φενεος

Ιησούς Σινά

Εγώ πατήρ, εγώ αδελφός, εγώ νυμφίος, εγώ οικία, εγώ τροφεύς, εγώ ιμάτιον, εγώ ρίζα, εγώ θεμέλιος, παν όπερ αν θέλεις εγώ. Μηδενός εν χρεία καταστείς. Εγώ δουλεύσω.
Ήλθον γαρ διακονήσαι, ου διακονηθήναι. Εγώ και φίλος και ξένος και κεφαλή και αδελφός και αδελφή και μήτηρ. Πάντα εγώ.
Μόνον οικείως έχε προς εμέ. Εγώ πένης δια σέ και αλήτης δια σέ, επι σταυρού δια σέ, άνω υπέρ σου εντυγχάνω τω Πατρί κάτω υπέρ σου πρεσβευτής παραγέγονα παρά του Πατρός.
Πάντα μοι σύ και αδελφός και συγκληρονόμος και φίλος και μέλος.

Τι πλέον θέλεις;

Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2011

Οταν ο άνθρωπος ταπεινωθεί,θα έρθει οπωσδήποτε η Χάρις του Θεού

16034_1117519310139_1591700852_30301289_6481927_n.jpg

- Σκοπός είναι να  καταλάβης  την υπερηφάνεια πρίν πέσης.΄Οταν σου λέη κάποιος ότι έκανες κάτι καλό,να μην αισθάνεσαι ικανοποίηση.Να μην πιάνη,να μην κολλάη επάνω σου ο έπαινος.
- Τι θα με βοηθούσε σ΄αυτό ;
- Το να γνωρίσης τον εαυτό σου.Αν ο άνθρωπος γνωρίσει τον εαυτό του,τελείωσε.Οι έπαινοι είναι μετά ξένα σώματα΄δεν κολλάνε επάνω του.΄

Οταν λ.χ. ένας ξέρη ότι είναι γύφτος,δεν μπορεί να του κολλήση ο λογισμός ότι είναι βασιλιάς.Κι εσύ,αν νομίζης ότι είσαι πριγκίπισσα,θα είσαι λειψή.
- ΄Αν είμαι έτοιμη εκ των προτέρων να μην δέχωμαι τον έπαινο,αυτό θα με βοηθούσε;
- Αυτό φυσικά πρέπει να γίνεται,αλλά άλλοτε θα είσαι έτοιμη άλλοτε όχι.Σκοπός είναι να γνωρίσης τον εαυτό σου.

Αν δεν γνωρίση κανείς τον παλαιό του άνθρωπο,δεν ταπεινώνεται και δεν μπορεί να γίνη η πνευματική διάσπαση του ατόμου του,για να μπη στην πνευματική τροχιά,και παραμένει στην κοσμική τροχιά.
- Μπορεί,Γέροντα, να γνωρίζω τον εαυτό μου λανθασμένα ;
- Μα δεν μιλάμε για λανθασμένη κατάσταση.Αυτός που γνωρίζει σωστά τον εαυτό του έχει ταπείνωση.Και όταν ο άνθρωπος ταπεινωθή,θα έρθη οπωσδήποτε η Χάρις του Θεού.-
 

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΊΣΙΟΥ 

Ο Αρχιεπίσκοπος στο Κατάρ για επενδύσεις ενώ η πολιτεία ξεπουλά τα πάντα


19546_458668845715_445418720715_11021825_1871588_n.jpg

 
Ανεπίσημη επίσκεψη στο Κατάρ πραγματοποίησε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος μετά από πρόσκληση, όπως δηλώνουν συνεργάτες του, του Εμίρη του πλούσιου κρατιδίου, Χαμάντ μπιν Χαλίφα αλ Θάνι.
Ο Αρχιεπίσκοπος αναχώρησε το μεσημέρι της Κυριακής συνοδευόμενος από τον Μητροπολίτη Ελασσώνος Βασίλειο και τον Επίσκοπο Διαυλείας Γαβριήλ, Αρχιγραμματέα της Ιεράς Συνόδου.

Σύμφωνα με πληροφορίες για το αποτέλεσμα των επαφών του στο Κατάρ ο Αρχιεπίσκοπος θα ενημερώσει τα μέλη της ΔΙΣ στην επόμενη συνεδρίασή της.


Κατά ορισμένους εκκλησιαστικούς κύκλους ο Αρχιεπίσκοπος και οι συνεργάτες του θα έχουν επαφές για την  σχεδιαζόμενη επένδυση της Εκκλησίας στον τομέα των φωτοβολταϊκών και της καθαρής ενέργειας.

Αξίζει να σημειωθεί πως είναι το δεύτερο ταξίδι του Αρχιεπισκόπου στο εξωτερικό μόλις σε μια εβδομάδα.

πηγή
http://www.skai.gr/news/greece/article/184151/o-arhiepiskopos-sto-katar/
Υ.Γ
Τον δρόμο της αξιοποίησης της Εκκλησιαστικής περιουσίας δείχνει ο Αρχιεπίσκοπος πηγαίνοντας στο  Κατάρ προκειμένου να αξιοποιηθεί η γη που ανήκει στην Εκκλησία επενδύοντας στον τομέα των φωτοβολταϊκών.
Το επενδύοντας σημαίνει ότι η Εκκλησία βάζει τα χωράφια, το Κατάρ τα φωτοβολταϊκά, μοιράζονται τα έσοδα ενώ τα χωράφια  δεν ξεπουλιώνται, παραμένουν σε Ελληνικά χέρια.
Η πολιτεία γιατί δεν θέλει να μιμηθεί  την Εκκλησία;
Βέβαια οι έννοιες "Διεθνής", "Παγκόσμια διακυβέρνηση", "παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα", "παγκόσμιο χωριό" είναι άγνωστες λέξεις για την Εκκλησία.

Πως κολλάει αυτό...μαντέψετε το!

Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2011

Σχεδόν όλοι μας, δίνουμε αξία μόνο σε ότι έχει ‘ετικέτα’! Joshua Bell



NY.jpg
Από το μετρό της Νέας Υόρκης, σε κάποια στάση κατεβαίνει ένας άνδρας φορώντας ένα τζιν παντελόνι και στέκεται σε μια γωνία δίπλα στην είσοδο.
Βγάζει από τη θήκη το βιολί του και άρχισε να παίζει. Κατά τη διάρκεια των 45 λεπτών που έπαιζε, δεν τον πρόσεξε σχεδόν κανένας.
Κανείς δεν πρόσεξε ότι ο μουσικός αυτός ήταν ένας από τους καλλίτερους βιολιστές στον κόσμο!
Ούτε έδωσε κανείς προσοχή στους ήχους του βιολιού του, ενός σπάνιου Stradivarius του 1713, η αξία του οποίου εκτιμάται από ειδικούς, ότι ξεπερνά τα τρία εκατομμύρια δολάρια.

joshua.jpg
Ναι, ο άνδρας αυτός, ήταν ο διάσημος βιολιστής Joshua Bell.
Λίγες ημέρες πριν ο Joshua Bell, είχε παίξει στη Symphony Hall στη Βοστόνη.
Την ημέρα εκείνη οι καλλίτερες θέσεις, είχαν κοστίσει 1000 δολάρια η μία.
Η εμπειρία στο μετρό, καταγράφηκε σε videoκαι δείχνει άνδρες και γυναίκες να περνούν από δίπλα του, χωρίς να τον προσέχει κανένας.
Η πρωτοβουλία αυτή, ήταν της τοπικής εφημερίδας The Washington Post, που είχε σαν σκοπό να επισημανθεί η διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στη πραγματική αξία που έχουν πρόσωπα και πράγματα και σ' αυτήν που έχουν τα προϊόντα με ετικέτα'.
Ο Joshua Bell στο metro ήταν ένα έργο τέχνης χωρίς 'ετικέτα'.
Κι όμως πέρασε απαρατήρητος! Και τούτο διότι σχεδόν όλοι μας, δίνουμε αξία μόνο σε ότι έχει 'ετικέτα'.
Μήπως όμως το ίδιο δεν  συμβαίνει και στη ζωή μας;
Ενώ μερικές στιγμές είναι μοναδικές, εμείς τις προσπερνάμε αδιάφοροι.
Προσέχουμε μόνο αυτά που έχουν 'ετικέτα' και αδιαφορούμε γι' αυτά που μας προσφέρονται δωρεάν.
Όμως αυτά που έχουν ετικέτα, είναι και αυτά που αξίζουν; Μήπως τα καλύτερα είναι εκείνα που προσφέρονται δωρεάν γι' αυτό και δεν αγοράζονται;
Μπορείς  αγοράσεις τη φιλία; την εκτίμηση; Τη στοργή; Την αγάπη; Αγοράζεται με οτιδήποτε η αφοσίωση; Ένα απαλό χάδι; Ένα γλυκό φιλί; Μια τρυφερή αγκαλιά;
Μπορείς ν' αγοράσεις μια ηλιαχτίδα; Μερικές σταγόνες βροχής; Ασφαλώς όχι. Γιατί, παρά το γεγονός ότι είναι ανεκτίμητα, προσφέρονται εντελώς δωρεάν.
Η αυθόρμητη κίνηση ενός παιδιού, που τρέχει να χωθεί στην αγκαλιά σου και να φτιάξει τα χεράκια του ένα κολιέ γύρω από το λαιμό σου, δεν πουλιέται σε κανένα κοσμηματοπωλείο.   
Ο αέρας που αναπνέουμε, το κρυστάλλινο νερό που αναβλύζει από την πηγή, το γαλάζιο χρώμα του ουρανού, τα  καταπράσινα δέντρα και τα πολύχρωμα λουλούδια, μας προσφέρονται από το Θεό δωρεάν. Αν σκεφτούμε με περισσότερη σωφροσύνη, τότε θα βρούμε σίγουρα το χρόνο που απαιτείται, να χαρούμε όλα αυτά τα ανεκτίμητα δώρα, που μας προσφέρονται χωρίς αμοιβή.
Απολύστε τις στιγμές της τρυφερότητας που μας δίνει η Αγάπη. Είναι μοναδικές!
Ας είμαστε προσεκτικοί μ΄ότι μας περιβάλλει κι' ας νοιώσουμε ευγνωμοσύνη για όλα αυτά, που τόσο απλόχερα μας δίνει ο Θεός.
Και πάνω απ' όλα ας είμαστε ευτυχισμένοι κι ας έχουμε αγάπη για τη ζωή.
Αυτό το θειο δώρο!


