόμος και φίλος και μέλος.

Τι πλέον θέλεις;

Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2012

Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, σήμερα πού εἶναι ἡ τελευταία ἡμέρα τῆς κοσμικῆς μου ζωῆς, ἤθελα νά Σοῦ στείλω αὐτό τό γράμμα.



Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, σήμερα πού εἶναι ἡ τελευταία ἡμέρα τῆς κοσμικῆς μου ζωῆς, ἤθ...ελα νά Σοῦ στείλω αὐτό τό γράμμα. Ὄχι τόσο γιά Σένα, ὅσο γιά μένα:

Γλυκύτατε Ἰησοῦ μου, σκέπτομαι πόσο μέ ἀγάπησες. Ἀπό πολύ μικρό μοῦ φύτεψες μέσα στήν καρδιά μου ἕνα ἅγιο πόθο, μιά βαθειά λαχτάρα γιά τήν Ἐκκλησία Σου. Χωρίς νά μπορῶ καλά-καλά νά τό διακρίνω κάτι μέ τραβοῦσε κοντά Σου. Ξεύρεις ὅμως πολύ καλά, καλύτερα ἀπό μένα, πόσο θαμπός, ἀνακατεμένος ἦταν αὐτός ὁ πόθος.

Πόσες φορές, τό γνωρίζεις, τό εἶδες, Σέ ἄφησα. Μέ τή ζωή μου τήν ἁμαρτωλή Σοῦ ἔλεγα: δέν σέ ἀγαπῶ. Καί ὅμως Σύ, Κύριε, "ἐπέτασες χεῖρας" σ΄ ἕνα παιδί ἄτακτο καί δύστροπο. Ἔφτασα μέχρι τό χεῖλος τῆς ἀβύσσου. Τήν τελευταία στιγμή μέ ἔπιανες καί μέ τραβοῦσες ἀπό τήν καταστροφή.

Πολλές φορές ἔφυγα ἀπό κοντά Σου, κι ἄλλες τόσες φορές, Φίλε μου Καλέ, Σύντροφε τῆς ζωῆς μου, Παρηγοριά τῆς ψυχῆς, πεφιλημένε μου καί ἀγαπητικέ τῆς καρδιᾶς μου, μέ δάκρυα καί λυγμούς Σοῦ ἔλεγα "Σοί μόνῳ ἁμαρτάνω καί Σοί μόνῳ προσπίπτω". Ἐλέησόν με. Καί μέ ἐλεοῦσες. Δέν μποροῦσα ὅμως ποτέ, Κύριέ μου, νά φαντασθῶ πώς τόσο πολύ μ΄ἀγαποῦσες. Τί νά πῶ; Ἐσύ ξέρεις πιό πολλά ἀπ΄ ὅλους μας. Δόξα νά ἔχης.

Καί τώρα, Πατέρα μου, μέ ἔφερες σ΄ αὐτή τήν φρικτή στιγμή, στήν ἱερή ἡμέρα τῆς ζωῆς μου. Λόγια πολλά δέν μπορῶ νά Σοῦ πῶ. Οἱ ἀναστεναγμοί μου Σοῦ τά λένε.

Κύριε, Κύριε, θά ἀπαντήσω πώς ἀπό ἀγάπη καί πόθο κινούμενος ζητῶ τό μοναχικό καί ἀγγελικό σχῆμα. Ναί, Κύριε, Σ΄ ἀγαπῶ, παρ΄ ὅλα τά ἀνθρώπινα στοιχεῖα μου. Πιστεύω ὅτι θά πορεύεσαι Σύ τήν πορεία μου. Ἤθελα ὅμως καί νά Σέ παρακαλέσω νά στείλης δύο ἀγγέλους τώρα κοντά μου. Ὅταν ὑπάρχη ἕνας θησαυρός σ΄ ἕνα εὐκολόκλεπτο μέρος, τόν φυλᾶνε καλύτερα. Κανόνισε Σύ, Κύριε, ὅμως ὅπως τό νομίζεις.

Καί κάτι ἄλλο Μεγάλε μου Παραλήπτα: νά μήν ξεχάσω αὐτά τά ἅγια αἰσθήματα πού μοῦ χαρίζεις αὐτές τίς ἡμέρες. Καί ὕστερα ἀπό χρόνια νά διατηρῶ μιά σχετική φρεσκάδα στό πνεῦμα μου. Νά διαβάζω αὐτό τό γράμμα γιά νά μετρῶ τίς μοῖρες ἀποκλίσεώς μου καί νά διορθώνω τό ἀζυμούθιο τῆς ἁμαρτίας μου.

Τέλος, Κύριέ μου, ἄς μή φανῶ ἀγνώμων στήν ἀγάπη Σου πιά, καί φώτιζέ με αὐτό τό γράμμα νά τό διαβάζω συχνά...

Μέ ὅλη μου τήν ἀγάπη, πού σύ μοῦ ΄χεις βάλει μέσα στήν ψυχή μου,

Νικόλαος Σελέντης
ὑποψήφιος τοῦ Ἀγγελικοῦ Σχήματος


ἀπό τό προσωπικό του ἡμερολόγιο...
Από: Εκδόσεις Συναξάρι

Υ.Γ
Δεν λες λόγια, στοχάζεσαι το κείμενο αυτό. Ενδέχεται να το κάνεις και δικό σου...όσο μπορείς...όσο σου επιτρέπεται!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Ελάτη



Ιερά Μονή Δοχειαρίου


Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου



Ιερά Μονή Οσίου Δαβίδ