Δεν είναι η παρέλαση τόπος διαμαρτυρίας...


15966_1069565718195_1797672678_145475_4031677_n.jpg



Με αγανάκτηση φέτος γιορτάστηκε η παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου.
Με την παρέλαση τιμούμε τον αγώνα του έθνους μας ενάντια στον κατακτητή, τον αγωνιστή στρατιώτη, την ηρωίδα μάνα, τον άγνωστο ήρωα Έλληνα και την άγνωστη ηρωίδα Ελληνίδα.
Δεν είναι η παρέλαση τόπος διαμαρτυρίας, δεν είναι η παρέλαση τόπος διεκδίκησης, δεν είναι η παρέλαση τόπος ακαταστασίας.
Τόπος ιερός είναι, αγιάζεται από τις σημαίες των σχολείων που περνούν, από τις ένδοξες σημαίες του στρατού που κυματίζουν, αγιάζεται από τα νιάτα, μα κυρίως  αγιάζεται από την πορεία των ολίγων αντιστασιακών...που μας απέμειναν.
Ναι, αυτοί οι αντιστασιακοί είναι που καθαγιάζουν κάθε χρόνο τις παρελάσεις, αυτοί ειναι που έδωσαν το χέρι τους, το πόδι τους, το μάτι τους...το αίμα τους για την πατρίδα.
Σε αυτούς οφείλεται ο σεβασμός και η τιμή, για αυτούς παρελαύνουμε, γιατί το δικό τους αίμα χύθηκε προκειμένου εμείς να είμαστε ελεύθεροι.
Υπάρχουν άλλοι τρόποι διαμαρτυρίας, αλλού, πολιτισμένα, και κυρίως στην κάλπη εκφράζουμε την αποστροφή μας.

Ναι στις γιορτές, ναι στις παρελάσεις γιατί η πατρίδα μας γιορτάζει.


Η ενθύμηση όμως των αμαρτημάτων συγκρατεί το λογισμό, τον πείθει να είναι ταπεινόφρονας




Η ενθύμηση όμως των αμαρτημάτων συγκρατεί το λογισμό, τον πείθει να είναι ταπεινόφρονας.
Ποιός το λέει αυτό; Ο Φαρισαίος και ο Τελώνης. Διότι ο μεν τελώνης που είπε τα αμαρτήματά του κατέβηκε από το ναό δικαιωμένος, ο δε Φαρισαίος που είπε τα κατορθώματά του κατέβηκε  αφού έγινε μικρότερος από τον τελώνη.
Βλέπεις πόσο μεγάλη βλάβη προήλθε από την ενθύμηση των κατορθωμάτων και πόση μεγάλη ωφέλεια από το να μη λησμονήσει να αναφέρει τα αμαρτήματά του;
Και πολύ ευλόγα. Διότι εκείνος που θυμάται τα κατορθώματά του οδηγείται στην υπερηφάνεια, περιφρονεί τους υπόλοιπους ανθρώπους, όπως ακριβώς έπαθε ο Φαρισαίος· διότι δεν θα έφθανε σε τόσο μεγάλη υπηρηφάνεια, δεν θα έλεγε, «δεν είμαι όπως οι άλλοι άνθρωποι», εάν δεν θυμόταν τη νηστεία του και την ελεημοσύνη του.
Η ενθύμηση όμως των αμαρτημάτων συγκρατεί το λογισμό, τον πείθει να είναι ταπεινόφρονας, και με την ταπεινοφροσύνη ελκύει την εύνοια του Θεού. Άκουσε λοιπόν πως και ο Χριστός μάς προτρέπει να λησμονούμε τα κατορθώματά μας· «όταν κάνετε  όλα όσα σας διέταξε ο Θεός, να λέτε ότι είμαστε άχρηστοι δούλοι, διότι απλά κάναμε ό,τι είχαμε χρέος να κάνουμε».
Συ λέγε ότι είσαι άχρηστος δούλος, εγώ όμως δεν θα σε κάνω άχρηστο· συ εάν ομολογήσεις τη δική σου μηδαμινότητα, εγώ θα σε κάνω λαμπρό και θα σε στεφανώσω.


Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2011

Ναι στις γιορτές, ναι στις παρελάσεις, γιατί η Πατρίδα μας γιορτάζει!

Greece_40_042.jpg


Greece_40_035.jpg

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΠΟΛΕΜΑΝΕ ΣΑΝ ΗΡΩΕΣ.ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΠΟΛΕΜΑΝΕ ΣΑΝ ΕΛΛΗΝΕΣ






Greece_40_034.jpg
Κάθε χρόνο τιμούμε την 28η Οκτωβρίου 1940, την ημέρα που γράφτηκε μία ακόμη χρυσή σελίδα της ένδοξης ιστορίας του Ελληνισμού.
Είναι η ημέρα που οι Έλληνες είπαν το "ΟΧΙ" στους Ιταλούς του Μουσολίνι και σε κάθε εχθρική επιβουλή εναντίον της πατρίδας.
Στις χιονισμένες βουνοκορφές της Πίνδου επαναλήφθηκε το "Μολών Λαβέ" του Λεωνίδα στις Θερμοπύλες, η απόφαση του Κων/νου Παλαιολόγου να πεθάνει μαχόμενος παρά να παραδώσει την Πόλη και το "Ελευθερία ή Θάνατος του" '21.
Προστέθηκε ένας ακόμη κρίκος στη μακραίωνη και αδιάσπαστη ιστορική συνέχεια και παράδοσή μας.
Στη χώρα των Ηρώων παίχθηκε μία ακόμη σκηνή του αιώνιου έργου με θέμα την ελευθερία και πρωταγωνιστές τους Έλληνες.
Πολλοί τότε θεώρησαν το "ΟΧΙ" των Ελλήνων ως αποκοτιά και άσκοπη θυσία σε μια εποχή όπου οι δυνάμεις της ναζιστικής Γερμανίας και των συμμάχων τους είχαν κυριαρχήσει σ' όλη σχεδόν την Ευρώπη.
Αλλά οι Έλληνες για άλλη μία φορά ήταν συνεπείς στη συνάντησή τους με τη γεμάτη αίμα και θυσίες ιστορία τους. Δε φοβήθηκαν τις σιδηρόφρακτες στρατιές των εχθρών και πολέμησαν υπέρ βωμών και εστιών.
Απέδειξαν ότι η ανθρώπινη ψυχή όταν είναι σταθερά προσανατολισμένη σε ηθικές αξίες κι όχι σε εφήμερες υλικές κατακτήσεις, μπορεί και ξεπερνά τους κινδύνους και τις δυσκολίες. Η ελευθερία δεν κερδίζεται με τα όπλα αλλά με της καρδιάς το πύρωμα.
Τι κι αν οι εχθροί ήταν πολλαπλάσιοι και είχαν καλύτερα όπλα;
Οι Έλληνες νίκησαν αποδεικνύοντας ότι η ιστορία δεν υπακούει στην κοινή λογική και δε γράφεται με αριθμούς αλλά με τη μεγαλοσύνη της ψυχής.
Οι Ευρωπαίοι και όλος ο κόσμος υποκλίνονται στο ελληνικό μεγαλείο και λένε χαρακτηριστικά: "Από τώρα και μπρος, οι γενιές που θα έρχονται, θα διδάσκονται ότι και πάλι οι λίγοι Έλληνες ξανάσωσαν με τις θυσίες τους τον ευρωπαϊκό πολιτισμόΚαι στο εξής, δεν θα λένε ότι οι Έλληνες πολέμησαν σαν ήρωες αλλά ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες".
Κοντά στον απαράμιλλο ηρωισμό των πολεμιστών δεν πρέπει να λησμονούμε και την ηρωική Ελληνίδα που στάθηκε άξια κουβαλώντας εφόδια στο μέτωπο και προσφέροντας ανακούφιση στους τραυματίες.
Η πολυτραγουδισμένη Ελληνίδα μάνα ξενυχτούσε πλέκοντας μάλλινα για τα παιδιά της Ελλάδας και υπέμενε με περηφάνεια τους κινδύνους του πολέμου.
Έχουν περάσει χρόνια από τότε που γράφτηκε το έπος του '40 και είναι φυσικό ο χρόνος να επιδρά καταλυτικά στη μνήμη μας με αποτέλεσμα τα ιστορικά γεγονότα να ξεμακραίνουν και να χάνουν τη λάμψη τους.
Μπορεί, σήμερα το "ΟΧΙ" ν' ακούγεται εξασθενημένο και ο τυπικός εορτασμός της επετείου κάθε χρόνο να κουράζει.
Μπορεί όλοι οι λόγοι που εκφωνούνται ν' ακούγονται ως ανιαροί και ανούσιοι επειδή εμείς οι νεότεροι απολαμβάνουμε την ελευθερία χωρίς να έχουμε γευθεί στερήσεις, κακουχίες και σκλαβιά.
Το μήνυμα όμως της 28ης Οκτωβρίου ακόμη και σήμερα παραμένει διδακτικό, διαχρονικό και επίκαιρο: δε δικαιούμαστε να λησμονούμε αυτούς που με τη θυσία τους, μας έδειξαν το δρόμο της αρετής: ότι δηλαδή η ζωή έχει νόημα και αξία μόνο όταν τη ζούμε ελεύθεροι.
Οφείλουμε να συντηρούμε την ιστορική μας μνήμη αντιστεκόμενοι στη φθορά του χρόνου και τις "Σειρήνες" της καταναλωτικής εποχής μας.
Οφείλουμε να μελετούμε και να γνωρίζουμε την ιστορία μας ώστε να τεκμηριώνουμε τις απαντήσεις μας σ' αυτούς που την αμφισβητούν.
Οφείλουμε όχι μόνο με λόγια αλλά κυρίως με πράξεις να διαφυλάττουμε τις πολύτιμες παρακαταθήκες των παππούδων μας.
Να πράττουμε δηλαδή το καθήκον μας προς την πατρίδα και να υπερασπίζουμε καθημερινά τις ανθρώπινες αξίες βιώνοντας ουσιαστικά τις αρχές της ελευθερίας, της δικαιοσύνης, της ισότητας και της ομόνοιας.
Η 28η Οκτωβρίου είναι εορτή της ελευθερίας.
Σήμερα, λοιπόν ας αποδώσουμε έναν ελάχιστο φόρο τιμής στους παππούδες μας αναλογιζόμενοι το μέγεθος της προσφοράς τους σε μας, τους νεότερους.
Ας κρατήσουμε τη θυσία τους σαν ακριβό φυλαχτό βαθιά μέσα στην καρδιά μας και σαν πολύτιμο μάθημα που δε βρίσκεται γραμμένο σε κάποιο βιβλίο αλλά χαραγμένο στη μνήμη μας.
Τιμή και δόξα πρέπει στους αντρειωμένους.

http://www.koufogiannis.freeservers.com/istoria13.htm


Greece_40_014.jpg




Χάριν της ιστορικής αλήθειας πρέπει να επιβεβαιώσω ότι μόνο οι Έλληνες, απ' όλους τους αντιπάλους που μας αντιμετώπισαν, πολέμησαν με το μεγαλύτερο θάρρος και περισσότερο αψήφισαν το θάνατο.."

Adolph Ηitler
(Από ομιλία του στο Reichstag στις 4 Μαΐου 1941)
Η λέξη ηρωϊσμός φοβάμαι οτι δεν αποδίδει στο ελάχιστο τις πράξεις αυτοθυσίας των Ελλήνων, οι οποίες ήταν ο καθοριστικός παράγοντας
για τη νικηφόρα έκβαση της κοινής προσπάθειας των εθνών, κατά τη διάρκεια του Β' ΠΠ, για την ανθρώπινη ελευθερία και την αξιοπρέπεια. Εάν δεν ήταν η ανδρεία των Ελλήνων και το θάρρος τους, η έκβαση του Β' ΠΠ θα ήταν ακαθόριστη."

Winston Churchill (Παραφρασμένο από μια από τις ομιλίες του στο βρετανικό Κοινοβούλιο στις 24 Απριλίου 1941)
Λυπάμαι επειδή γερνώ και δεν θα ζήσω πολύ για να ευχαριστήσω τους Έλληνες, των οποίων η αντίσταση ήταν αποφασιστική για το Β' ΠΠ."

JosephStalin
(Από μια ομιλία στο ραδιοσταθμό της Μόσχας στις 31 Ιανουαρίου 1943 μετά από τη νίκη του Stalingrad και τη συνθηκολόγηση της 6ης γερμανικής στρατιάς υπό τον στρατηγό Von Paulus).
Δεν θα ήταν υπερβολή να πω οτι η Ελλάδα ανέτρεψε τα σχέδια της Γερμανίας στην ολότητά τους
και την ανάγκασε να αναβάλει την επίθεση στη Ρωσία για
 έξι εβδομάδες. Αναρωτιόμαστε ποιά θα ήταν θέση της Σοβιετικής Ένωσης χωρίς την Ελλάδα."


 Sir Harold Leofric George Alexander

(Βρετανός στρατηγός κατά τη διάρκεια του Β' ΠΠ -
παράφραση από μια ομιλία του στο βρετανικό Κοινοβούλιο στις 28 Οκτωβρίου 1941)

"Είμαι ανίκανος να δώσω το κατάλληλο εύρος της ευγνωμοσύνης που αισθάνομαι για την ηρωϊκή αντίσταση του λαού και των ηγετών της Ελλάδας."

 
Charles
de Gaul 
(Από μια ομιλία του στο γαλλικό Κοινοβούλιο μετά από το τέλος του Β' ΠΠ).
"Η Ελλάδα είναι το σύμβολο της βασανισμένης, ματωμένης αλλά ζωντανής Ευρώπης. Δεν ήταν ποτέ μια ήττα τόσο αξιότιμη για εκείνους που την υπέστησαν."
 
Maurice Schumann Υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας 1969-1973, μέλος της γαλλικής ακαδημίας 1974
(Από ένα μήνυμα που απηύθυνε από το BBC του Λονδίνου στους υποδουλωμένους λαούς της Ευρώπης στις 28 Απριλίου 1941, η ημέρα που ο Ηitler κατέλαβε την Αθήνα μετά από έξι μηνών πόλεμο ενάντια στο Μussolini και έξι εβδομάδες ενάντια στο Ηitler).
Ο πόλεμος με την Ελλάδα απέδειξε ότι τίποτα δεν είναι σίγουρο στα στρατιωτικά και ότι πάντα μας περιμένουν εκπλήξεις."
Benito Mussolini

(Από ομιλία της 10/5/1941)
"Στην 28η Οκτωβρίου 1940 στην Ελλάδα δόθηκε μια προθεσμία τριών ωρών για να αποφασίσει σχετικά με τον πόλεμο ή την ειρήνη, αλλά ακόμα κι αν δίνονταν τρεις ημέρες ή τρεις εβδομάδες ή τρία έτη, η απάντηση θα ήταν η ίδια. Οι Έλληνες δίδαξαν την αξιοπρέπεια στο πέρασμα των αιώνων. Όταν όλος ο κόσμος έχασε την ελπίδα του, οι Έλληνες τόλμησαν να αμφισβητήσουν το αήττητο του γερμανικού τέρατος, υψώνοντας απέναντι του το υπερήφανο πνεύμα της ελευθερίας."



 Franklin
D
Roosevelt,
Πρόεδρος ΗΠΑ 1933 - 1945
Η ηρωική προσπάθεια των Ελλήνων... Ενάντια στην επίθεση της Γερμανίας, αφού νίκησαν τόσο βροντερά τους Ιταλούς στην προσπάθειά τους να εισβάλουν
στο ελληνικό χώμα, γέμισε τις καρδιές των αμερικανών με ενθουσιασμό και κίνησε την συμπάθεια τους. 


Franklin
D
Roosevelt,
Πρόεδρος ΗΠΑ 1933 - 1945







Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2011

Κάνε κουράγιο Ελλάδα μου γιατί το θέλει ο Θεός να ζήσεις και...θα ζήσεις!


23713_1210796398429_1484328068_458822_4511476_n.jpg


Ποιος το περίμενε στ' αλήθεια,
να βγουν ψευτιές και παραμύθια
και να ξεχάσουν τώρα πια τα λόγια εκείνα τους,
που μας τα 'λέγαν κάθε βράδι απ' τα Λονδίνα τους.

Μα δεν πειράζει, δεν πειράζει,

δεν θα το βάλουμε μαράζι
και δεν θα κλάψουμε που πάλι μας ξεχάσατε,
γιατί δεν είν' πρώτη φορά που μας τη σκάσατε
και στην υγειά σας μια οκαδούλα εμείς θα πιούμε
και στη μικρή την Ελλαδούλα μας θα πούμε:

Κάνε κουράγιο Ελλάδα μου

κι όσο μπορείς κρατήσου
και στα παλιά παπούτσια σου,
γράψε όσα λέν' οι εχθροί σου.

Κι αν μας τη σκάσανε με μπαμπεσιά,

οι σύμμαχοι στη μοιρασιά,
κάνε κουράγιο Ελλάδα μου, να μη μας αρρωστήσεις,
γιατί το θέλει ο Θεός να ζήσεις και θα ζήσεις.

Σε κάθε χιονισμένη ράχη,

σαν πολεμούσαμε μονάχοι,
όλοι λαγούς με πετραχήλια μας ετάζατε
και μεσ' στα μάτια με λατρεία μας κοιτάζατε.

Μα ξεχαστήκαν όλα εκείνα,

η Πίνδος και η Τρεμπεσίνα,
ίσως μια μέρα εμάς που τόσο αίμα εχάσαμε,
να μας καθήσουν στο σκαμνί, γιατί νικήσαμε.

Μα φυσικό θα μας φανεί κι αυτό ακόμα

και στην Ελλάδα μας θα πούμε μ' ένα στόμα:

Κάνε κουράγιο Ελλάδα μου

κι όσο μπορείς κρατήσου
και στα παλιά παπούτσια σου,
γράψε όσα λέν' οι εχθροί σου.

Κι αν μας τη σκάσανε με μπαμπεσιά,

οι σύμμαχοι στη μοιρασιά,
κάνε κουράγιο Ελλάδα μου, να μη μας αρρωστήσεις,
γιατί το θέλει ο Θεός να ζήσεις και θα ζήσεις.

ΣΟΦΙΑ ΒΕΜΠΟ



 

Η Παναγία, η ελπίδα των απελπισμένων. Φώτης Κόντογλου

photo1d6181ebf93baf6472kr8.jpg
Η Παναγία είναι η ελπίδα των απελπισμένων, η χαρά των πικραμένων, το ραβδί των τυφλών, η άγκυρα των θαλασσοδαρμένων, η μάνα των ορφανεμένων.
Η θρησκεία του Χριστού είναι πονεμένη θρησκεία, ο ίδιος ο Χριστός καρφώθηκε απάνω στο ξύλο: κ' η μητέρα του η Παναγία πέρασε κάθε λύπη σε τούτον τον κόσμο.
Γι' αυτό καταφεύγουμε σε Κεiνη που την είπανε οι πατεράδες μας: «Καταφυγή»,«Σκέπη του κόσμου», «Γοργοεπήκοο», «Γρηγορούσα»,«Οξεία αντίληψη»,«Ελεούσα», «Οδηγήτρια», «Παρηγορίτισσα» και χίλια άλλα ονόματα, που δεν βγήκανε έτσι απλά από τα στόματα, αλλά από τις καρδιές που πιστεύανε και που πονούσανε.
Μονάχα στην Ελλάδα προσκυνιέται η Παναγία με τον πρεπούμενο τρόπο ήγουν με δάκρυα με πόνο και με ταπεινή αγάπη. Γιατί η Ελλάδα είναι τόπος πονεμένος,χαροκαμένος, βασανισμένος από κάθε λογής βάσανο.
Κι' από τούτη την αιτία το έθνος μας στα σκληρά τα χρόνια βρίσκει παρηγοριά και στήριγμα στα αγιασμένα μυστήρια της ορθόδοξης θρησκείας μας, και παραπάνω από όλα στο Σταυρωμένο το Χριστό και στη χαροκαμένη μητέρα του, που πέρασε την καρδιά της σπαθί δίκοπο.
Σε άλλες χώρες τραγουδάνε την Παναγία με τραγούδια κοσμικά, σαν νάναι καμιά φιληνάδα τους, μα εμείς την υμνολογούμε με κατάνυξη βαθειά, θαρρετά μα με συστολή, με αγάπη μα και με σέβας,σαν μητέρα μας μα και σαν μητέρα του Θεού μας.
Ανοίγουμε την καρδιά μας να τη δει τι έχει μέσα και να μας συμπονέσει. Η Παναγία είναι η πικραμένη χαρά της Ορθοδοξίας, «το χαροποιόν πένθος», «η χαρμολύπη» μας, «ο ποταμός ο γλυκερός του ελέους», «ο χρυσοπλοκώτατος πύργος και η δωδεκάτειχος πόλις».

Φώτης Κόντογλου




Εκτρώσεις...Εγώ σε αγαπάω μαμά

moro 1.jpg

Γεια σου μαμά, Είμαι το μωρό σου.
Δεν με ξέρεις ακόμα, είμαι μόνο μερικών εβδομάδων. Θα με γνωρίσεις σύντομα, το υπόσχομαι. Έχω καστανά μαλλιά και καστανά μάτια...
Ε λοιπόν δεν είμαι έτσι ακόμα, αλλά θα γίνω όταν γεννηθώ.Θα είμαι ο μοναχογιός σου.
Δεν θα έχω μπαμπά αλλά δεν πειράζει, θα έχουμε ο ένας τον άλλον.Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω γ......ιατρός.
Σήμερα, έμαθες ότι ............είσαι έγκυος μαμά. Ήσουν τόσο χαρούμενη. Χαμογελούσες. Έχεις το ποιο ωραίο χαμόγελο μαμά.
Όλη την μέρα μου μιλούσες και ένιωθα τόση ασφάλεια μαμά. Σ'αγαπάω μαμά.
Όταν μεγαλώσω υπόσχομαι να σε κάνω τόσο περήφανη. Θα γίνω γιατρός. Σήμερα είπες στον μπαμπά για μένα ... Δεν ήταν χαρούμενος μαμά. Είπε ότι δεν με θέλει. Γιατί δεν με θέλει μαμά ; Τί του έκανα; Ένιωσα έναν δυνατό κρότο και μετά σε ακούω να κλαίς.
Σε χτύπησε μαμά!
Γιατί το έκανε αυτό μαμά ; Μετά σε αγκάλιασε και σου ζήτησε συγγνώμη κ εσύ τον συγχώρεσες.. Όταν γεννηθώ, δεν θα επιτρέψω σε κανέναν να σε χτυπήσει ξανά. Λες οτι σ'αγαπάει μαμά. Αλλα εγώ δεν τον νομίζω.
Πάνε τρείς μέρες που σταμάτησες να μου μιλάς, ή να αγκαλιαζεις την κοιλίτσα σου.
Γιατί μαμά ; Δεν με αγαπάς ποια ; Εγώ σε αγαπάω μαμά. Σε ακούω να μιλάς με έναν γιατρό. Κάτι πρόκειται να γίνει μαμά.
Φοβάμαι, μαμά. Αρχίζω και πονάω. Σταμάτησε τους, βοήθησε με μαμαααα..
Τώρα είμαι στον παράδεισο μαζί με τα αγγελάκια μαμά. Μην ανησυχείς, είμαι καλά. Γιατί το έκανες αυτό μαμά ; Ήθελα τόσο πολύ να αντικρίσω το χαμογελό σου, να δω τον ήλιο,να γίνω γιατρός.ΝΑ ΖΗΣΩ.
Δέν πειράζει μαμά αν σταμάτησες να με αγαπάς. Μπορώ να σε δω από εδώ που είμαι οπότε δεν θα σε ξεχάσω ποτέ. Συγγνώμη αν έκανα κάτι κακό μαμά. Θέλω να με αγαπάς και πάλι !

                                  Εγώ σε αγαπάω μαμά!!!

Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2011

Συμπεριφορά του συζύγου στη σύζυγό του. Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Λόγια αγάπης να της λες. Εγώ απ' όλα, τη δική σου αγάπη προτιμώ και τίποτε δεν μου είναι τόσο βασανιστικό ή δυσάρεστο, όσο το να βρεθώ κάποτε σε διάσταση μαζί σου.
Και αν όλα χρειασθεί να τα χάσω κι αν στους έσχατους βρεθώ κινδύνους, οτιδήποτε κι αν πάθω, όλα μου είναι ανεκτά κι υποφερτά, όσο εσύ μου είσαι καλά. Και τα παιδιά, τότε μου είναι περιπόθητα, εφ' όσον εσύ μας συμπαθείς. Ίσως κάποτε σου πει:
-Ποτέ ως τώρα δεν ξόδεψα από τα δικά σου, έχω ακόμη τα δικά μου,  που μου έδωσαν οι γονείς μου. Τότε πες της:
-Tι λες καλή μου; Έχεις ακόμη τα δικά σου; Ποιά λέξη μπορεί να είναι χειρότερη απ' αυτή; Σώμα δεν έχεις πια δικό σου κι έχεις χρήματα; Δεν ήμαστε δυο σώματα μετά τον γάμο, αλλά γίναμε ένα.
Δεν έχουμε δυο περιουσίες αλλά μία. Όλα δικά σου είναι, κι εγώ δικός σου είμαι κορίτσι μου. Αυτό με συμβουλεύει ο Παύλος λέγοντας ότι ο άνδρας δεν εξουσιάζει το σώμα του, αλλά εσύ, πόσο μάλλον δικά σου είναι τα χρήματα...
Ποτέ να μην της μιλάς με πεζό τρόπο, αλλά με φιλοφροσύνη, με τιμή, με αγάπη πολλή. Να την τιμάς και δεν θα βρεθεί στην ανάγκη να ζητήσει την τιμή από τους άλλους...
Να την προτιμάς από όλους για όλα, για την ομορφιά,για τη σωφροσύνη της, και να την εγκωμιάζεις. 
Να κάνεις φανερό ότι σ' αρέσει η συντροφιά της και ότι προτιμάς να μένεις στο σπίτι για να' σαι μαζί της απο το να βγαίνεις στην αγορά.
Από όλους τους φίλους να την προτιμάς,και από τα παιδιά που σου χάρισε,κι αυτά εξαιτίας της να τα αγαπάς.

Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Οι νεοπαγανιστές ευτελίζουν τελικά τον ίδιο τον Ελληνισμό.

007.jpg

Είναι ιδιαίτερα λυπηρό να προσπαθούν μερικοί νεοπαγανιστές να βάλουν εναντίον τού Χριστιανισμού. Ποιος θα το φανταζόταν ότι μετά 20 ολόκληρους αιώνες ζωής τού Χριστιανισμού, μετά την εξάπλωση τής διδασκαλίας τού Ευαγγελίου στο μεγαλύτερο τμήμα τής Οικουμένης, μετά την ιστορική συμπόρευση Ελληνισμού και Χριστιανισμού, θα εμφανίζονταν στη σύγχρονη Ελλάδα μερικοί συμπατριώτες μας που εν ονόματι τού Ελληνισμού, τής ελληνικότητας και τής Ελλάδας θα στρέφονταν συλλήβδην εναντίον τής χριστιανικής θρησκείας, καλώντας σε επιστροφή στη λατρεία των ειδώλων, στην ειδωλολατρία, στον παγανισμό και στον πολυθεϊσμό!
Με κάποιες πρόσφατες νεοπαγανιστικές απόψεις που έχουν διατυπωθεί τα τελευταία χρόνια, δεν ξέρει κανείς αν πρέπει να χαμογελάσει πικρά για όσα λένε αυτοί οι νοσταλγοί ενός «θρησκευτικού αττικισμού» ή αν πρέπει να προβληματιστεί σοβαρά για τα ακραία αναχρονιστικά φαινόμενα ορισμένων φιλόδοξων αμαθών ή ημιμαθών, οι οποίοι μέσα σε ένα κλίμα σύγχυσης φρενών που παρατηρείται σε ορισμένες εκφάνσεις τής σύγχρονης ζωής εκλαμβάνουν τη χριστιανική πίστη ως εχθρό των διδαγμάτων, των αρχών και των αξιών τού Ελληνισμού.
Υπάρχουν δηλ. σήμερα, στις αρχές τού 21ου αιώνα, συμπατριώτες μας, ελάχιστοι ευτυχώς, μερικοί από τους οποίους αποτελούν γραφικές μάλλον φιγούρες, που υποστηρίζουν ότι εχθρός τού Ελληνισμού υπήρξε και είναι ακόμη και σήμερα ο Χριστιανισμός και ότι όποιος πιστεύει στις αξίες και τα ιδανικά τού Ελληνισμού είναι αυτομάτως αντίθετος προς τον Χριστιανισμό, που ως θρησκεία υπέσκαψε και έβλαψε τον Ελληνισμό!
Το αποκορύφωμα αυτής τής φαεινής «σύλληψης» είναι ότι η αποδοχή τού Ελληνισμού συνδέεται αυτομάτως με την απόρριψη τής χριστιανικής θρησκείας και ότι περαιτέρω προϋποθέτει επιστροφή στην αρχαία ελληνική θρησκεία, δηλ. επιστροφή σε μια πολυθεϊστική ανθρωπομορφική αντίληψη τού θείου, σε ό,τι είναι γνωστό ως «Δωδεκάθεο».
Πρόκειται για μια αντίληψη που πολιτισμικά για την πορεία τού Ελληνισμού συμπίπτει, στην πράξη, με το ναυτικό παράγγελμα «πίσω ολοταχώς»!
Αυτός ο φολκλορικός «ελληνισμός της χλαμύδας», όταν περνάει σε τελετές αναβίωσης τής αρχαίας λατρείας των Ολυμπίων θεών με ανάλογη ενδυμασία, ύμνους και σύμβολα (δάδες, θυσίες ζώων κ.τ.ό.), ταυτίζει ανεπίτρεπτα και ανιστόρητα τον Ελληνισμό με φαιδρές καταστάσεις.
Μπορεί μάλιστα να πάρει και τη μορφή κωμικοτραγικής πρόκλησης, όταν «ζητείται πίσω» ο Παρθενώνας, για να αποτελέσει τον επίσημο ναό τής νεοπαγανιστικής λατρείας!
Όσο αυτή η νεοπαγανιστική αντίληψη είναι απλώς μια ευφάνταστη σύλληψη μερικών αρνητών τής χριστιανικής διδασκαλίας, που τους κάνει αναχρονιστικούς νοσταλγούς τού αρχαίου κόσμου, ενός κόσμου που έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί, το θέμα δεν έχει ιδιαίτερη σημασία.
Όταν όμως ταυτίζεται στο μυαλό κάποιων με την απόδοση τιμής προς τον Ελληνισμό και με την ανιστόρητη παραδοχή ότι Ελληνισμός και Χριστιανισμός υπήρξαν δύο αγεφύρωτα εχθρικοί κόσμοι, τότε πρόκειται για έμμονη ιδέα που καταλήγει σε επικίνδυνη έως ύποπτη πολιτισμική παραχάραξη μιας ιστορικής πραγματικότητας.
Η πραγματικότητα είναι ότι ο Ελληνισμός και ο Χριστιανισμός, δύο μεγάλα πολιτισμικά μεγέθη, που ξεκίνησαν πράγματι με σύγκρουση κατόρθωσαν να περάσουν ήδη από τους πρώτους μεταχριστιανικούς χρόνους σε μια θαυμαστή, ιστορικά τεκμηριωμένη, συμπόρευση, η οποία στηρίχθηκε σε αναγνώριση τού συμπληρωματικού χαρακτήρα των δύο πολιτισμικών μεγεθών από τους ίδιους ανθρώπους, τους Έλληνες χριστιανούς.
Αυτό επιτεύχθηκε με πρωτοβουλία μεγάλων Πατέρων τής Εκκλησίας, όπως ο Μέγας Βασίλειος και ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, οι οποίοι είχαν σπουδάσει στη Φιλοσοφική Σχολή των Αθηνών και γνώριζαν εις βάθος τη σημασία των ελληνικών γραμμάτων, τής ελληνικής γλώσσας και τής ελληνικής σκέψης και οι οποίοι πίστευαν και δίδασκαν ότι ο Χριστιανός έχει πολλά να κερδίσει από τη μελέτη των ελληνικών κειμένων.
Η διδασκαλία περί αθανασίας τής ψυχής, καθώς και οι ηθικές αξίες που αναδύονταν μέσα από τα κείμενα των μεγάλων τραγωδών, ακόμη και μέσα από την ποίηση (μην ξεχνάμε πως ο Γρηγόριος ο Θεολόγος ήταν και μεγάλος ποιητής) δεν διέφευγαν την προσοχή των Πατέρων που είναι γνωστό ότι γνώριζαν βαθιά την ελληνική φιλοσοφία, τη ρητορική και την ελληνική σκέψη και παιδεία γενικότερα.
Τιμούν και διδάσκονται οι Πατέρες από τον ορθό λόγο των αρχαίων Ελλήνων, ενώ προσπερνούν τη μυθολογία τους όσο αντανακλά τις ανθρώπινες αδυναμίες τού Δία ή της Ήρας ή διαφόρων μυθολογικών ηρώων.
Έτσι ένιωθαν, για να συνεχίσουμε την ιστορική περιπλάνηση, και ο Φώτιος και ο Αρέθας και ο Ευστάθιος, αυτές οι μεγάλες μορφές τής Εκκλησίας και των γραμμάτων τού Βυζαντίου, όταν μελετούσαν, παρέπεμπαν ή μιλούσαν για τους αρχαίους.
Και εκκλησιαστικοί άνδρες τού διαμετρήματος ενός Ευγένιου Βούλγαρη, ενός Νεόφυτου Δούκα, ενός Άνθιμου Γαζή ή ενός Κωνσταντίνου Οικονόμου ή ενός Νεόφυτου Βάμβα έτσι ένιωθαν όταν χρησιμοποιούσαν τα ελληνικά γράμματα και τα ελληνικά κείμενα για να συμβάλουν στον φωτισμό τού σκλαβωμένου Γένους.
Γι' αυτό είναι ιδιαίτερα λυπηρό και άδικο να προσπαθούν μερικοί, ελάχιστοι το ξαναλέω, νεοπαγανιστές να βάλουν εναντίον τού Χριστιανισμού εν ονόματι δήθεν τού Ελληνισμού!
Να αγνοούν μια ιστορική πραγματικότητα που πέρασε μέσα από την Παιδεία και την Εκπαίδευση των Ελλήνων, αυτή τής «αλληλοπεριχώρησης» Ελληνισμού και Χριστιανισμού, και να προβάλλουν ψευδοδιλλήματα που ξεπέρασε ο Ελληνισμός στον ιστορικό του βίο με ελάχιστες αποκλίσεις μερικών φανατικών ένθεν κακείθεν που όμως δεν επηρέασαν τη συμπόρευση.
Ας απομονωθούν αυτές οι φωνές και ας μην προβάλλονται από ανυποψίαστους υπεύθυνους τηλεοπτικών σταθμών, που στον βωμό τής θεαματικότητας αναζητούν πάσης μορφής «θέαμα».
Για τους γνωρίζοντες, όσοι αγαπάμε και έχουμε αγωνισθεί για τα ελληνικά γράμματα, τη διατήρηση και τη διάσωσή τους, υπάρχουν τόσα πεδία αγώνα για την ανάδειξη και αξιοποίηση των αρχών τού Ελληνικού πολιτισμού, ιδίως στον χώρο τής Ευρώπης που πρέπει να συνειδητοποιήσει τις πνευματικές ρίζες της, ώστε να μην περισσεύουν χρόνος και δυνάμεις για ψευδοκηρύγματα και ψευδοδιλλήματα τα οποία, αν βρουν σοβαρούς υποστηρικτές, ευτελίζουν τελικά τον ίδιο τον Ελληνισμό.


ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗΣ

Η προσευχή σου θα είναι τέλεια, εφόσον θα έχεις διάνοια θερμή.

mornos.jpg
Και μη μου πεις, ότι, καθώς είσαι συνέχεια απασχολημένος με τα προβλήματα της ζωής, δεν μπορείς να τρέχεις κάθε τόσο στην εκκλησία ούτε να προσεύχεσαι όλη μέρα.
Στην εκκλησία, έστω, δεν μπορείς να πηγαίνεις. Όπου κι αν βρίσκεσαι, όμως, μπορείς να στήσεις το θυσιαστήριό σου. Ούτε ο τόπος ούτε η ώρα σε εμποδίζουν.
Κι αν δεν γονατίσεις, κι αν δεν κλάψεις, κι αν δεν υψώσεις τα χέρια σου στον ουρανό, η προσευχή σου θα είναι τέλεια, εφόσον θα έχεις διάνοια θερμή.
Εσύ που βαδίζεις στο δρόμο, εσύ που βρίσκεσαι στην αγορά, εσύ που ταξιδεύεις στη θάλασσα, εσύ που κάθεσαι στο εργαστήριό σου, εσύ που μαγειρεύεις στο σπίτι σου, εσύ που καλλιεργείς το χωράφι σου κι εσύ που σε κάποιαν άλλη εργασία καταγίνεσαι, όταν δεν μπορείτε να έρθετε στην εκκλησία, κάντε, εκεί που είστε, προσευχή εκτενή και προσεκτική.
Ο Θεός δεν νοιάζεται για τον τόπο. Ζητάει μόνο θερμότητα καρδιάς και αγνότητα ψυχής.

Αγιος Ιωάννης ο χρυσόστομος

Η Παναγιά της Τήνου

TINOS 0001.jpg
Εκ Θεού ήταν το όνειρο, που συνδέεται με την ανεύρεση της Εικόνας της Παναγίας της Τήνου.
Στη Τήνο κοιμότανε στο κελλί της μια ευλαβής μοναχή, η Πελαγία. Βλέπει στον ύπνο της μια γυναίκα με χρυσή στολή, που άστραφτε από θείο κάλλος κι έμοιαζε σαν Βασίλισσα. Αυτή η γυναίκα είπε στην Πελαγία:
" Πήγαινε στον επίτροπο της Μονής, τον Καγκάδη και να του πής να σκάψουν τον οίκον Μου στα κτήματα του Αντωνίου Δοξαρά και να επιστατήση να κτιστή μεγαλοπρεπής Ναός."
Η Πελαγία ξύπνησε τρομαγμένη και προσευχόταν. Βρέθηκε σε αμφιβολία. Ήταν από τον Θεό το όνειρο ή γέννημα της φαντασίας της; Δεν είπε σε κανένα τίποτα.
Την άλλη Κυριακή, την ίδια ώρα, είδε το ίδιο όνειρο. Τότε η Βασίλισσα την διέταξε να πάη στον Καγκάδη ξανά. Πέρασε όμως μιά εβδομάδα και δεν το αποφάσισε.
Την τρίτη Κυριακή 23 Ιουλίου 1821 η Πελαγία είδε πάλι μ' έκπληξη το ίδιο όνειρο. Αλλά τώρα η γυναίκα με οργή και αυστηρή φωνή της είπε:
 - Πελαγία, γιατί δεν εξετέλεσες την διαταγή μου;
Η Πελαγία ξύπνησε τρομαγμένη. Και τότε βλέπει την γυναίκα μπροστά της να σηκώνη το χέρι και να της λέγει:
- Να υπακούσης. Για τελευταία φορά ...
- Ποιά είσαι Κυρία; είπε με τρομαγμένη φωνή η γερόντισσα, που οργίζεσαι τόσο πολύ μαζί μου και διατάζεις αυτά;
Τότε Εκείνη της είπε:
- Ευαγγελίζου γη χαράν μεγάλη
- Αινείται ουρανοί Θεού την δόξαν, απάντησε γονατισμένη η Πελαγία.
Αμέσως έπειτα η Παναγία έγινε άφαντη, η δε Πελαγία διηγήθηκε το όνειρο της στην ηγουμένη, κι εκείνη την έστειλε στον Καγκάδη, αυτός δε στον Επίσκοπο Γαβριήλ.
- Πελαγία, ησύχασε, της είπε ο Δεσπότης. Το όνειρο σου είναι σοβαρό. Την θείαν σου αποστολή καλώς εξετέλεσες.
Πράγματι έσκαψαν και βρήκαν τη θαυματουργό Εικόνα της Ευαγγελίστριας στα κτήματα του Δοξαρά.
Το όνειρο αυτό ήταν εκ Θεού. Διότι με την ανεύρεση της Εικόνος, ήθελε ο Θεός να τονώση τον υπέρ Πίστης και Πατρίδας αγώνα, που διεξήγαγαν οι Έλληνες εκείνη την εποχή. Επίσης με την ανεύρεση της Εικόνας ήθελε να κρατήση στην Ορθοδοξία τους κατοίκους των Κυκλάδων νησιών, διότι οι παπικοί διενεργούσαν μεγάλη προπαγάνδα. Έπερναν τα ορφανά Ελληνόπουλα, που σκοτώθηκαν οι γονείς τους στην επανάσταση, δήθεν να τα προστατέψουν, αλλά είχαν σκοπό να τα κάνουν παπικούς.
Τόση ήταν η προπαγάνδα των αιρετικών παπικών, ώστε δεν θα έμενε κανείς Ορθόδοξος εκεί. Με την ανεύρεση όμως της εικόνος και τα θαύματα της Μεγαλόχαρης, που επακολούθησαν και συνεχίζονται, οι νησιώτες έμειναν πιστοί στην Ορθοδοξία.




Τα πνευματικά κρυολογήματα των παιδιών. πατήρ Παϊσιος


240323_113256558763009_100002359961748_129553_700309_o.jpg





Τα πρώτα πνευματικά κρυολογήματα τα παιδιά τα παίρνουν από τα ανοιχτά παράθυρα των αισθήσεων των γονέων.
Περισσότερο τα κρυολογεί η μητέρα, όταν δεν είναι ντυμένη τη σεμνότητα και "μαδάει" με τη συμπεριφορά τα παιδιά της.
Η αγία ζωή των γονέων πληροφορεί τις ψυχές των παιδιών και υποτάσσονται φυσιολογικά και μεγαλώνουν με ευλάβεια και δίχως ψυχολογικά τραύματα.

πατήρ Παϊσιος

Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2011

Παναγία... η των απελπισμένων μόνη ελπίς!!!

normal_prousiotissa 33.jpg

"Θεοτόκος! Η Παναγία είναι η μόνη ελπίδα. Δεν υπάρχει άλλη για τους πολλούς απελπισμένους. Μονάκριβη μάνα. Είχε απελπιστεί από τις ικανότητες της. Δεν στεκόταν στα δεκανίκια των λόγων των άλλων. Στηριζόταν στον σταυρό του Υιού της. Ο πόνος την ομόρφαινε πιο πολύ. Στον κίνδυνο βρήκε τη λύτρωση. Επέλεξε τη σιωπή. Κυνηγήθηκε. Αγάπησε τα δύσκολα. Άντεξε στον πόνο. Άντεξε και στην ευτυχία των μαθητών του Υιού της, δίχως λάθη στις εξετάσεις. Ήξερε ν' αναμένει.

Έπαθε λοιπόν κι έμαθε. Κέρδισε κι έχει να δώσει. Ό,τι έχει είναι δικό μας. Ο πλούτος ακένωτος, ζωοδόχος πηγή, ζωηφόρος αγάπη, επιτάφιος της απόγνωσης. Να μη την καταδέχονται και νάναι τόσο καταδεκτική.
Η έκφραση της μια μεγάλη σιωπή, εύλαλη. Σκουπιδοντενεκέδες περιττών λόγων καθημερινά στις εξώθυρες, γεμάτοι οι λάκκοι.
Το πέμπτο ευαγγέλιο της Παναγίας είναι όλο λευκές σελίδες, είναι γραμμένο από θωπευτική σιωπή, από μελάνι παραμυθίας. Είναι μια ανοιχτή αγκαλιά, μια σεμνή παρουσία, ένα μαντήλι, ένα ρόδο, ένα κουκί θυμίαμα στο λιβανιστήρι της γιαγιάς, μια αχτίδα ήλιου στην κλειστή κάμαρη, η μόνη γυναικεία μορφή στο κελλί του ασκητή, η διακόνισσα του Άθω, η αρχόντισσα του Πρωτάτου, η θαυματουργός Γερόντισσα.

Η Παναγία, η θάλασσα του Πεντζίκη, το λιμάνι της σωτηρίας, το μαφόρι της σκέπαστρο παρηγοριάς, η αρετή της τροφή μας, όλων των πεινασμένων, των φτωχών άφωτων, η φίλη των αθώων, των μαυρισμένων στο δάκρυ πονεμένων γιάτρισσα, ο ήλιος του χιονιού μας.

Η Παναγία δεν είναι διόλου δυσνόητη, δεν είναι σύμβολο, δεν είναι ούτε γριά ούτε παιδούλα, ξέρειπόσο αισιόδοξη να είναι, ν' απομακρύνεται ξέρει από το προσκήνιο, εκεί που δεν θέλουν να την επικαλούνται. Δεν θέλει να δυσκολεύει κανένα, ούτε με την αγάπη της. Όσοι επέλεξαν τη χαζομάρα τους αφήνει να φάνε τα μούτρα τους.

Επιτέλους ας νοιώσουμε πως η μοναξιά μας πρέπει να μάθει να στρώνει μόνη τραπέζι. Δεν γίνεται συνέχεια να ξεγλυστράμε και να θέλουμε κι έτοιμο φαγητό και στρωμένο τραπέζι κι άμισθο και χαμογελαστό υποτακτικό.
Καλούμεθα νάμαστε ευγνώμονες μ' αυτό που μας δόθηκε, η ανδρεία να μας στολίσει, η ωραιότητα της παιδικής αγνότητας να καλύψει τη γύμνια μας, σε μια εποχή που η κακομοιριά δέρνει τους καλλιτέχνες, τους επιστήμονες και μερικούς ακόμη ιερείς.

Ευχαριστώ, Παναγία μου, για τον ενθουσιασμό που μου δίνεις απόψε, που είμαι απελπισμένος και η ελπίδα μου είσαι Εσύ. Ας αφήσουμε λίγο και τους άλλους, ας δούμε και το σκαρί μας, δεν είναι εγωιστικό, είναι απαραίτητο.

Ελπίδα στο μέλλον, απελπισία καλή στο παρελθόν, χαρά στο νυν, μακαριότητα στο αεί. Πάντα η θυσία, θυσιάζεται ο Υιός στον Σταυρό. θυσιάζεται η μητέρα του στην αγκαλιά του άφατου πόνου. Ο πόνος με πόνο νικιέται. Η αγάπη κερδίζεται με πόλεμο. Πότε θα μας διδάξει κι εμάς η αγία Παράδοση;


Μονάκριβη ελπίδα του κόσμου Υπεραγία Θεοτόκε".


Μοναχός Μωυσής ο Αγιορείτης

Ο Άγιος Δημήτριος και η εικόνα του Αγίου

616a_0237.jpg
Ο Άγιος Δημήτριος γεννήθηκε περί το 280-284 μ.Χ. και πέθανε το 303 ή το 305 μ.Χ. στη Θεσσαλονίκη και αποτελεί ένα από τους Μεγαλομάρτυρες της Χριστιανοσύνης. Ο Δημήτριος ήταν γόνος αριστοκρατικής οικογένειας στη Θεσσαλονίκη. Σύντομα ανελίχθηκε στις βαθμίδες του Ρωμαϊκού στρατού με αποτέλεσμα σε ηλικία 22 ετών να φέρει το βαθμό του χιλιάρχου.
Ως αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού κάτω από τη διοίκηση του Τετράρχη (και έπειτα αυτοκράτορα) Γαλερίου Μαξιμιανού, όταν αυτοκράτορας ήταν ο Διοκλητιανός, έγινε χριστιανός και φυλακίστηκε στην Θεσσαλονίκη το 303, διότι αγνόησε το διάταγμα του αυτοκράτορα Διοκλητιανού «περί αρνήσεως του χριστιανισμού». Μάλιστα λίγο νωρίτερα είχε ιδρύσει κύκλο νέων προς μελέτη της Αγίας Γραφής.
Σύμφωνα με την παράδοση, μέσα στη φυλακή ευλόγησε τον μαθητή του Νέστορα να νικήσει τον ειδωλολάτρη παλαιστή Λυαίο. Η νίκη του Νέστορα εξόργισε τον Γαλέριο και έτσι ο μεν Νέστορας αποκεφαλίστηκε, ο δε Δημήτριος δολοφονήθηκε με λογχισμό στα πλευρά.
Οι συγγραφείς εγκωμίων του Αγίου Δημητρίου, Ευστάθιος Θεσσαλονίκης, Γρηγόριος ο Παλαμάς και Δημήτριος Χρυσολωράς, αναφέρουν ότι το σώμα του Αγίου ετάφη στον τόπο του μαρτυρίου, ο δε τάφος μετεβλήθη σε βαθύ φρέαρ που ανέβλυζε μύρο, εξ ου και η προσωνυμία του Μυροβλήτου.
Στις βυζαντινές εικόνες αλλά και στη σύγχρονη αγιογραφία ο Άγιος Δημήτριος παρουσιάζεται αρκετές φορές ως καβαλάρης με κόκκινο άλογο* να πατά τον άπιστο Λυαίο.
Είναι πολιούχος της Θεσσαλονίκης, όπου βρίσκεται ο ομώνυμος ναός πάνω από τον τάφο του. 



Η εικόνα του Αγίου Δημητρίου       
  

Ο ορθόδοξος αγιογράφος εμπνευσμένος από τις διηγήσεις της ζωής, του μαρτυρίου και των θαυμάτων του αγίου, καθώς και από την υμνολογία και τα διάφορα εγκώμια που έχουν αφιερωθεί στον άγιο Δημήτριο το Μυροβλήτη, συνθέτει τις σχετικές εικόνες.Οι εικόνες
αυτές είναι πολλές, γιατί, όπως παρατηρεί ο αείμνηστος Ανδρέας Ξυγγόπουλος, «ο Μεγαλομάρτυς Δημήτριος είναι ασφαλώς ειςτων ολίγων Αγίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας, δια τον οποίον έχουν γραφή αι περισσότεραι ομιλίαι, τα περισσότερα εγκώμια και έχουνσυντεθεί τα περισσότερα στιχουργήματα...
Παράλληλοι προς τηνάφθονον αυτήν φιλολογικήν παραγωγήν είναι και αι πολυάριθμοι απεικονίσεις εις χειρόγραφα, εις εικόνας φορητάς και ειςτοιχογραφίας σκηνών εκ του βίου του Μαρτυρίου και των θαυμάτων του Αγίου. Αι απεικονίσεις αυταί αποτελούν κύκλον ολόκληρον, ένα των ευρυτέρων που εδημιούργησαν οι αγιογράφοι των βυζαντινών και των μετά την Άλωσιν χρόνων».
Οι συνηθέστερες παραστάσεις είναι: Η εικόνα του Αγίου Δημητρίου, ο Άγιος Δημήτριος μπροστά στο Μαξιμιανό, ο Άγιος Δημήτριος στη φυλακή, ο Άγιος Δημήτριος ευλογώντας το Νέστορα, ο ΆγιοςΝέστορας παλαίοντας με το Λυαίο, το Μαρτύριο του Αγίου Δημητρίου, η κοίμηση του Αγίου κ.ά. Από τις παραστάσεις αυτές «η απεικόνισις του Μαρτυρίου του Αγίου είναι περισσότερον διαδεδομένη, όχι μόνον διότι τούτο είναι το σπουδαιότερον από τα γεγονότα της ζωής του, αλλά ακόμη διότι αυτό σχετίζεται στενώς με το ιαματικόν μύρον, τοοποίον ανέβλυζεν από τας πληγάς του. Το θέμα δε τούτο του μύρου ιδαιτέρως τονίζεται εις την υμνολογίαν της εορτής» (Α. Ξυγγόπουλος).

Στις αρχαιότερες παραστάσεις του αγίου Δημητρίου, που βρίσκονται στα μωσαϊκά και τις τοιχογραφίες του ομώνυμου ναού της Θεσσαλονίκης, ο άγιος παριστάνεται όρθιος, με τα χέρια υψωμένα σε σχήμα δέησης, ντυμένος την υπατική στολή του (χλαμύδα λευκή). Με τηνπάροδο του χρόνου η στολή μεταβάλλεται. Ο άγιος εμφανίζεται με πανοπλία και αργότερα με χιτώνα και μανδύα.

Επειδή όμως ο άγιος Δημήτριος είναι ένας από τους στρατιωτικούς και συγχρόνως προστάτης της Θεσσαλονίκης, που πολλές φορές έσωσε από διάφορους κινδύνους, οι παραστάσεις, στις οποίες ο άγιος εικονίζεται στρατιωτικός, είτε πεζός είτε καβαλάρης, είναι συνηθισμένες στην ορθόδοξη αγιογραφία.

dhmhtrios1.jpg

 Ο Άγιος Δημήτριος έφιππος

Στην εικόνα αυτή ο άγιος Δημήτριος παρουσιάζεται καβαλάρης με στρατιωτική στολή πάνω σε κόκκινο άλογο φονεύοντας με το δόρυ του τον τσάρο των Βουλγάρων Σκυλογιάννη. Πρόκειται για το θαύμα που έγινε τον Οκτώβριο του 1207 έξω από τα τείχη της Θεσσαλονίκης.
Ο τσάρος των Βουλγάρων Ιωαννίτζης που οι Βυζαντινοί αποκαλούσαν Σκυλογιάννη, φονεύτηκε κατά την παράδοση από τον άγιο Δημήτριο, όταν εκείνος πολιορκούσε τη Θεσσαλονίκη. Στο πρόσωπο του αγίου Δημητρίου η Θεσσαλονίκη βλέπει πάντοτε τον προστάτη της, το στήριγμά της. (Ηαπελευθέρωση της πόλης από τους Τούρκους το 1912 συνέπεσε με την ημέρα της γιορτής του αγίου μας).
Δίκαια ο άγιος Δημήτριος αποκαλείται από τον υμνωδό της Εκκλησίας «ο μέγας φρουρός της Θεσσαλονίκης, ο ρύστης εν τοις κινδύνοις ο εξαίρετος, πρόμαχος ο κράτιστος» (Κανώνδεύτερος). Σ' έναν άλλο Κανόνα, που συνέθεσε ο Συμεών Θεσσαλονίκης, ο άγιος Δημήτριος φέρεται να λέει στην προστατευόμενή του πατρίδα Θεσσαλονίκη' «...μη φοβού ουν, πατρίς μου, εμέ κατέχουσα, τους εχθρούς σου γαρ πάντας πατάξω εν Χριστώ και φυλάξω σε την τιμωσανμε».
Δίκαια παρατηρήθηκε, πως από όλες τις εικόνες του Αγίου Δημητρίου, η εικόνα του έφιππου αγίου αγαπήθηκε περισσότερο, γιατί ενσαρκώνει τα ελληνικά ιδεώδη της παλληκαριάς και της λεβεντιάς. Στη συνείδηση των πιστών ο άγιος Δημήτριος δεν έιναι μόνο, κατά τον υμνωδό, «κρηπίς ακατάβλητος και θεμέλιος άρρηκτος και πολιούχος, οικιστής και υπέρμαχος» της πόλεως της Θεσσαλονίκης και «εν πολλοίς και πολλάκις κινδύνοις χαλεποίς των Θεσσαλονικέων προϊστάμενος», αλλά και ομέγας υπέρμαχος της οικουμένης.
Για τούτο ψάλλει η Εκκλησία μας:

 «Μέγαν εύρατο εν τοις κινδύνοις, σε υπέμαχον η οικουμένη, αθλοφόρετα έθνη τροπούμενον. Ως ουν Λυαίου καθείλες την δύναμιν, εν τω σταδίω θαρρύνας τον Νέστορα, ούτως Άγιε, μεγαλομάρτυς Δημήτριε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος» (απολυτίκιο του αγίου)



Πίσω απο τον πόνο κρύβεται το μάτι του Θεού - ΜΩΥΣΗΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ

396458-230401_1672021249583_1508951881_31315796_2797196_n.jpg


Δικαιολογημένα το θέμα των ημερών μας είναι η σοβαρή οικονομική κρίση που διέρχεται η πατρίδα μας. Γι' αυτό υπάρχει μεγάλη ανασφάλεια, ανησυχία, αγωνία, αγανάκτηση, σύγχυση, φόβος και άγχος. Οι καιροί είναι πράγματι χαλεποί. Σ' αυτή την κατάσταση καλούνται οι χριστιανοί να δώσουν τη μαρτυρία και ομολογία τους. Καταρρέουν κάστρα σαν πύργοι στην άμμο.
 Παγιδεύονται πλούσιοι, δημιουργούνται πολλά προβλήματα, ανατρέπονται ισορροπίες, γεννιούνται εκμεταλλεύσεις, πονηρές επιθυμίες. Αυξάνεται η ανεργία, η αβεβαιότητα, η εγκληματικότητα, η παρανομία και η φτώχεια. Όλα αυτά φανερώνουν καθαρά την πνευματική νωθρότητα και πενία πολλών. Μακάρι το ισχυρό αυτό τσουνάμι να δημιουργήσει έγερση από τον λήθαργο, σεισμό προς εγρήγορση, ρωγμές προς επίγνωση, τομές για υπεύθυνες αποφάσεις. Είναι ανάγκη να επανέλθει σύντομα η λησμονημένη αισιοδοξία, η κρυμμένη ελπίδα, η χαμένη χαρά και η ποθητή ειρήνη.
Πίσω από τον ανθρώπινο πόνο, την πικρή δοκιμασία, την κουραστική στενοχώρια και τη φοβερή θλίψη κρύβεται το φιλόστοργο μάτι του Θεού. Η αφύπνιση από τη ζωή της ύλης, της ηδονής, της καλοπέρασης και του ατομισμού θα φέρει τον άνθρωπο στην πνευματική ενατένιση, την ορθή όραση, την εγνωσμένη μελέτη, στην απομάκρυνση του θολού άγχους. Ο άνθρωπος έχει πολλές και άγνωστες εσωτερικές δυνάμεις. Μη λυγίζει εύκολα, μη πέφτει απερίσκεπτα, μη μένει κάτω, μη κυριεύεται από την απόγνωση. Μάλιστα δεν νοείται χριστιανός απογοητευμένος, ανυπόμονος, ανέλπιδος, κακομοίρης, κατσούφης και αγνώμων.

Ο κόσμος προκαλεί και προσκαλεί συνεχώς στην κοινωνία της αφθονίας, του υπερκαταναλωτισμού, του κορεσμού και της πλησμονής. Η ζωή των πολλών είναι φιλοχρήματη, φιλόσαρκη, φιλήδονη και φιλόυλη. Η κοινωνία κατάντησε αισθησιοκρατούμενη και λατρεύουσα υπερβολικά τη σάρκα. Έχει δυστυχώς επέλθει ένα τρομερό μπλοκάρισμα, μία πονηρή παγίδευση, μία αποτελμάτωση και νάρκωση μόνο στα επίγεια αγαθά. Δεν υπάρχουν στοιχεία αντιστάσεως, αντιμετωπίσεως, μεταστροφής και μετάνοιας. Γι' αυτό και η οικονομική κρίση ενοχλεί τόσο μα τόσο πολύ. Δεν αρπάζεται σαν μία σημαντική ευκαιρία για μία ουσιαστική αλλαγή. Το ευαγγέλιο συνεχώς μιλά για άσκηση, εγκράτεια, απλότητα, λιτότητα και ελεημοσύνη. Μιλά για σταυρό, για θλίψη, για καρτερία, για μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στον Θεό.

Τώρα είναι η ώρα να φανεί η πίστη, να δοθούν εξετάσεις, να κριθεί η γνησιότητα της πίστεως του καθενός. Να μη μένει σε λόγια. Στους πειρασμούς, τις δοκιμασίες, τις θύελλες φαίνεται η αληθινότητα του πιστεύω μας. Ο πόνος φανερώνει τη νόσο. Ο πόνος μπορεί να γίνει ιατρός. Είναι ανάγκη να πονέσουμε για να συμπονέσουμε. Ο πόνος, είναι αλήθεια, μπορεί να μαλακώσει τον άνθρωπο και να γίνει ευλογία και μπορεί να τον σκληρύνει και να του γίνει μαρτύριο, βάσανο ή κατάρα. Όπως λένε, οι θερμές ακτίνες του ήλιου λιώνουν το κερί και σκληραίνουν τη λάσπη. Έχει ιδιαίτερη σημασία η ελεύθερη βούληση του κάθε ανθρώπου.

Είναι πολλοί οι λόγοι που θα έπρεπε ο άνθρωπος ανυποχώρητα να αγωνίζεται συνεχώς. Η απελπισία είναι ανεπίτρεπτη. Η υπομονή είναι πάντοτε απαραίτητη. Δεν είμαστε μόνοι αγωνιζόμενοι στη ζωή. Ο καλός καραβοκύρης στη φουρτούνα φαίνεται, λέει σωστά ο λαός μας. Φουρτούνα, συννεφιά, μπόρα είναι και θα περάσει. Ξεφύγαμε κι εμείς απρόσεκτα. Καιρός να επιστρέψουμε πιο συνετά στην ευθεία, στο μέσον, το μέτρο, τη μετρημένη ζωή. Είναι μία ευκαιρία. Μία ευκαιρία σημαντική.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ την 5 Ιουνίου 2011

Η Ελλάδα! Το εικονοστάσι της Ορθοδοξίας! Ιωάννα Κ. Τσάτσου

23713_1210796398429_1484328068_458822_4511476_n.jpg

Εχω  την  Ορθοδοξία βαθιά μέσα στην καρδιά μου. Είμαι γεμάτη απο την Ορθόδοξη πίστη μας, με πλημμυρίζει η Ορθόδοξη Αλήθεια. δεν υπάρχει  καμμία αμφιβολία πως κάθε Ελληνική ψυχή πάλλεται απο την Ορθοδοξία.
Ολόκληρη η Ελλάδα είναι ένα μεγάλο γαλάζιο εικονοστάσι  της ορθόδοξης Χριστιανοσύνης. Και πλανάται πολύ μακράν της πραγματικότητας - της ιστορικής και της σύγχρονης πραγματικότητας - όποιος υπόπτως  πιστεύει  και  ευμεθόδως  διαδίδει άλλα. 
Ορθοδοξία και Ελληνισμός είναι ΕΝΑ!
Η Ορθοδοξία ήταν πατρίδα σε κάθε σκλαβιά. Η πατρίδα μας ήταν η Ορθοδοξία...
Πιστεύω  ακράδαντα  οτι πιό στέρεη και δυνατή γέφυρα που θα ενώνει τις ψυχές των λαών, των αδελφών Ορθοδόξων  λαών, δεν μπορεί  να υπάρξει απο την ίδια μας την πίστη, την κοινή Αληθινή Πίστη!
Το ιερό βήμα της Ορθοδοξίας  βέβαια, πάντα θα είναι η Ελλάδα  μας, ο Ελληνισμός. Και αυτό με πλημμυρίζει ελπίδα.

Ιωάννα Κ. Τσάτσου


34_%D0%F1%EF%F3%EA%F5%ED%E7%F4%DC%F1%E9.jpg
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Ελάτη



Ιερά Μονή Δοχειαρίου


Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου



Ιερά Μονή Οσίου Δαβίδ